Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ για την «Συμφωνία ειρήνης» στη Γάζα

Το λεγόμενο «σχέδιο Τραμπ» που συμφωνήθηκε μεταξύ του Ισραήλ και των παλαιστινιακών αντιστασιακών οργανώσεων υπό την επίβλεψη των ΗΠΑ και έγινε αποδεκτό από Τουρκία, Αίγυπτο και τις χώρες του Κόλπου, είναι μια αρνητική εξέλιξη. Αν εφαρμοστεί στο σύνολό του (πράγμα πολύ αμφίβολο), θα είμαστε πολύ κοντά στον ενταφιασμό του παλαιστινιακού ζητήματος. Σιωνιστές και ιμπεριαλιστές επιτέθηκαν με μένος στον παλαιστινιακό λαό, με στόχο να τον εκτοπίσουν και να προχωρήσουν τα σχέδιά τους για τη δημιουργία μιας «Ριβιέρας», ενός προτεκτοράτου. Στο πεδίο των μαχών, η σύγκρουση φυσικά είναι άνιση εις βάρος των Παλαιστινίων. Οι παλαιστινιακές οργανώσεις, μετά και από τα χτυπήματα των σιωνιστών και ιμπεριαλιστών στη Χεζμπολάχ (Λίβανος), στο Ιράν, στους Χούθι (Υεμένη) και την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία βρέθηκαν «με την πλάτη στον τοίχο». Πιέζονται για να υπογράψουν μια εκεχειρία, που στοχεύει στην παράδοση των όπλων τους και στην πλήρη υποταγή τους στους δυτικούς ιμπεριαλιστές (φέρνοντας ως επικεφαλής της διακυβέρνησης της Γάζας τον γνωστό πολεμοχαρή Τόνι Μπλερ). Εκεχειρία που ακόμα και αυτή μπορεί ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα από τους σιωνιστές σφαγείς, οι οποίοι έχουν κάνει ξεκάθαρα τα σχέδιά τους για το «Μεγάλο Ισραήλ».

Αναμφίβολα, είναι μνημειώδης η αυτοθυσία και η αποφασιστικότητα του Παλαιστινιακού λαού και των μαχητών του, οι οποίοι πολεμάνε με ασύλληπτες απώλειες ένα «τέρας», τον ισραηλινό στρατό κατοχής, έναν από τους πιο καλά εξοπλισμένους από τις ΗΠΑ στρατούς στον κόσμο. Μέσα σε ένα μικρό, κατεστραμμένο και ισοπεδωμένο κομμάτι γης, που βομβαρδίζεται ασταμάτητα στα δύο χρόνια εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας, οι κάτοικοι της Γάζας κρατάνε ψηλά τη σημαία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της αγωνιστικής περηφάνιας. Όλο αυτό το διάστημα, ο Παλαιστινιακός λαός και οι οργανώσεις του μάχονται χωρίς έμπρακτη υποστήριξη από κανέναν, εκτός από δύο συμμάχους τους: από τη μια, τον λεγόμενο «άξονα της Αντίστασης» (που όμως έχει δεχθεί θανάσιμα χτυπήματα από δυτικούς ιμπεριαλιστές και σιωνιστές) και από την άλλη το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης, που μαζικοποιείται, ισχυροποιείται, ασκεί πίεση (αλλά ακόμα δυσκολεύεται να επιτύχει μια ανατροπή των συσχετισμών στο εσωτερικό των δυτικών ιμπεριαλιστικών χωρών).

Με αυτά τα δεδομένα, η συμφωνία αποτυπώνει τη δεινή θέση όπου έχουν έρθει οι Παλαιστίνιοι και οι οργανώσεις τους μετά από δύο χρόνια σιωνιστικής γενοκτονίας. Είναι λογικό να επιδιώκουν μια ανακούφιση, να είναι πολύτιμη μια «ανάπαυλα» με την παύση των βομβαρδισμών. Ωστόσο, αν εφαρμοστούν οι επόμενες φάσεις της συμφωνίας (αφοπλισμός της Παλαιστινιακής Αντίστασης, εξορία της Χαμάς, παραμονή του ισραηλινού στρατού στα περίχωρα της Γάζας, δοτή διακυβέρνηση στη Γάζα υπό τη διοίκηση των Τραμπ-Μπλερ και αντιπροσώπων των αντιδραστικών καθεστώτων της γύρω περιοχής κ.ά.) θα φέρουν την Παλαιστίνη και τις πολιτικές οργανώσεις της σε πολύ άσχημη ή μάλλον σε οριακή θέση – αντιμέτωπες με τη διάλυση και την εξαφάνιση.

ΗΠΑ και Ισραήλ προχώρησαν με τη συμφωνία και σε μια μάλλον αναγκαστική, προσωρινή αναδίπλωση. Οι τρομοκρατικές ενέργειες του Νετανιάχου στις χώρες της Μ. Ανατολής με αποκορύφωμα την επίθεση στο Κατάρ, έφεραν διαμαρτυρίες και ανησυχίες για τη δυνατότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να κρατάει ευθυγραμμισμένα τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα της περιοχής. Ταυτόχρονα, η παγκόσμια απονομιμοποίηση και απομόνωση του σιωνιστικού καθεστώτος, οι μαζικές κινητοποιήσεις στήριξης στην Παλαιστίνη, οι καμπάνιες αποκλεισμού σιωνιστών εγκληματιών πολέμου κ.ά., έχουν ασκήσει πίεση σε μια σειρά από κυβερνήσεις των δυτικών ιμπεριαλιστών για μια αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους (όμως μόνο στα λόγια, καθώς στην πράξη συνεχίζουν να στηρίζουν τα σχέδια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών). Έτσι, σε αυτή τη συγκυρία μια άμεση συνέχιση της γενοκτονίας με τα ίδια μέσα πιθανόν να έφερνε κάποιες μη αντιστρέψιμες εξελίξεις σε βάρος του κράτους του Ισραήλ.

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ανακτώντας σε έναν βαθμό την επιρροή του στη Μ. Ανατολή (η οποία είχε φτάσει στο ναδίρ πριν από λίγα χρόνια), με τη «συμφωνία ειρήνης» ετοιμάζεται για νέους πολέμους. Με εφαλτήριο τον σφοδρό «εμφύλιο πόλεμο» των αντιδραστικών του Τραμπ ενάντια στον «εσωτερικό εχθρό» μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ (επιβάλλοντας άτυπο στρατιωτικό νόμο σε πολλές πολιτείες, σκληρά μέτρα ενάντια στους εργαζόμενους, ρατσιστικά πογκρόμ κ.ά.) δίνει εκ νέου ώθηση στα αποικιακά σχέδια και συμφωνίες τους. Έτσι, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα επιχειρήσει να βάλει ξανά μπρος το σχέδιο της «αναμορφωμένης Μείζονος Μέσης Ανατολής» και των «Συμφωνιών του Αβραάμ». Η κυνική «απάλειψη» του παλαιστινιακού ζητήματος είναι απαραίτητη π.χ. για τη διαμόρφωση των σχέσεων της Σαουδικής Αραβία με το Ιράν (βασικό στοιχείο στα σχέδια των ΗΠΑ). Η προοπτική που ανοίγει είναι επομένως ένας διαρκής πόλεμος για την εκδίωξη των ανταγωνιστών των ΗΠΑ από την περιοχή, με άμεσο στόχο το Ιράν, την επιρροή Κίνας και Ρωσίας κ.ά.

Ο Τραμπ, εκτός από τους ευρωπαίους συμμάχους του (τα μεγάλα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα και η υποβάθμιση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών τούς έχει οδηγήσει σε μια πλήρη ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ), βρήκε πρόθυμες τις περισσότερες αραβικές και μουσουλμανικές χώρες (μαζί και την Τουρκία), που άδειασαν» και πρόδωσαν την παλαιστινιακή Αντίσταση για τα όποια οικονομικά και πολιτικά ανταλλάγματα των ΗΠΑ (με τις «Συμφωνίες του Αβραάμ», με την «ειρηνευτική» και «διαμεσολαβητική» παρουσία τους στη Γάζα, δηλ. στην επιτήρηση και καταστολή των Παλαιστινίων κ.λπ.). Η στάση αυτών των χωρών είναι ένα παράδειγμα της αντιδραστικής φύσης των καθεστώτων τους, που έπαιξαν καίριο ρόλο στην απομόνωση των Παλαιστινίων, στο να γίνει ο συσχετισμός τόσο βαριά αρνητικός γι’ αυτούς (ίσως για πρώτη φορά τόσο πολύ στην ιστορία του Παλαιστινιακού Ζητήματος). Το ίδιο δείχνει και η στάση της Ρωσίας και της Κίνας, που από μακριά «χαιρέτισαν» τη συμφωνία: αυτά τα καθεστώτα δεν έχουν να προσφέρουν κανέναν προοδευτικό ρόλο για το εργατικό κίνημα και για τους λαούς σε όλο τον κόσμο.

Η άσχημη τροπή που παίρνει για τον παλαιστινιακό λαό ο πόλεμος στη Γάζα, απαιτεί μεγαλύτερη ενέργεια και αποφασιστικότητα για την ενίσχυση και το βάθεμα του κινήματος αλληλεγγύης. Μέσα στους νέους παγκόσμιους συσχετισμούς που διαμορφώνονται, οι οποίοι φέρνουν την ανθρωπότητα κοντά σε έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρειάζονται κινήματα με ισχυρές δομές και σχέδιο, με αντιιμπεριαλιστικό και αντικυβερνητικό πολιτικό περιεχόμενο, με άξονα την αγωνιστική κινητοποίηση των εργαζομένων και της νεολαίας, επεκτείνοντας την απομόνωση και το μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ σε πολιτικές δράσεις με καταλήψεις και απεργίες… Κάτι πολύ παραπάνω από «συμβολικές κινήσεις» ή από την επίκληση στα προσχήματα του «διεθνούς δικαίου», πολύ περισσότερο από ό,τι σκέφτονται και θέλουν να κάνουν και (δεν) κάνουν όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Η παλαιστινιακή Αντίσταση βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή, κάτω από τεράστια πίεση, και δεν μπορούμε να την υπερασπιστούμε αποτελεσματικά χωρίς τέτοια κινήματα και αγώνες που θα παλεύουν μέχρι τέλους για την ήττα των σιωνιστών και των δυτικών ιμπεριαλιστών, για την ανατροπή των κυβερνήσεων που στηρίζουν τη γενοκτονία. Σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ισχύει αυτό στη χώρα μας, όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι βασικός σύμμαχος του Ισραήλ και συνεργός στην εθνοκάθαρση στη Γάζα. Συνεχίζουμε τον αγώνα, με σταθμούς όπως οι κινητοποιήσεις κάθε Σάββατο, για τη δικαίωση του ηρωικού παλαιστινιακού λαού και το σταμάτημα της ισραηλινής κατοχής. ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, ΝΙΚΗ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!