Συνέδριο ΓΣΕΕ: Το εργατικό-συνδικαλιστικό κίνημα σε παραλυτική κρίση

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Ιουνίου 

Στις 16-19/04 πραγματοποιήθηκε το 39ο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Αυτό έφερε στην επιφάνεια, την κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος και την πλήρη αποστασιοποίηση της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων. Χαρακτηριστικά, έλαβε χώρα σε πεντάστερο ξενοδοχείο, την ίδια στιγμή που η ακρίβεια εξαϋλώνει τον μισθό-κοροιδία που έδωσε ο Μητσοτάκης. Η 13ωρη εργασία εφαρμόζεται κανονικά, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις παραμένουν παγωμένες και ο πόλεμος έρχεται ολοένα και πιο κοντά σε εργαζόμενους και νέους. Το συνέδριο χαρακτηρίστηκε από εκατέρωθεν καταγγελίες, από όλες σχεδόν τις παρατάξεις, για νόθα σωματεία, κυρίως αυτά που παρουσίασε ως εκπροσωπούμενα η ΠΑΣΚΕ. Καταγράφεται αύξηση 64 αντιπροσώπων σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο, αλλά μάλλον πρόκειται για σωματεία κίτρινα ή «φαντάσματα». Την αύξηση αυτή από τα σωματεία-σφραγίδες καρπώνονται η 1η ΠΑΣΚΕ, με αύξηση από 40,73% σε 42,89% και 20 έδρες από 19 και η 2η ΔΑΣ (ΠΑΜΕ), με αύξηση από 22,98% σε 26,57% και 12 έδρες από 11.

Ο «αιώνιος πρόεδρος» Γ. Παναγόπουλος ήρθε στο συνέδριο να επευφημήσει την «κοινωνική συμφωνία» και συνεπώς τον υποβιβασμό της ΓΣΕΕ σε «ελεγκτή» των ομοσπονδιών στην υπογραφή κλαδικών συμβάσεων. Στην ουσία, δεν είπε κουβέντα για την απαγόρευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για τον κατώτατο μισθό, που έχει επιβληθεί από όλες τις κυβερνήσεις μετά τα μνημόνια, με φασίζοντα τρόπο. Για το σκάνδαλο υπεξαίρεσης χρημάτων από το ταμείο του ΙΝΕ ΓΣΕΕ (Ινστιτούτο Ερευνών) για το οποίο ερευνήθηκε, υποστήριξε ξεδιάντροπα ότι πρόκειται για «επίθεση της κυβέρνησης στα συνδικάτα» (που εν μέρει ισχύει), πετώντας τη μπάλα στην εξέδρα για τον δικό του ρόλο. Ενδεικτική της κρίσης του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και της πλήρους αστικοποίησης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, είναι η διάσπαση συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ, που κατέβηκαν ξέχωρα.

Το συνέδριο στιγματίστηκε ιδιαίτερα από 2 γεγονότα. Πρώτον, η ΠΑΣΚΕ συμφώνησε εκ των προτέρων το «μοίρασμα» των θέσεων του προεδρείου με τη ΔΑΚΕ. Με βάση τη συμφωνία «συγκυβέρνησης», ο Γ. Παναγόπουλος εξελέγη πρόεδρος και ο Α. Καρράς, επικεφαλής της ΔΑΚΕ, πήρε τη θέση του γραμματέα. Δεύτερον, το νέο διοικητικό συμβούλιο του ΙΝΕ ορίστηκε από την νεοεκλεγείσα ηγεσία με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς προηγουμένως να κατατεθούν προτάσεις των παρατάξεων για τον σχηματισμό του.

Η ΔΑΣ κατήγγειλε τους νόθους εκπροσώπους της ΠΑΣΚΕ, όπως και τη «συγκυβέρνηση» ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ. Εμφανίστηκε με έναν γενικόλογο και βαρύγδουπο λόγο, μιλώντας για «δύο κόσμους» μέσα στο συνέδριο: της εργοδοσίας και της εργασίας. Προσπάθησε έτσι να παρουσιαστεί ως μοναδικός πραγματικός εκπρόσωπος των εργαζομένων, χωρίς όμως να προτείνει κανένα σχέδιο αγώνα. Δεν υπολείπεται καθόλου σε φαινόμενα νοθείας και σωματεία-σφραγίδες.

Το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε παραλυτική κρίση. Αφενός, η αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει μετατραπεί από «ουρά» ή ακόλουθο της κυβερνητικής πολιτικής σε συνέταιρο στην εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων επιθέσεων στα δικαιώματα των εργαζομένων. Αυτό αποδεικνύεται από τη «συγκυβέρνηση» ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, από τη σύναψη και τα χειροκροτήματα της «κοινωνικής συμφωνίας», από το σκάνδαλο στο οποίο ενεπλάκη το όνομα του «προέδρου από την Εκάλη», Παναγόπουλου. Αφετέρου, η σταλινική γραφειοκρατία ΔΑΣ/ΠΑΜΕ/ΚΚΕ βάζει εμπόδιο στους αγώνες, για χάρη της εκλογικής της ενίσχυσης. Καταλαμβάνει σωματεία και ομοσπονδίες με νοθείες και φυσική βία. Τα σωματεία στα οποία αναδεικνύεται ηγεσία καταλήγουν να είναι «αδειανά πουκάμισα». Οι αγώνες που κάνει, όταν και αν κάνει, είναι μικροί και ακίνδυνοι για την εργοδοσία. Είναι χαρακτηριστική η ανοχή ή και σε ορισμένες περιπτώσεις η υπεράσπιση του freelancing, που έχει κυριολεκτικά διαλύσει το επάγγελμα των διανομέων. Παρά τις καταγγελίες και τα μεγάλα λόγια για «δύο κόσμους», μετά και την εκλογική κατάκτηση της ΑΔΕΔΥ και μιας σειράς ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων, μάλλον σέβεται τους συσχετισμούς στη ΓΣΕΕ.

Μόνη διέξοδο από την κρίση του εργατικού κινήματος αποτελεί η οργάνωση των ίδιων των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Ο μόνος τρόπος να ξαναζωντανέψουν τα σωματεία είναι μέσα από ένα σχέδιο αγώνων με διάρκεια, ανυποχώρητων μπροστά στην εργοδοσία και την κυβέρνηση, όπως των ναυτεργατών της ΠΕΝΕΝ. Κόντρα στις εκφυλιστικές πρακτικές και τις νοθείες της γραφειοκρατίας, αστικής και σταλινικής. Η ανασύνθεση και η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος περνάει μέσα από έναν συνολικό αγώνα διαρκείας, ενάντια στην εργοδοσία, την κυβέρνησή της και την ολοένα αυξανόμενη απειλή του πολέμου.