Συνέντευξη του προέδρου της ΠΕΝΕΝ στην Εργατική Πάλη

Αναδημοσίευση συνέντευξης του Αντώνη Νταλακογιώργου στην Εργατική Πάλη Σεπτεμβρίου

Η ΠΕΝΕΝ εδώ και πάνω από ένα χρόνο έχει καταφέρει να οργανώσει νικηφόρους αγώνες (Αδριατική, RO-RO, Ραφήνα κλπ.) με την μαζική μάλιστα συμμετοχή των εργαζομένων – σε μια περίοδο που το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα δεν έχει να επιδείξει ανάλογες νίκες (με εξαίρεση ίσως τον κλάδο των εκπαιδευτικών). Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος σας και ποια είναι η πολιτική και η τακτική που εφαρμόζει το Σωματείο σας και έχει οδηγήσει στους αγώνες αυτούς;

Τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Ναυτεργάτες την περίοδο που διανύουμε επικεντρώνονται στα παρακάτω: υπερεργασία, εντατικοποίηση, εξοντωτικά ωράρια εργασίας, εξουθενωτικά δρομολόγια, γενικευμένες παραβιάσεις στα θεσπισμένα τους δικαιώματα και στις ΣΣΕ, απλήρωτες υπερωρίες. Ταυτόχρονα, Ναυτεργάτες βρίσκονται χωρίς ΣΣΕ στη ποντοπόρο Ναυτιλία και την αντίστοιχη στο εσωτερικό για 16 ολόκληρα χρόνια, δραματική μείωση των συντάξεων για τους απόμαχους του κλάδου, υπερφορολόγηση των εισοδημάτων τους, κλοπή της ακίνητης περιουσίας τους (ΝΑΤ) που φτιάχτηκε με το μόχθο πολλών γενεών Ναυτεργατών, είναι επίσης το αντιδραστικό και αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο που αφορά τις συνθήκες εργασίας, τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα και το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα που διέπεται από μία νομοθεσία που έχει την αφετηρία σε νόμους του Μεταξά της μεταπολεμικής περιόδου και τον αντεργατικό νόμο 330/76 που καθορίζει το δικαίωμα στην απεργία. Συνολικά τα προβλήματα αυτά είναι αποτέλεσμα μιας σκληρής ταξικής πολιτικής η οποία εφαρμόζεται απ’ όλες τις μεταπολιτευτικές Κυβερνήσεις και έχει στο επίκεντρο την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου με εντολοδόχους το πολιτικό προσωπικό του ΥΕΝ και την ΠΝΟ. Αυτή την πολιτική στο σύνολο της αντιμάχεται καθημερινά η ΠΕΝΕΝ .

Η μακρόχρονη προσπάθεια μας να οικοδομήσουμε μέσα στα καράβια ένα αγωνιστικό μπλοκ που θα αμφισβητεί την εφοπλιστική κυριαρχία και την πολιτική τους είναι πλέον γεγονός, κόντρα και ενάντια στο εφοπλιστικό κατεστημένο και τους ανθρώπους τους στην Ναυτιλία.

Η Κυβέρνηση μαζί με τους εργοδότες κράτησαν μια επιθετική στάση με συλλήψεις, βγάζοντας τις απεργίες παράνομες κλπ. Είδαμε ότι παρόμοια τακτική εφάρμοσαν και σε άλλες κινητοποιήσεις (διώξεις εκπαιδευτικών, συλλήψεις συνδικαλιστών στην Θεσσαλονίκη κλπ). Πιστεύετε ότι υπάρχει μια οργανωμένη στάση από την Κυβέρνηση απέναντι στους εργαζόμενους και τους αγώνες; Πως αντιμετωπίσατε την καταστολή και κερδίσατε;

Η ΠΕΝΕΝ τους τελευταίους 14 μήνες διεκδικεί ένα ρεκόρ και μία πρωτιά για το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας αφού όλες οι μεγάλες απεργιακές μάχες που δώσαμε το μαύρο ενιαίο συστημικό μέτωπο ( Κυβέρνηση – Εφοπλιστές – ΥΕΝ – ΠΝΟ – Δικαιοσύνη) τις έβγαλαν στην παρανομία! Αυτό συνέβη στην 10ήμερη απεργία στα πλοία της Αδριατικής, αυτό επαναλήφθηκε στην 8ημερη απεργία στα πλοία RO/RO , αυτό συνεχίστηκε στην απεργία μας στα πλοία της Ραφήνας καθώς και πριν λίγες μέρες στο απεργιακό μπλόκο που κάναμε στο πλοίο «ΑΡΙΑΔΝΗ» της Attica Group. Όλες αυτές οι απεργίες είχαν καθολική συμμετοχή στο 100% των μελών μας!

Αυτό και πολλά ακόμη, που αφορούν την πρωτοπόρα δράση μας, ταρακούνησαν το εφοπλιστικό κατεστημένο που για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα ισχυρό, μαζικό, ενωμένο και αγωνιστικό δυναμικό που εμπιστεύεται την ΠΕΝΕΝ, τη γραμμή της, τα αιτήματα, τους στόχους και τις διεκδικήσεις της.

Η αδιάλλακτη και μετωπική σύγκρουση μας με αυτό το μαύρο μέτωπο οδήγησε μόνο σε νικηφόρα αποτελέσματα. Στη πραγματικότητα η ΠΕΝΕΝ αποτελεί τον φόβο και τον τρόμο για το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα τσιράκια του.

Η κυβέρνηση σε όλους τους απεργιακούς αγώνες που δεν έχουν συμβολικό ή επετειακό χαρακτήρα βρίσκεται απέναντι στους εργαζόμενους που σηκώνουν το ανάστημα τους και συγκρούονται με την πολιτική της. Τέτοιοι αγώνες εκτός των τειχών μπορούν σήμερα να ανοίξουν τον δρόμο για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει το μαχόμενο συνδικαλιστικό κίνημα για να αντιμετωπίσει νικηφόρα την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων από το μέτωπο Κεφάλαιο – Κυβέρνηση – ΕΕ.

Ο αυταρχισμός, η ποινικοποίηση των αγώνων και η καταστολή από το ταξικό κίνημα απαιτεί να διαμορφώσεις ένα εργατικό δυναμικό στους αγώνες που θα συσπειρώνεται στην γραμμή της σύγκρουσης, που να σε εμπιστεύεται, να είναι οργανωμένο, αποφασισμένο, ανυποχώρητο, κατά τέτοιο τρόπο που να μην επιτρέπει στο αντίπαλο στρατόπεδο καμία ρωγμή. Αυτό ακριβώς καταφέραμε να οικοδομήσουμε στους Ναυτεργάτες ως ΠΕΝΕΝ με αποτέλεσμα όλο το οπλοστάσιο που διαθέτει το εφοπλιστικό κατεστημένο να το στείλουμε στον αγύριστο!

Τα Σωματεία- Εργατικά Κέντρα που πρόσκεινται στην αστικοποιημένη συνδικαλιστική ηγεσία και στο ΠΑΜΕ ήταν απέναντί σας (κατά την γνώμη μας, την ίδια στάση κρατάνε και σε άλλους συνδικαλιστικούς αγώνες). Πως το Σωματείο σας ξεπέρασε αυτές τις ηγεσίες και πως θεωρεί ότι μπορεί να ξεπεραστεί συνολικά αυτό το εμπόδιο για να προχωρήσει το κίνημα στην απαραίτητη ανασύνθεση και ανασυγκρότησή του;

Πράγματι, στους αγώνες που αναπτύξαμε, η ΓΣΕΕ, η ΠΝΟ και το σύνολο των εργοδοτικού- κυβερνητικού συνδικαλισμού ήταν στρατευμένο με τα εφοπλιστικά συμφέροντα και αντιτάχθηκε με κάθε βρώμικο τρόπο στις απεργίες μας φθάνοντας στο σημείο να ζητούν την καταστολή της ΠΕΝΕΝ και του απεργιακού δυναμικού της. Με αυτές τις δυνάμεις είμαστε καθημερινά σε πόλεμο!

Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να υπάρχει ότι ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός μπορεί να μεταλλαχθεί και να γίνει υπερασπιστής των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ήταν και παραμένει η πέμπτη φάλαγγα στις γραμμές των εργαζομένων! Έχει τις ίδιες θέσεις και μοιράζονται τα ίδια οράματα με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και την ΕΕ. Κανένας συμβιβασμός και καμία συνδιαλλαγή με αυτές τις δυνάμεις. Εάν η εργατική τάξη δεν ξεμπερδέψει με αυτούς, δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα στα αιτήματα και δικαιώματα της.

Αναφορικά με το ΠΑΜΕ που ο ρόλος του σήμερα στα συνδικάτα και ο συσχετισμός δυνάμεων, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα, είναι ενισχυμένος ελέγχοντας μεγάλο μέρος Εργατικών Κέντρων και εκατοντάδες Σωματεία, η ίδια η ζωή απαντά τι καταφέρνει στην πράξη απέναντι στην αδιάκοπη εργοδοτική επίθεση και στις αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές.

Την 8ετή περίοδο των μνημονίων και τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν έως σήμερα που υπήρχε ένας καταιγισμός αντεργατικών θεσμικών μέτρων σε όλους τους τομείς, τι κατάφεραν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ; Ποιο νομοθετικό μέτρο μπόρεσαν να μπλοκάρουν ή να ανατρέψουν, όταν η σημαία που σήκωναν στις διαδοχικές επιθέσεις ήταν συνεχώς να μιλούν για αιτία πολέμου! Και όχι μόνο αυτό, αλλά σε μεγάλα γεγονότα που έπρεπε να είναι εμπροσθοφυλακή του αγωνιστικού κινήματος, κατρακυλούσε επιλέγοντας την συμπόρευση με τις δυνάμεις της ΓΣΕΕ και ενίοτε καθόριζε ακόμη και τις αποφάσεις του από αυτή!

Πανηγυρίζει για αλλαγή των συσχετισμών σε οργανώσεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αλλά ποτέ ως τώρα δεν αναφέρεται γιατί, παρ’ όλα αυτά, το δυναμικό τους δεν κατάφερε να ανατρέψει όχι την συνολική αντιλαϊκή επίθεση αλλά ακόμα και επιμέρους πλευρές της. Η ζωή επιβεβαιώνει ότι δεν έχει γραμμή σύγκρουσης- ρήξης και ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. Οι αγώνες του είναι εντός των τειχών, στην πράξη δεν αμφισβητεί την αντιδραστική πολιτική Κεφαλαίου – Κυβέρνησης – ΕΕ. Έχει σταθερό προσανατολισμό τον κοινοβουλευτισμό και κινείται μέσα σε αυτό το όριο και πλαίσιο. Η ταξική ρητορική του δεν συνάδει με αντίστοιχο προσανατολισμό μέσα στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα.

Από την άλλη, οφείλουμε να σημειώσουμε την πάγια εχθρική στάση του απέναντι στο υπόλοιπο μαχόμενο κίνημα, στα συνδικάτα, που συνιστά υπονόμευση της προσπάθειας όλο το ταξικό κίνημα να πορευτεί ενιαία απέναντι στις πολιτικές που καταδυναστεύουν τις ζωές των εργαζομένων.

Εμείς, ως ΠΕΝΕΝ, βλέπουμε την ανάγκη της ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης του κινήματος όχι μόνο ή κυρίως με την αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων, αλλά με την οικοδόμηση από τα κάτω, μέσα στους χώρους δουλειάς, με πρωταγωνιστές τους ιδίους τους εργαζόμενους, ενός ενωτικού- μαζικού- αγωνιστικού κινήματος όπου οι εργαζόμενοι, διαβολοστέλνοντας το μοντέλο της ανάθεσης, θα πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους τα προβλήματα και θα χαράξουν οι ίδιοι την πολιτική απέναντι στο κεφάλαιο, τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκπροσώπους. Ένα τέτοιο κίνημα έχουν ανάγκη σήμερα οι εργαζόμενοι για να βρεθούν οι ίδιοι στο προσκήνιο, βάζοντας ένα τέλος στην καταβαράθρωσή των δικαιωμάτων τους.

Το Σωματείο σας έχει πρωτοστατήσει σε κινητοποιήσεις που δεν αφορούν αμιγώς συνδικαλιστικά αιτήματα και έχει ασχοληθεί με καθαρά πολιτικά ζητήματα όπως οι κινητοποιήσεις για το ζήτημα της Παλαιστίνης, της Βενεζουέλας και της Κούβας. Ποια νομίζετε ότι πρέπει να είναι η στάση των σωματείων στην εποχή των ιμπεριαλιστικών πολέμων και ποιος να είναι ο ρόλος τους απέναντι σε αυτούς;

Για την ΠΕΝΕΝ, ήταν και είναι στοιχείο της ταυτότητας της, που απορρέει από τις καταστατικές αρχές, η αλληλεγγύη των εργατών και των λαών που αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το πόλεμο, το ρατσισμό, τον σιωνισμό, την σφαγή για τα συμφέροντα των μονοπωλιακών ομίλων, την απεξάρτηση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης του καπιταλιστικού συστήματος. Σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε να εξηγήσουμε την πρωτοποριακή μας δράση σχετικά με την ερώτηση σας.

Δυστυχώς, τα συνδικάτα έχουν υποχωρήσει δραματικά στο ρόλο τους ως μία ισχυρή εργατική συνιστώσα στο αντιπολεμικό κίνημα στην χώρα μας και σε ολόκληρο το κόσμο. Αυτό συμβαίνει σε μία περίοδο που εντείνονται οι πολεμικοί και οικονομικοί ανταγωνισμοί στα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά μπλοκ, που οι εργαζόμενοι είναι τα μεγάλα θύματα των στρατιωτικών εξοπλισμών, που αυτοί καλούνται να πληρώσουν το τίμημα με τις πολιτικές λιτότητας, των συνεχών περικοπών στην κοινωνική ασφάλιση και σε όλους τους κοινωνικούς τομείς όπως η υγεία, η παιδεία και η κοινωνική πρόνοια.

Το γεγονός αυτό αποτελεί συνέχεια της υποχώρησης των αγώνων, της απομαζικοποίησης και απολιτικοποίησης των συνδικάτων, της ακόμη μεγαλύτερης θολούρας στην γραμμή τους, της επίδρασης της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής στη γραμμή του κινήματος.

Στις συνθήκες αυτές θα πρέπει όλο το μαχόμενο ταξικό κίνημα της χώρας μας να συμβάλει σε ένα νέο προσανατολισμό της πολιτικής των συνδικάτων, ενισχύοντας ουσιαστικά τον αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό τους.