Διαρκές πολιτικό πραξικόπημα Μακρόν για να περάσει ο μνημονιακός προϋπολογισμός

Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Νοεμβρίου 2025

Στις 8 Σεπτέμβρη η κυβέρνηση Μπαϊρού καταψηφίστηκε στην Εθνοσυνέλευση και παραιτήθηκε. Πρόκειται για την τέταρτη κυβέρνηση μειοψηφίας που διαλύεται την τελευταία διετία! Ο Μακρόν, αντί να αποδεχτεί την πολιτική του ήττα και να προχωρήσει σε εκλογές (εκφράστηκε και στις εκλογές του 2024 και στις δημοσκοπήσεις όπου η δημοτικότητά του έχει κατρακυλήσει στο 13%), προσπάθησε να δημιουργήσει μια νέα κυβέρνηση μειοψηφίας με πρωθυπουργό τον Λεκορνί, πρώην υπουργό Άμυνας και υπουργικό συμβούλιο κατά βάση με μέλη της κυβέρνησης Μπαϊρού. Η πρώτη άρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος να στηρίξει την νέα μακρονική κυβέρνηση, οδήγησε τον Λεκορνί σε άμεση παραίτηση. Ο Μακρόν, ενώ αρχικά δέχτηκε την παραίτησή του, τελικά τον επιφόρτισε με προσπάθεια πολιτικής συνεννόησης με άλλα κόμματα ώστε να ψηφιστεί ο μνημονιακός προϋπολογισμός του 2026, που προβλέπει μείωση 40 δισ. ευρώ από κοινωνικές δαπάνες/δημόσιο τομέα, προκειμένου να μειωθεί κάτω από το 5% του ΑΕΠ το ετήσιο έλλειμμα του γαλλικού προϋπολογισμού. Ένα σχέδιο προϋπολογισμού γραμμένο από την MEDEF (Σύνδεσμος Γάλλων Βιομηχάνων) που γδέρνει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, ενώ επιδοτεί με κάθε τρόπο το μεγάλο κεφάλαιο και ειδικά την πολεμική βιομηχανία. Ακόμη, αποτελεί συνέχεια της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης Μακρόν που άλλαξε τα όρια ηλικίας και τις προϋποθέσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος. Έτσι ξεκίνησε ένα παζάρι διαπραγματεύσεων μεταξύ Μακρόν, βιομηχάνων και Σοσιαλιστικού Κόμματος, με σκοπό να συρθεί το ΣΚ στην στήριξη του προϋπολογισμού.

Η παρέμβαση του εργατικού κινήματος

Ήδη από την ανακοίνωση του προσχεδίου του προϋπολογισμού (βλ. Εργατική Πάλη Σεπτέμβρη/Οκτώβρη), οι εργατικές αντιδράσεις ήταν έντονες. Η πρωτοβουλία από τα κάτω «Μπλοκάρουμε τα πάντα» και συνδικάτα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς κάλεσαν σε απεργία και διαδηλώσεις/μπλόκα από τις 10 Σεπτέμβρη. Οι διαθέσεις των εργατικών μαζών ανάγκασαν όλες τις μεγάλες εργατικές ομοσπονδίες (που ελέγχονται από ΚΚΓ, ΣΚ και Δεξιούς) να μπουν στην απεργία και να προκηρύξουν και δεύτερη Γενική Απεργία στο τέλος Σεπτέμβρη. Και οι δύο είχαν μεγάλη μαζικότητα προβάλλοντας δύο κατευθύνσεις: α) για την μείωση των ελλειμμάτων να πληρώσουν οι πλούσιοι β) Να ακυρωθεί η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση Μακρόν.

Η κίνηση της εργατικής τάξης δημιούργησε μεγάλα προβλήματα και στο εσωτερικό των κομμάτων, οξύνοντας την πολιτική κρίση/διαίρεση και ανάγκασε τις δυνάμεις του κεφαλαίου με εκφραστή τον Μακρόν να καταφύγουν σε πολιτικούς ελιγμούς, ώστε να δώσουν την δυνατότητα στο ΣΚ να ψηφίσει τον προϋπολογισμό, προβάλλοντας κάποιο «άλλοθι» – δηλαδή την υπόσχεση για πάγωμα της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Ο Λεκορνί υποσχέθηκε στο ΣΚ πως θα ξανασυζητηθεί το συνταξιοδοτικό με ορίζοντα το 2028. Έτσι το ΣΚ που ήταν και είναι ένα βασικός πυλώνας της αστικής εξουσίας στη Γαλλία – πιεζόμενο σφοδρά από τους βιομήχανους και την αστική τάξη που κάλεσε τον επικεφαλής του σε κλειστή σύσκεψη – αποφάσισε να συνδράμει στις προσπάθειες της κυβέρνησης για συζήτηση/ψήφιση του προϋπολογισμού, καταψηφίζοντας την πρόταση μομφής προς την νέα κυβέρνηση, που κατέθεσε η Ανυπότακτη Γαλλία στην Εθνοσυνέλευση στις 15 Οκτώβρη.

Η πρόταση συγκέντρωσε 271 ψήφους, ενώ απαιτούνταν 289. Το ΣΚ δεν στήριξε την μομφή επικαλούμενο την υπόσχεση για προσωρινό πάγωμα της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης. Όμως 7 βουλευτές του ΣΚ (στις τελευταίες εκλογές πήρε 14%) δεν ακολούθησαν την ηγεσία και ψήφισαν την μομφή. Εντωμεταξύ το ΣΚ είχε φροντίσει να διαλύσει το εκλογικό «Λαϊκό Μέτωπο», που συμμετείχε στις εκλογές του 2024, εκπαραθυρώνοντας την «Ανυπότακτη Γαλλία» του Μελανσόν κατ’ απαίτηση της αστικής τάξης και συζητώντας μόνο με τους άλλους πιο «διαλλακτικούς» εταίρους, δηλαδή το ΚΚΓ και τους Πράσινους.

Διαρροές και αλλαγές υπάρχουν και σε μικρότερα κόμματα (βλ. Ρεπουμπλικάνους Δεξιούς), όπου κάποιοι αποχώρησαν δημιουργώντας νέο κόμμα που καταψήφισε τον Μακρόν και κάποιοι πηγαίνουν προς το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν. Το εθνικιστικό μόρφωμα της Λεπέν είναι σίγουρα το πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές και κάνει ήδη ανοίγματα σε δεξιούς συνοδοιπόρους σε περίπτωση που δεν κερδίσει την αυτοδυναμία.

Η αποτυχία της Αριστεράς να εκφράσει ανυποχώρητα την εργατική δυσαρέσκεια, φουσκώνει τα ποσοστά των ακροδεξιών, οι οποίοι προβάρουν κυβερνητικά κουστούμια και προσαρμόζουν τις θέσεις τους στον πολιτικό «ρεαλισμό» της ΕΕ. Μια μαχητική άνοδος του εργατικού κινήματος ενάντια στο προϋπολογισμό που πρέπει να ψηφιστεί ως το τέλος Δεκέμβρη, απειλεί να ανατρέψει την κυβέρνηση μειοψηφίας του Μακρόν και να θρυμματίσει περαιτέρω τα αστικά κόμματα «Αριστεράς» και Δεξιάς.

Κρίσιμο σταυροδρόμι

Η γαλλική οικονομία είναι σε βαθιά στασιμότητα, τα χρέη και τα ελλείμματά της είναι δυσθεώρητα, οι τράπεζές της δέχονται συνεχείς πιέσεις με πτώση της αξίας των μετοχών τους, ενώ τα επιτόκια δανεισμού εκτοξεύονται (πάνω και από της Ελλάδας!). Οι βιομήχανοι ζητούν άμεση μείωση των κοινωνικών δαπανών (συντάξεις, υγεία, παιδεία, πρόνοια), ώστε να μεταφερθούν τα κονδύλια στην πολεμική οικονομία και την τσέπη τους. Απαιτούν ένα μνημόνιο στυλ «Μερτς» στην Γερμανία, με 10% νέα μείωση φορολογίας του κεφαλαίου, επιδοτήσεις, κατάργηση πληρωμής υπερωριών κ.ά. Επισημαίνουν πως οι πωλήσεις αυτοκινήτων έπεσαν στα επίπεδα το 1995 και απειλούν πως αν δεν εφαρμοστούν τα μέτρα, οι επιπτώσεις θα βαρύνουν την απασχόληση (δηλαδή απολύσεις). Ο δρόμος που προβάλουν είναι καθαρός. Κατάργηση καθετί δημόσιου προς όφελος του ιδιωτικού κέρδους, κατάργηση εργατικών δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων, επιδότηση με κάθε κόστος του κεφαλαίου, άμεση προσαρμογή στην πολεμική προετοιμασία, ώστε να ανακάμψει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός στον ενδοϊμπεριαλιστικό οικονομικό και γεωπολιτικό ανταγωνισμό. Αυτόν τον δρόμο εξαθλίωσης της εργατικής τάξης, πρέπει να τον σταματήσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, κλείνοντας τα αυτιά στις ρεφορμιστικές «σειρήνες» (ήδη ο Μακρόν δήλωσε πως δεν υπάρχει αναστολή του συνταξιοδοτικού νόμου) που μαγειρεύουν την παράδοσή τους, στηριζόμενοι στις δικές τους μορφές αυτοοργάνωσης και συνεχίζοντας τον απεργιακό αγώνα με σύμμαχο την γαλλική νεολαία.