Συνεντεύξεις ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΘ: Ξαναζεσταμένη συνταγή μιας ανύπαρκτης αντιπολίτευσης
Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Οκτωβρίου 2025
Στην ομιλία του στο πλαίσιο της 89ης ΔΕΘ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ άσκησε κριτική στην κυβέρνηση ότι δίνει παραπλανητικές υποσχέσεις λόγω της πίεσης που δέχεται. Σε σχέση με τις φοροαπαλλαγές, τόνισε ότι η κυβέρνηση «δίνει λίγα στους πολλούς αλλά πολλά στους πολύ λίγους», καθώς «αφού υπερφορολόγησε, στέρεψε την αγορά και τράβηξε έξι δισ. υπερπλεόνασμα το 2024 και σχεδόν δέκα δισ. σε ενάμιση χρόνο μέχρι σήμερα, επιστρέφει ένα μικρό τμήμα όσων κλάπηκαν, στοχεύοντας στην αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών υπέρ της», ενώ υπογράμμισε ότι «τα μέτρα αυτά δεν αλλάζουν τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας».
Παρουσίασε το σχέδιο για μια «Προοδευτική Ελλάδα, όπως την αντιλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ», σημείωσε πως «είναι δίκαιη και σύγχρονη, ενώ τιμά την παρακαταθήκη των κυβερνήσεων του Αλέξη Τσίπρα» και στοχεύει να «επαναφέρει το Οξυγόνο που έχει στερήσει ο κ. Μητσοτάκης από την ελληνική κοινωνία». Κατηγόρησε τις «δήθεν αντισυστημικές δυνάμεις ότι λειτουργούν σαν βαλβίδα εκτόνωσης της κοινωνικής οργής, αλλά δεν δίνουν λύσεις στα προβλήματα», τονίζοντας ότι η απάντηση σ’ ένα καθεστώς που «έχει κηρύξει πόλεμο στο κράτος δικαίου, έχει μετατρέψει τη Βουλή σε μηχανισμό συγκάλυψης σκανδάλων, έχει φιμώσει και την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη» βρίσκεται στις «προοδευτικές συγκλίσεις». Καλεί σε συνεργασία των «προοδευτικών» δυνάμεων, «να μιλήσουν ξεκάθαρα και να επιλέξουν αν θα είναι μέρος της λύσης ή μέρος του προβλήματος». Άφησε αιχμές κατά του ΠΑΣΟΚ λέγοντας πως «δεν υπάρχουν ίσες αποστάσεις από μια δεξιά βουτηγμένη στα σκάνδαλα και από μια Αριστερά που δίνει μάχη για διαφάνεια και κοινωνική δικαιοσύνη» αλλά και κατά των υπόλοιπων «προοδευτικών» κομμάτων λέγοντας ότι «όσο καθυστερούν (τη συνεργασία) ευνοούν τον Μητσοτάκη και το σύστημα που τον στηρίζει».
Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για μια «Προοδευτική Ελλάδα», παρουσίασε τους βασικούς άξονες οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, ενώ αναφέρθηκε και στην εξωτερική πολιτική, το κράτος Δικαίου και την ανάγκη μεταρρυθμίσεων (δημόσιο νερό, χωρικός σχεδιασμός, κλιματική ανθεκτικότητα, Εθνικό σχέδιο για την περιφερειακή ανάπτυξη και την Αυτοδιοίκηση, Εθνικό Σχέδιο για το δημογραφικό, κ.λπ)
Για την υπερφορολόγηση προτείνει μείωση του ΦΠΑ και φορολόγηση των υπερκερδών των καρτέλ των τραπεζών, της ενέργειας και της εφοδιαστικής αλυσίδας, αλλά φυσικά δεν προτείνει αύξηση του αφορολόγητου ορίου, που αφορά το σύνολο μισθωτών και φτωχών. Για την ακρίβεια, το μόνο που προτείνει είναι ο έλεγχος των υπερκερδών στην ηλεκτρική ενέργεια και στα καύσιμα, ενώ αφήνει στο απυρόβλητο το χρηματιστήριο ενέργειας με το οποίο οι εταιρείες έχουν στήσει ένα ατελείωτο φαγοπότι. Για τη στεγαστική κρίση προτείνει την εισαγωγή κάποιων περιορισμών στις αυξήσεις των ενοικίων, δηλαδή μια διαχείριση- ημίμετρο που δεν αντιμετωπίζει την αιτία του προβλήματος καθώς και ένα πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας που αφορά 15.000 νέες κατοικίες ανά έτος αλλά μόνο μέχρι την επίτευξη του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Για την Υγεία και την Παιδεία θέτει ως στόχο την αύξηση της χρηματοδότησης στο ύψος του ευρωπαϊκού μέσου όρου, χωρίς να προτείνει ουσιαστικές αλλαγές που θα αντιστρέψουν την πορεία διάλυσης που έχουν φέρει οι διαρκείς επιθέσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις, ενώ δεν παραλείπει να προτείνει την δημιουργία διετών προγραμμάτων στα ΑΕΙ που κατακερματίζουν τα πτυχία και τα μετατρέπουν σε αγορά μεταλυκειακής εκπαίδευσης.
Για το σύνολο των μέτρων που πρότεινε δεν προσδιόρισε που θα βρει την αντίστοιχη χρηματοδότηση, πέρα από κάποιες γενικές και αόριστες αναφορές για αξιοποίηση του υπερπλεονάσματος, του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ. Τάζει την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στους δημόσιους υπαλλήλους και της 13ης σύνταξης πουλώντας φούμαρα αφού δεν ακουμπάει στο ελάχιστο τα κέρδη των εργοδοτών. Φυσικά αρνήθηκε να μιλήσει για μείωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, καθώς τα έχει ψηφίσει. Επιπλέον δεν αμφισβητεί τις κεντρικές γραμμές του Συμφώνου Σταθερότητας, της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της στροφής στην πολεμική οικονομία που επιβάλουν η ΕΕ και το Rearm Europe. Χαρακτήρισε λίγο πολύ «αναγκαίο κακό» τις σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις στις οποίες προχώρησε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενώ έκανε σαφές ότι η επαναφορά στο δημόσιο δεν πρόκειται να γίνει, με εξαίρεση τη ΔΕ, κι εκεί μιλάει για «δημόσιο έλεγχο» και όχι για εθνικοποίηση. Ξεκαθάρισε επίσης ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να αποτελέσουν αγκάθι σε μια ενδεχόμενη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.
Ουσιαστικά υπόσχεται μια πιο δίκαιη μοιρασιά της φτώχειας, αρνούμενος να δει την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Το σύνολο των μέτρων του προγράμματος μοιάζει με τσιρότα σε ετοιμοθάνατο ασθενή, στην ουσία τους είναι βαθιά υποκριτικά καθώς θέλουν να υφαρπάξουν την ψήφο των εργαζομένων και της νεολαίας με μια ξαναζεσταμένη συνταγή που όχι μόνο απέτυχε παταγωδώς, αλλά και πρόδωσε τις μάζες.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στην ομιλία του στη ΔΕΘ δήλωσε ότι «η Ελλάδα χρειάζεται πολιτική αλλαγή και το μόνο κόμμα που μπορεί να τη φέρει είναι το ΠΑΣΟΚ» και ότι «οι εκλογές είναι μονόδρομος και το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη εναλλακτική επιλογή που έχει επεξεργασμένο πρόγραμμα». Ο Ανδρουλάκης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «οδήγησε τον ελληνικό λαό σε υποχώρηση στην καθημερινότητα, καθώς το εισόδημα εξανεμίζεται από την ακρίβεια και τα καρτέλ, σε υποχώρηση στο δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας, με τις οικογένειες να πληρώνουν από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιωτικών δαπανών στην Ευρώπη, σε υποχώρηση στα εργασιακά του δικαιώματα και την ποιότητα των θεσμών».
Το πρόγραμμα που πρότεινε υπό τον τίτλο «Νέα Ευρωπαϊκή Σύγκλιση» περιλαμβάνει πέντε «εθνικές προτεραιότητες»: 1. τη δημογραφική αναγέννηση με στόχο τη σταθεροποίηση του πληθυσμού και την πιο ισόρροπη κατανομή του στην περιφέρεια στα επόμενα 10 χρόνια, 2, την ανάκαμψη της Παραγωγικότητας (για να φτάσει στο 75% του ευρωπαϊκού μέσου όρου σε δέκα χρόνια, από 56% που είναι σήμερα), 3. την άνοδο του βιοτικού επιπέδου με στόχο το 80% του ευρωπαϊκού μέσου όρου σε μια δεκαετία, 4. τη μείωση των ανισοτήτων και την πρόσβαση για όλους στο κοινωνικό κράτος με στόχο τη μείωση του ποσοστού φτώχειας κατά 6 μονάδες σε 5 χρόνια, 5. την αξιοπρεπή εργασία και τη δικαιότερη κατανομή πλούτου με στόχο την αύξηση του μεριδίου των μισθών στο ΑΕΠ κατά τουλάχιστον 1% ετησίως για τα επόμενα 5 χρόνια.
Η «αλλαγή» που ευαγγελίζεται με αυτό το πρόγραμμα μόνο αλλαγή δεν είναι, αφού τηρεί πιστά το Σύμφωνο Σταθερότητας και την Δημοσιονομική πειθαρχία που επιβάλλει η ΕΕ. Για τον Ανδρουλάκη, η αβίωτη καθημερινότητα των εργαζομένων θα αντιμετωπιστεί με γενικόλογες αναφορές για «μια πιο δίκαιη κοινωνία, ηθική στην πολιτική και πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου» κι αφορισμούς στα ολιγοπώλια και στα καρτέλ. Χωρίς να αγγίζει τη σκληρή εκμετάλλευση που επιβάλλουν οι εργοδότες στους χώρους δουλειάς, τη διάλυση της Υγείας και της Παιδείας, το σαρωτικό κύμα των ιδιωτικοποιήσεων, τη στεγαστική κρίση και την ακρίβεια που προκαλούν μια διαρκή αφαίμαξη των εργαζομένων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων
Τα μέτρα που αφορούν τους εργαζόμενους περιορίζονται στην επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο (ούτε κουβέντα για τον 14ο μισθό), στην επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, όχι όμως με υποχρεωτικό χαρακτήρα για τους εργοδότες αλλά δίνοντας φορολογικά και ασφαλιστικά κίνητρα. Για τους συνταξιούχους πρότεινε ένα νέο πενιχρό ΕΛΑΣ. Για την ακρίβεια έμεινε σε μια αόριστη μείωση ΦΠΑ και του ΕΝΦΙΑ σε κάποιες περιοχές, ενώ για την υπερφορολόγηση δεν προτείνει κάποιο άλλο άμεσο συγκεκριμένο μέτρο. Στην Υγεία και την Παιδεία δεν έχει κάνει καμία αναφορά στην διάλυση λόγω των ιδιωτικοποιήσεων και ούτε σκοπεύει να την περιορίσει πόσο μάλλον να την σταματήσει .
Το πρόγραμμα που παρουσίασε δεν έχει καμία απολύτως ουσιαστική διαφοροποίηση με την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αντιθέτως έχει αρκετά κοινά σημεία όπως μια σειρά από φιλοεργοδοτικά μέτρα ( φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις στην περιφέρεια, φθηνότερο ρεύμα για βιομηχανίες με σταθερή τιμή ρεύματος για το 25% της κατανάλωσής τους). Προτείνει μια άλλη διαχείριση η οποία πέρα από το ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε στοιχειωδώς τα προβλήματα που βιώνουν οι μάζες, δεν αποτελεί ούτε και άλλη διαχείριση επιβεβαιώνοντας αυτό που ο Μητσοτάκης παραδέχεται ανοιχτά: ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει αντιπολίτευση με διαφορετικό σχέδιο. Το ΠΑΣΟΚ, προσβλέπει στην συμμετοχή του σε κάποιο επόμενο κυβερνητικό σχήμα-έκτρωμα κοιτώντας προς οποιαδήποτε πλευρά, ουσιαστικά ανοίγει δρόμο για μια ενδεχόμενη συνεργασία ακόμη και με τη Νέα Δημοκρατία.
