Δολοφονία Κιρκ – ΗΠΑ
Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Οκτωβρίου 2025
Πόλεμος του Τραμπ στο εσωτερικό
Αμέσως μετά από την άνοδό του στην εξουσία το 1933, ο Χίτλερ είχε χρησιμοποιήσει τον εμπρησμό του κοινοβουλίου (Ράιχσταγκ – μάλλον μια προβοκάτσια των Ναζί), ώστε να ξεκινήσει την επιβολή της δικτατορίας του.
Με παρόμοιο τρόπο, ο Τραμπ χρησιμοποιεί ή φτιάχνει εντάσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ώστε να βαθύνει τον ταξικό, αντιδημοκρατικό πόλεμό του και να εδραιώσει ένα αυταρχικό, σχεδόν βοναπαρτιστικό καθεστώς. Ένα τέτοιο γεγονός αποτέλεσε η πρόσφατη δολοφονία του 31χρονου Τσάρλι Κιρκ, ενός μαχητικού τραμπικού ακροδεξιού, ο οποίος πυροβολήθηκε κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε αμερικάνικο πανεπιστήμιο.
Ο Τραμπ ανακήρυξε τον Κιρκ «μάρτυρα της αλήθειας και της ελευθερίας», ο οποίος είχε στοχοποιηθεί από τη «ριζοσπαστική αριστερά» για τις «αμερικάνικες αξίες» του. Συνέδεσε τη δολοφονία με πράξεις κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης, κυρίως με τη μαζική αντίσταση στις τρομοκρατικές, ρατσιστικές επιδρομές της στρατιωτικοποιημένης ICE ενάντια στους μετανάστες. Ταυτόχρονα, ο Τραμπ άφησε στο απυρόβλητο τη βία των ακροδεξιών οργανώσεων, όπως π.χ. την πρόσφατη δολοφονία μιας εκπροσώπου της πολιτείας της Μινεσότα και του συζύγου της. Ενώ σύμβουλοί του κάλεσαν ανοιχτά για κατασταλτικό τσάκισμα κάθε αριστερής οργάνωσης, με πλήρη χρήση της κυβερνητικής και κρατικής ισχύος και με πρόσχημα την υποστήριξη «βίαιων διαμαρτυριών». Με αυτό εννοούν κάθε σημαντική κινητοποίηση και δράση, όπως αυτές στα αμερικάνικα πανεπιστήμια για την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.
«Σημείο καμπής»
Για να συσπειρώσουν και να φανατίσουν το κοινό τους εν μέσω αυτού του πογκρόμ, οι τραμπικοί ενορχήστρωσαν μια εμετική φιέστα στα πρότυπα του Γκέμπελς: μια θρησκευτική λειτουργία στη μνήμη του Κιρκ, σε ένα μεγάλο στάδιο που γέμισε ασφυκτικά από θρησκόληπτους που ύψωναν τα χέρια προς τον Θεό στα ουράνια, από μέλη της ελίτ όπως ο Έλον Μασκ και από κάθε λογής αντιδραστικά, σκοταδιστικά «σκουπίδια». Κυριαρχούσε το σύνθημα: «Σημείο καμπής» – σηματοδοτώντας τον βαθμό απειλής της καταστολής που έχει εξαπολυθεί και την προσπάθεια πλήρους συντηρητικής «αναμόρφωσης» της αμερικάνικης πολιτικής και δημόσιας ζωής. Ως ένα από τα πρώτα βήματα, ο Τραμπ δήλωσε ότι θα χαρακτηρίσει ως τρομοκρατικό το κίνημα/οργάνωση «Αντιφά».
Οι τραμπικοί προχωράνε αυτή την επίθεσή τους σε όλα τα επίπεδα, για να πετύχουν απόλυτο έλεγχο και ευθυγράμμιση του κρατικού μηχανισμού. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, περίπου 20 πράκτορες του FBI απολύθηκαν, επειδή είχαν γονατίσει σε ένδειξη σεβασμού σε μια από τις εκδηλώσεις στη μνήμη του Τζορτζ Φλόιντ. Ο Φλόιντ, μαύρος, είχε δολοφονηθεί βάναυσα τον Μάιο του 2020 από αστυνομικούς, που του είχαν προκαλέσει ασφυξία πατώντας τον στον λαιμό – από τότε έγινε γνωστή η φράση του “I can’t breathe” (δεν μπορώ να ανασάνω), λίγο πριν ξεψυχήσει. Οι απολύσεις των πρακτόρων έγιναν με πρόσχημα την «έλλειψη κρίσης». Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση Τραμπ έχει δηλώσει ρητά ότι θέλει να ξεριζώσει κάθε «αριστερό» ή «αφυπνισμένο» αξιωματούχο από κάθε τμήμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Αλλαγές στον στρατό
Τον Σεπτέμβριο, το υπουργείο Άμυνας μετονομάστηκε σε υπουργείο Πολέμου. Ο υπουργός του Πιτ Χέγκσεθ μαζί με τον Τραμπ, σε πρόσφατη συνάντησή τους με την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία, χρησιμοποίησαν πρωτοφανή γλώσσα: στον στρατό θα επανέλθουν οι «αντρικές» αξίες – και σε όποιον δεν αρέσει, μπορεί να παραιτηθεί, χάνοντας τον βαθμό και τα προνόμιά του.
Όμως αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, που κυρίως τραβάει την προσοχή όσων «προοδευτικών» θεωρούν ότι ο Τραμπ είναι επικίνδυνος κυρίως επειδή επιτίθεται στη λεγόμενη «ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα» (η διακυβέρνηση Μπάιντεν είχε προωθήσει ένα «μεταμοντέρνο» και «δικαιωματίστικο» πλαίσιο στο εσωτερικό του στρατού).
Στην πραγματικότητα, η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή, όπως δείχνουν οι βίαιες αλλαγές που προωθούν οι τραμπικοί. Στην ίδια συνάντηση, παρουσιάστηκε το νέο «πλαίσιο σχέσεων» για τον ρόλο του στρατού. Σύμφωνα με τη νέα ορολογία: Στον σημερινό Ολιστικό/Υβριδικό Πόλεμο, τα όρια μεταξύ Ειρήνης και Πολέμου, Εξωτερικού και Εσωτερικού Εχθρού διαρκώς καταργούνται. Η αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων μετριέται με τη Φονικότητά τους. Θα υπάρχει Σιδερένιος Έλεγχος πάνω στον στρατό, με ένα δόγμα αντιμετώπισης του Εχθρού εντός των Πυλών και με Συσπείρωση γύρω από τον Πρόεδρο και από τη Σημαία. Αιχμή του δόρατος θα είναι ειδικές μονάδες εκπαιδευμένες σε «επιχειρήσεις καταστολής ανταρσίας/εξέγερσης».
Ήδη αυτό το δόγμα έχει μπει σε εφαρμογή με την αποστολή ένοπλης εθνοφρουράς σε μεγάλες αμερικάνικες πόλεις, ανάμεσά τους στην πρωτεύουσα Ουάσιγκτον. Τραμπ και Χέγκσεθ έχουν πει ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τέτοιες «επικίνδυνες» πόλεις, που έχουν κυβερνήτες από το κόμμα των Δημοκρατικών, ως πεδία εκπαίδευσης του στρατού.
Shutdown: απολύσεις, κόψιμο μισθών, πόλεμος στους φτωχούς
Όπως σε κάθε οικονομικό έτος, την 1η Οκτωβρίου έπρεπε να εγκριθεί η χρηματοδότηση των υπηρεσιών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Αυτό προϋπέθετε συμφωνία Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, που δεν επετεύχθη, με αποτέλεσμα το λεγόμενο «κλείσιμο» (shutdown). Συνεχίζουν να λειτουργούν κάποιες υπηρεσίες (φύλαξη συνόρων, αστυνόμευση, πτήσεις, νοσοκομεία κ.ά.), όμως πολλοί εργαζόμενοι μπαίνουν σε υποχρεωτική αργία άνευ αποδοχών.
Την τελευταία φορά που είχε γίνει, το 2018, στη διάρκεια της πρώτης διακυβέρνησης Τραμπ, το «κλείσιμο» ήταν το μεγαλύτερο στην ιστορία. Είχε διαρκέσει 35 μέρες, με συνολικό κόστος 11 δισ. δολάρια και έχοντας αφήσει 800.000 ομοσπονδιακούς υπαλλήλους χωρίς μισθό.
Η ανάγκη και το αποτέλεσμα του «κλεισίματος» προκύπτουν από την πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η οποία παρά τα «νταηλίκια» του Τραμπ δείχνει όλο και πιο επισφαλής, πιθανόν στα πρόθυρα μιας νέας μεγάλης κρίσης (έχουν αρχίσει να πληθαίνουν οι πτωχεύσεις) – και χωρίς να μπορεί να σταματήσει την υποβάθμισή του. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένος: τα χρέη είναι αστρονομικά, τόσο το δημόσιο όσο και το ιδιωτικό (επιχειρήσεις, νοικοκυριά) αλλά και μια σειρά από «κρυφά» χρέη. Δεν μπορούν να πληρωθούν στις συνθήκες της τεράστιας παραγωγικής υποβάθμισής του, αλλά και δεν μπορούν να ανατροφοδοτηθούν με έκδοση νέου χρέους – αυτή η «μηχανή», ουσιαστικά το «τύπωμα δολαρίων», έχει ξεπεράσει τα όριά της. Η άγρια, ταξική νεοφιλελεύθερη επίθεση του Τραμπ, όπως και στον πρόσφατο προϋπολογισμό, με βαθιές μειώσεις κοινωνικών δαπανών για τους φτωχούς και νέες φοροαπαλλαγές, ενισχύσεις κ.λπ. για τους υπερπλούσιους, είναι η μόνη «οικονομική» πολιτική της πεινασμένης αμερικάνικης αστικής τάξης.
Οι επιπτώσεις του «κλεισίματος» πέφτουν πάνω στα πιο αδύναμα και φτωχά στρώματα του πληθυσμού. Για παράδειγμα, επηρεάζονται τα προγράμματα προσχολικής εκπαίδευσης, η έκδοση φοιτητικών δανείων, οι υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, οι συντάξεις και τα επιδόματα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (Medicare – σταματάει η επεξεργασία νέων αιτήσεων). Πολύ σημαντικό είναι ότι κινδυνεύουν να εξαντληθούν τα «κουπόνια τροφίμων»: από αυτά εξαρτάται ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, που κινδυνεύει άμεσα να πεινάσει…
Ο Τραμπ χρησιμοποιεί αυτήν την κατάσταση για δύο λόγους. Πρώτον, για να εκβιάσει τους Δημοκρατικούς να συναινέσουν σε σκληρές περικοπές κοινωνικών δαπανών, απειλώντας ότι διαφορετικά αυτές θα είναι ακόμα πιο άγριες και ανεξέλεγκτες. Δεύτερο, και το πιο βασικό, ώστε να σπάσει τη ραχοκοκαλιά των εργαζομένων, να σπρώξει ακόμα πιο μαζικά στρώματα βαθιά στη φτώχεια και την ανασφάλεια. Είναι χαρακτηριστική η απειλή του ότι πολλοί από τους υπαλλήλους που θα τεθούν σε υποχρεωτική αργία, μπορεί να μην επανέλθουν. Άλλωστε είχε ήδη προχωρήσει σε τέτοιες απολύσεις στην αρχή της θητείας του (με τη σχετική «επιτροπή για τη μείωση του κράτους», με επικεφαλής τον Μασκ).
«Εμφύλιος»
Αξίζει για ακόμα μια φορά να πούμε ότι ο Τραμπ δεν είναι ακροδεξιός και επικίνδυνος επειδή π.χ. προτάσσει ελεεινά και σκοταδιστικά «παραδοσιακά» πρότυπα. Σε μεγάλο βαθμό, αυτή είναι η παγίδα όπου έριξαν τους εργαζόμενους και τη νεολαία, το κίνημα στις ΗΠΑ (αλλά και διεθνώς) οι Δημοκρατικοί και διάφοροι «προοδευτικοί», με την παρανοϊκή «δικαιωματίστικη» προπαγάνδα τους, πλήρως ξεκομμένη και ενάντια στα λαϊκά στρώματα… Αυτή η προπαγάνδα δεν είχε τίποτα το «προοδευτικό», αλλά με τον ανορθολογισμό της βοήθησε να στρωθεί ο δρόμος για τη σημερινή αντιδραστική «πολιτισμική αντεπανάσταση» των τραμπικών…
Η κρίση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αφού δεν φαίνεται πως μπορεί να εκτονωθεί, να βρει μια διέξοδο προς το εξωτερικό, με τις διεθνείς κατευθύνσεις της ηγεσίας Τραμπ και τα αδιέξοδα/αντιφάσεις όπου προσκρούουν (ισχυροί ανταγωνιστές κ.ά.), γυρνάει με πολλαπλάσια δύναμη στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Έτσι, λοιπόν, η φτωχοποίηση συμπληρώνει την αντιδραστική προπαγάνδα, την κρατική καταστολή και τρομοκρατία των τραμπικών – στην εκστρατεία τους να επιβάλλουν στο εργατικό κίνημα, στους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία στις ΗΠΑ μια βαριά ήττα. Αν ο μεταπολεμικός μακαρθισμός είχε χτυπήσει σκληρά το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ (όταν αυτές βρίσκονταν αδιαμφισβήτητα στην ηγεσία του δυτικού ιμπεριαλιστικού «ελεύθερου κόσμου») και ιδιαίτερα τις επαναστατικές πρωτοπορίες του, σήμερα ο κίνδυνος είναι ακόμα πιο σκοτεινός. Καθώς εκτυλίσσεται στο φόντο της χρεοκοπίας, παρακμής και υποβάθμισης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Το εσωτερικό τοπίο είναι τόσο πολωμένο, ώστε θυμίζει «ακήρυχτο εμφύλιο» – και σίγουρα έναν αμείλικτο ταξικό πόλεμο ενάντια σε όλους τους «από κάτω». Η διπλή απειλή, από τη μια της κοινωνικής αποσύνθεσης, από την άλλη του βουλιάγματος σε μια «άτυπη δικτατορία» δεν μπορεί να υποτιμηθεί από το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ – αυτό θα πρέπει να καταβάλλει τεράστιες προσπάθειες, για να μπορέσει να αρθεί στο ύψος των (ιστορικών) περιστάσεων.
