Πυρηνική «ομπρέλα» πάνω από την Ελλάδα

Η Ευρώπη μπαίνει σε μια νέα, επικίνδυνη εποχή στρατιωτικοποίησης. Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Emmanuel Macron, ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα αυξήσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο και θα επεκτείνει τη στρατηγική πυρηνικής αποτροπής προς ευρωπαϊκούς συμμάχους, ανοίγοντας τον δρόμο ακόμη και για ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Η ανακοίνωση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη στρατιωτική απόφαση. Πρόκειται για μια στρατηγική επιλογή που επαναφέρει στο προσκήνιο την πυρηνική ισορροπία τρόμου μέσα στην ίδια την ευρωπαϊκή ήπειρο. Στην ομιλία του από τη βάση πυρηνικών υποβρυχίων της Île Longue, ο Μακρόν δήλωσε ότι η Γαλλία θα ενισχύσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο και θα προωθήσει ένα μοντέλο «προηγμένης αποτροπής» σε συνεργασία με ευρωπαϊκές χώρες.

Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει:

• αύξηση του αριθμού των πυρηνικών κεφαλών
• στενότερη συνεργασία με “ευρωπαϊκούς συμμάχους”
• συμμετοχή χωρών σε ασκήσεις “πυρηνικής αποτροπής”
• και πιθανή ανάπτυξη πυρηνικών δυνατοτήτων ή αεροσκαφών σε ευρωπαϊκό έδαφος

Η Γαλλία διαθέτει ήδη περίπου 290 πυρηνικές κεφαλές, γεγονός που την καθιστά τη μοναδική πυρηνική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέχρι σήμερα η γαλλική πυρηνική στρατηγική λειτουργούσε σχεδόν αποκλειστικά σε εθνικό πλαίσιο. Με τις νέες δηλώσεις Μακρόν, όμως, ανοίγει για πρώτη φορά η συζήτηση για μια ευρωπαϊκή διάσταση της γαλλικής “πυρηνικής αποτροπής”.

Η νέα στρατηγική επιδιώκει να ενισχύσει τον ρόλο της Γαλλίας στο πλαίσιο του Rearm Europe  και της λεγόμενης «στρατηγικής αυτονομίας» της Ευρώπης. 

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες που συμμετέχουν στις σχετικές συζητήσεις, μαζί με τη Γερμανία, την Πολωνία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οι δηλώσεις Μακρόν έφεραν στο προσκήνιο ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα φαινόταν αδιανόητο: την πιθανότητα φιλοξενίας γαλλικών πυρηνικών όπλων ή την εμπλοκή ευρωπαϊκών χωρών –μεταξύ αυτών και της Ελλάδας– σε πυρηνικές επιχειρήσεις ή σε δομές πυρηνικής αποτροπής.

Διαφαίνεται μάλιστα σοβαρά το ενδεχόμενο  ανάπτυξης γαλλικών μαχητικών αεροσκαφών με πυρηνικό ρόλο σε ευρωπαϊκές χώρες, στο πλαίσιο ασκήσεων ή στρατηγικής συνεργασίας. .

Ακόμη κι αν αυτό παρουσιαστεί ως «συμμετοχή στην αποτροπή», η πραγματικότητα είναι απλή: όποια χώρα φιλοξενεί πυρηνικά όπλα ή συμμετέχει ενεργά σε τέτοιες δομές γίνεται αυτόματα πιθανός στόχος σε περίπτωση σύγκρουσης.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε μέρος της πυρηνικής στρατηγικής αντιπαράθεσης των μεγάλων δυνάμεων.

Η κλιμάκωση αυτή δεν γίνεται σε κενό αέρα. Η Ε.Ε και το ΝΑΤΟ, συμμετέχουν ενεργά από τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. 

Σε αυτό το κρίσιμο γεωπολιτικό σκηνικό, η κυβέρνηση του πολεμοκάπηλου Μητσοτάκη ακολουθεί μια στρατηγική πλήρους ευθυγράμμισης με τα δυτικά στρατιωτικά σχέδια.

Τα τελευταία χρόνια:

• η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε σημαντικό στρατιωτικό κόμβο του ΝΑΤΟ
• έχουν επεκταθεί οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις
• ενώ ενισχύεται συνεχώς η στρατιωτική συνεργασία με τη Γαλλία

Βάσεις όπως η Σούδα στην Κρήτη, η αεροπορική βάση της Ανδραβίδας, αλλά και οι εγκαταστάσεις στη Λάρισα και την Αλεξανδρούπολη αποτελούν πλέον κρίσιμους κόμβους για τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ανατολική Ευρώπη. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η ενσωμάτωση της Ελλάδας σε μια ευρωπαϊκή πυρηνική στρατηγική θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τον στρατιωτικό ρόλο αυτών των εγκαταστάσεων.

Η αμυντική συμφωνία Ελλάδας–Γαλλίας, η αγορά γαλλικών μαχητικών Rafale και φρεγατών, αλλά και η διεύρυνση της στρατιωτικής συνεργασίας των δύο χωρών δημιουργούν ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο η πιθανότητα ένταξης της Ελλάδας σε μια ευρωπαϊκή πυρηνική στρατηγική αποτροπής δεν μπορεί πλέον να θεωρείται απλώς θεωρητική.

Η Ελλάδα, μέσα από τις επιλογές της κυβέρνησης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε προωθημένο στρατιωτικό φυλάκιο μιας αντιπαράθεσης  της οποίας οι συνέπειες θα να είναι ιδιαίτερα σοβαρές.

Γιατί σε έναν κόσμο όπου επανέρχεται η λογική των πυρηνικών αποτροπών, οι χώρες που συμμετέχουν σε τέτοιες στρατηγικές παύουν να είναι απλοί παρατηρητές ή απλοί συμμετέχοντες και μετατρέπονται στον σκληρό πυρήνα αυτών των αντιπαραθέσεων.

Σε μια περίοδο όπου οι πυρηνικές κεφαλές επανέρχονται στο προσκήνιο, οι πρώτοι στόχοι είναι πάντα οι βάσεις και οι στρατιωτικοί κόμβοι.

Πρέπει να παλέψουμε για την οικοδόμηση ενός αντιπολεμικού κινήματος που θα βάλει τέλος στα σενάρια στα σενάρια βαθύτερης εμπλοκής της χώρας στα σχέδια των ιμπεριαλιστών.