Με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων από την Ημέρα της Γης στην Παλαιστίνη

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Απριλίου 

Δημοσιεύουμε παρακάτω άρθρο του σ. Μιχιάρ Εκτάμι, προέδρου της Ένωσης Παλαιστινίων Εργαζομένων στην Ελλάδα και στελέχους του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (DFLP)

Με τον διαμελισμό της Οθωμανικής αυτοκρατορπαλαι

Παίας από τον 18ο αιώνα, σε ολόκληρη την περιοχή της «Μεγάλης Συρίας» (Συρία, Λίβανος, Παλαιστίνη και Ιορδανία, το γνωστό ως «γόνιμο ημισέληνο») είχε αναπτυχθεί ένα εθνικό κίνημα, που διεκδικούσε την ανεξαρτησία. Ήδη από τότε Βρετανοί και οι Γάλλοι αποικιοκράτες εποφθαλμιούσαν τα εδάφη αυτά.

Οι πρώτοι εποικισμοί εβραίων στα παλαιστινιακά εδάφη ξεκινούν περί το 1846, με τη συγκρότηση των γνωστών ‘κιμπούτς’, προερχόμενα κατά βάση από τους εβραίους της Ρωσίας. Αυτοί οι εποικισμοί έγιναν εφικτοί σε συνεργασία με διεφθαρμένους οθωμανούς υπαλλήλους και φεουδάρχες της περιοχής, ωστόσο η έκτασή τους δεν ξεπερνούσε το 2% του συνόλου των εδαφών. Ανέκαθεν υπήρχαν στην ιστορία οι βλέψεις των εβραίων για ίδρυση οντότητας στα εδάφη της Παλαιστίνης, όμως το σιωνιστικό κίνημα συγκροτείται ως πολιτικός φορέας με το Πρώτο Συνέδριο του 1897 στο Μπαζλ της Ελβετίας.

Μετά τον Α’ΠΠ με τη συμφωνία του Σάικς-Πίκο το 1916 παραχωρείται στους Άγγλους η κυριαρχία της Παλαιστίνης (μαζί με Ιορδανία και Ιράκ), δηλαδή ο έλεγχος του νευραλγικού χώρου μεταξύ Περσικού Κόλπου και Μεσογείου, σε αντίθεση με τους Γάλλους που κατείχαν τη διώρυγα του Σουέζ. Με τη Διακήρυξη του Μπάλφορ στις 2/11/1917, οι Άγγλοι υπόσχονται να παραχωρήσουν εθνικό κράτος στους εβραίους, ένας εξαιρετικά σημαντικός σταθμός και ταυτόχρονα δώρο στο σιωνιστικό κίνημα. Ήταν επί της ουσίας το πάντρεμα των συμφερόντων του βρετανικού (και αργότερα του αμερικάνικου) ιμπεριαλισμού με τις σιωνιστικές βλέψεις.

Έκτοτε σταθερός στόχος των σιωνιστών ήταν η επέκταση των εβραϊκών εποικισμών, προκαλώντας συγκρούσεις με τους ντόπιους πληθυσμούς της ‘γόνιμης ημισελήνου’. Αυτές οι συγκρούσεις οδήγησαν στην Επανάσταση του Αλ Μπουράκ το 1929 (του Τείχους των Δακρύων). Συγχρόνως Άγγλοι και Γάλλοι μοιράζονται τα κομμάτια από τον διαμελισμό της ευρύτερης περιοχής: οι Άγγλοι αναλαμβάνουν τον έλεγχο των εδαφών της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και του Ιράκ, ασκώντας παράλληλη επιρροή στη Σαουδική Αραβία. Η ένταση της καταπίεσης και το κυνηγητό των ντόπιων παλαιστινίων από τους Άγγλους φούντωσε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, το οποίο από τη μεριά τους οι σιωνιστές εκμεταλλεύτηκαν για να εντείνουν τους εποικισμούς.

Το 1936 είναι σημαδιακή χρονιά του παλαιστινιακού αγώνα εναντίον των εποικισμών και της εξαγοράς της γης τους από τους εβραίους, πάντα με την κάλυψη των Άγγλων. Η χρονιά ξεκίνησε με τη Γενική Απεργία διάρκειας 6 μηνών ως μορφή γενικής ανυπακοής στον κατακτητή. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη απεργία στην παγκόσμια ιστορία, με καθολική συμμετοχή του παλαιστινιακού πληθυσμού, που δεν κατάφερε να σπάσει η βάρβαρη καταστολή των Άγγλων που έφτασαν μέχρι τους βομβαρδισμούς πληθυσμών και το κυνηγητό ντόπιων και αγωνιστών. Η απεργία αυτή κατέληξε στην ένοπλη εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1936-39 ενάντια στους άγγλους κατακτητές και εβραίους εποίκους, η οποία διήρκησε τρία χρόνια με επικεφαλής τον Εζ Ντιν Αλκασάμ. Ήταν μια επανάσταση των φτωχών αγροτών για εθνική απελευθέρωση και για την ιδιοκτησία της γης ενάντια στην αποικιοκρατική μετανάστευση των εβραίων με τη βοήθεια των Άγγλων. Διαισθάνθηκαν τον κίνδυνο ίδρυσης εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, που σήμαινε την εθνοκάθαρση των παλαιστινίων. Γιατί οι σιωνιστές δε θέλουν καμία παλαιστινιακή κοινότητα, αλλά μόνο την εθνοκάθαρση των παλαιστινίων, γι αυτό δεν υπάρχει «χρυσή τομή». Οι Άγγλοι από την άλλη ήθελαν μια βάση του ιμπεριαλισμού στην περιοχή με δημογραφική αλλαγή, σαν δικλείδα για το μέλλον. Γι αυτό το εξόπλιζαν με πυρηνικά, για να υπάρχει πληθυσμός εκεί που παλεύει για τη ζωή του.

Η επανάσταση πνίγηκε στο αίμα από τους άγγλους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές, οι οποίοι έκτοτε χτίζουν δικές τους στρατιωτικές δομές. Εντείνονται οι διωγμοί των παλαιστινίων και οι σφαγές σε ένα κλίμα σκληρής καταστολής και κυνηγητού. Συγχρόνως, ενισχύεται ο εξοπλισμός και οι στρατιωτικές δυνάμεις των εποίκων, που οδήγησαν σε σκληρές μάχες με τους παλαιστινιακούς πληθυσμούς, με βασικό πάντα επίδικο την κατοχή της γης.

Το 1947 ο ΟΗΕ διαδέχεται την Κοινότητα των Εθνών και εκδίδει το «Ψήφισμα 181», το οποίο προβλέπει τον διαμελισμό της Παλαιστίνης σε δύο κρατικές οντότητες, μια εβραϊκή και μια αραβική. Το εβραϊκό κράτος θα κατείχε το 55% των εδαφών και το υπόλοιπο 45% οι Άραβες. Ας σημειωθεί, ότι τότε οι εβραίοι δεν κατείχαν ούτε το 12% των εδαφών και οι ίδιοι δεν αριθμούσαν πάνω από 40.000, όταν οι Άραβες ξεπερνούσαν τις 750.000!

Οι αραβικές χώρες φυσικά δεν αποδέχτηκαν αυτή την απόφαση με αποτέλεσμα διαρκείς συγκρούσεις μέχρι το 1948, όταν ανακηρύχτηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ χωρίς την παράλληλη ίδρυση του παλαιστινιακού κράτους! Οι Άγγλοι αποσύρθηκαν από την περιοχή, παραδίνοντας όλα τα όπλα στις σιωνιστικές συμμορίες και ακολούθησε ένας πόλεμος με τις αραβικές χώρες, υπό την επιρροή των Άγγλων και Γάλλων ιμπεριαλιστών. Το αποτέλεσμα ήταν οι σιωνιστές να καταλάβουν το 78% των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης, να εκδιώξουν με τη βία 750.000 παλαιστίνιους εκτός πατρίδας και να καταστρέψουν 530 χωριά και πόλεις για να αποτρέψουν τον επαναπατρισμό των παλαιστινίων προσφύγων.

Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα και με την ενθάρρυνση του Παλαιστινιακού Κομμουνιστικού κόμματος παρέμειναν κυρίως στη Γαλιλαία και στη Νακάβ περίπου 130.000 Παλαιστίνιοι, που ήταν η πλειοψηφία του πληθυσμού της Γαλιλαίας αλλά κατείχαν μόλις το 12% των εδαφών. Όλες αυτές οι περιοχές κηρύχτηκαν από το κράτος του Ισραήλ υπό στρατιωτικό νόμο. Από τις πρώτες μέρες αυτό το κράτος άρχισε να θεσμοθετεί νόμους για τη λεηλασία της παλαιστινιακής γης. Χαρακτηριστικότερος είναι ο «Νόμος για τις περιουσίες των απόντων», που επέτρεπε στους εποίκους να κλέβουν και να λεηλατούν περιουσίες και γη των εκτοπισμένων και δολοφονημένων παλαιστινίων.

Ο στρατιωτικός νόμος κράτησε από το 1948 μέχρι το 1965, μια περίοδος σκληρής καταστολής και διωγμού. Σε αυτή την περίοδο και μετέπειτα σημαντικό ρόλο έπαιξε το ΚΚ Ισραήλ στην παρότρυνση και ενθάρρυνση των παλαιστινίων να παραμείνουν στα εδάφη τους και να μη φύγουν. Να διεκδικήσουν από το ισραηλινό κράτος τα αυτονόητα ισότιμα δικαιώματα ως εθνική μειονότητα (γλώσσα, ιδιοκτησία κ.ά). Από την άλλη πλευρά, το σιωνιστικό κράτος συνέχιζε το σχέδιό του για περιορισμό του παλαιστινιακού λαού σε όλο και λιγότερα εδάφη.

Η απόφαση για απαλλοτρίωση 20.000 στρεμμάτων από τα παλαιστινιακά χωριά στη Γαλιλαία, οδήγησε σε αναβρασμό τον παλαιστινιακό πληθυσμό. Το 1975 συγκλήθηκε το το Ά Συνέδριο όλων των Παλαιστινίων υπό την Επιτροπή Υπεράσπισης της Γης, όπου αποφασίστηκε μεταξύ άλλων Γενική Απεργία στις 30/3/1976 για την υπεράσπιση της Γης. Οι ισραηλινές αρχές προσπάθησαν με όλα τα μέσα να αποτρέψουν αυτή την Απεργία καθώς ήταν μια πράξη εθνικής ανυπακοής. Με διωγμούς και φυλακίσεις προσπάθησαν να αποτρέψουν την πραγματοποίησή της. Την ημέρα της Απεργίας οι δυνάμεις καταστολής του Ισραήλ και φρουροί των συνόρων επιτέθηκαν εναντίον των παλαιστινίων που άρχιζαν να μαζεύονται στο χωριό Σιχνίν, στην κινητοποίηση ενάντια στη σχεδιαζόμενη απαλλοτρίωση της γης. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσουν νεκροί 4 αγωνιστές στο Σιχνίν και 2 σε άλλα χωριά, πυροδοτώντας μεγάλες διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία σε όλα τα παλαιστινιακά εδάφη, που απαντήθηκαν και πάλι με άγρια καταστολή από τους σιωνιστές.

Από τότε η 30η Μαρτίου καθιερώθηκε ως «Ημέρα της Γης» για όλους τους Παλαιστίνιους εντός και εκτός Παλαιστίνης και για το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στα εδάφη του και εναντίον των εποικισμών που λεηλατούν καθημερινά τη γη του και αποκλείουν το αυτονόητο δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στον επαναπατρισμό, στα εδάφη και την περιουσία του, στην αυτοδιάθεση και ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού ενάντια στο σιωνιστικό κίνημα και το δημιούργημά του, το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, είχε πάντα στο επίκεντρο το θέμα της γης. Γιατί χωρίς το δικαίωμα στη Γη, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε να διασφαλιστεί συγκροτημένη εθνική οντότητα για τους Παλαιστίνιους. Γι αυτό το αίτημα για ίδρυση και αναγνώριση ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους αποτελεί εξαιρετικά σημαντική και απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση βιώσιμης λύσης του παλαιστινιακού ζητήματος.