Η άποψή μας: Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου και η Παλαιστινιακή αντίσταση – Ο Δρόμος μας

Προδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Νοεμβρίου 2025

52 χρόνια μας χωρίζουν από την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και 51 από την Μεταπολίτευση όπου οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία κέρδισαν τα περισσότερα και σημαντικότερα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες από τη γέννηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ήταν το τίμημα που αναγκάστηκαν να πληρώσουν η αστική τάξη και τα πολιτικά επιτελεία της για την υποστήριξη που έδωσαν στη Δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 και για τη μίζερη και άθλια ζωή που επέβαλαν.

Ωστόσο, γρήγορα οι ίδιες δυνάμεις και μαζί τους σχεδόν όλα τα ΜΜΕξαπάτησης άρχισαν, από την δεκαετία του ’90 και μετά, μια λυσσασμένη προσπάθεια να αφαιρέσουν ό,τι είχε κατακτηθεί.. Η αντιδημοκρατική και αντεργατική αναδίπλωση που ξεκίνησαν τότε προκειμένου να σωθεί το σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς τους, συνεχίζεται. Ακόμη δεν πρέπει να υποτιμούμε όλους αυτούς που ζητωκραυγάζουν υπέρ του φασίστα Μεταξά ή τους μελανοχίτωνες που παρέλασαν ελεύθερα στις 28 Οκτωβρίου, τον φασίστα Δρυμιώτη κ.λπ.

Ένας μικρός απολογισμός

Παρά την προηγούμενη πρόσφατη χρεοκοπία (2009) και τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που πλήρωσε ο ελληνικός λαός το χρέος έφτασε και πάλι σε υψηλότερα επίπεδα από πριν το 2009. Το 2024: α) το δημόσιο χρέος έφτασε τα 404 δισ. ευρώ, β) το ιδιωτικό έφτασε τα 376 δισ. ευρώ, και συνολικά είναι 780 δισ. ευρώ, ενώ μαζί με διάφορα άλλα ιδιωτικά χρέη (ατομικά, νοικοκυριών, οργανισμών κ.ά.) ξεπερνάει τα 850 δισ. ευρώ! Αυτό σημαίνει ότι ο ελληνικός καπιταλισμός «κάθεται» πάνω σ’ ένα χρέος που είναι αδύνατο να «εξυπηρετηθεί» από την εκμετάλλευση της εργασίας υπό κανονικές συνθήκες, δηλαδή ουσιαστικά είναι χρεοκοπημένος. Αδιάψευστος μάρτυρας αυτής της κατάστασης είναι ότι όλα τα βασικά στοιχεία που δείχνουν το βιοτικό επίπεδο και την κοινωνική ζωή των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων χειροτερεύουν διαρκώς: 1) το 46% των μισθωτών έχουν μέσο μισθό κάτω από τα 1.000 ευρώ μεικτά και το 10%  κάτω και από τα 500. Επιπλέον, ο μέσος μισθός προσεγγίζει τον κατώτερο και είναι 9% μικρότερος απ’ ό,τι ήταν το 2011. 2) Σύμφωνα με έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ το 60% των νοικοκυριών δήλωσε πως το εισόδημά του δεν επαρκεί για όλο τον μήνα και εξαντλείται τις πρώτες 19 μέρες. Η γενικευμένη ακρίβεια αναγκάζει σε περικοπή δαπανών ακόμα και στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, όπως τα τρόφιμα. Σύμφωνα με στοιχεία του 2025, το 93% των νοικοκυριών δηλώνει ότι δυσκολεύεται οικονομικά εξαιτίας των αυξημένων τιμών στο σούπερ Μάρκετ, ενώ α) περίπου 6 στους 10 δηλώνουν ότι κόβουν και από τα βασικά είδη για να ανταπεξέλθουν οικονομικά, β) 4 στους 10 δηλώνουν ότι περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα προϊόντα, και γ) σχεδόν 1 στους 10 καταναλωτές δηλώνει ότι δεν μπορεί να αγοράσει ούτε τα στοιχειώδη. Τέλος, τα λαϊκά νοικοκυριά είναι και καταχρεωμένα, π.χ., στην προαναφερόμενη έρευνα, ποσοστό 28,9% δηλώνει πως έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ η χώρα μας έχει το υψηλότερο κόστος στέγασης στην ΕΕ. Πληρώνουμε το 35,2% του διαθέσιμου εισοδήματός μας για έξοδα στέγασης, όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 19,7%. Επίσης το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα μειώνεται (άλλοτε από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης 81,4%) που είναι μια από τις αιτίες της στεγαστικής κρίσης. Τέλος, αλλά όχι τελευταίο σε σημασία: α) Μόλις το 25% των εργαζομένων καλύπτεται από κάποια Συλλογική Σύμβαση, τελευταία θέση στην ΕΕ. Η μείωση της ανεργίας, που επικαλούνται οι νεοφιλελεύθεροι, οφείλεται στο γεγονός ότι οι νέες συμβάσεις που υπογράφονται είναι κατά 50% μερικής απασχόληση. Έτσι έχουμε κατρακυλήσει στην προτελευταία θέση της ΕΕ, μόλις πάνω από τη Βουλγαρία.

Βέβαια, για το μεγάλο κεφάλαιο ισχύουν τα ακριβώς αντίθετα: α) Το 2023 τα κέρδη του αυξήθηκαν κατά 13,1% και έφτασαν στα 29,5 δισ., έχοντας μια συνεχή αύξηση όλα τα προηγούμενα χρόνια! β) Το 2024 τα κέρδη της MOTOROIL έφτασαν τα 1,6 δισ., της EUROBANKτα 1,8 δισ., των εταιρειών ενέργειας τα 2,2 δισ., των τραπεζών το 2022 τα 5,5 δισ., των σούπερ μάρκετ τα 777,5!

Ο κατάλογος των αντιδημοκρατικών, αντεργατικών και αντισυνδικαλιστικών νόμων είναι τεράστιος. Ενδεικτικά αναφέρουμε: 1) την 13ωρη εργασία που ψήφισαν πρόσφατα, 2) τον περιορισμό των συγκεντρώσεων 3) τον περιορισμό στην λειτουργία των συνδικάτων και στην κήρυξη της απεργίας 4) τον τεμαχισμό της άδειας των εργαζομένων 5) την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο και στους συνταξιούχους 6) το δικαίωμα στην εργασία σχεδόν καταργήθηκε και απελευθερώθηκαν οι απολύσεις 7) το ξεπούλημα/ιδιωτικοποίηση όλης της δημόσιας περιουσίας και τώρα της ΕΥΔΑΠ και των ΕΛΤΑ.

Οι παραβιάσεις του συντάγματος είναι συνεχείς και πάρα πολλές. Τα τελευταία χρόνια προσπαθούν λυσσασμένα να αλλάξουν δυο βασικά άρθρα του Συντάγματος του 1975: α) το άρθρο 16 που αναφέρεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στην απαγόρευση ιδιωτικών πανεπιστημίων, β) το άρθρο 103 που αναφέρεται στη μονιμότητα των δημόσιων υπαλλήλων. Σκοπός τους είναι να αλλάξουν το Σύνταγμα του 1975 (σε κάποιο βαθμό εκφράζει την Εξέγερση του Πολυτεχνείου), αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν μπορέσει. Ωστόσο, δεν σταματούν – θα ξανά-επιχειρήσουν.

Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτούς

Η ακροδεξιά κυβέρνηση του Μητσοτάκη αλλά και λίγο ως πολύ όλα τα αστικά και μνημονιακά κόμματα συμπλέουν με το κράτος-δολοφόνο των σιωνιστών στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και ιδιαίτερα της Γάζας. Αυτό το μεγάλο έγκλημα του 21ου αιώνα όπως και αυτά που διαπράττονται σε βάρος του ελληνικού λαού δεν πρέπει να μείνουν ατιμώρητα. Πρέπει να τους διώξουμε, είναι στα χέρια μας και στους αγώνες μας. Οι εξελίξεις που έρχονται θα είναι ραγδαίες και πολύ μεγάλες. Ακόμη και η Καθημερινή φαίνεται να θεωρεί ότι οι προοπτικές του Μητσοτάκη είναι μαύρες και λέει χαρακτηριστικά και ειρωνικά ότι περάσαμε από το «ο Κυριάκος δεν έχει αντίπαλο» στο «ο αντίπαλος του Κυριάκου δεν θα έχει αντίπαλο».  Λύση ωστόσο δεν είναι να έρθουν στη εξουσία κάποιοι από αυτούς που κάνουν την αντιπολίτευση. Λύση είναι να έρθει μια Κυβέρνηση των Εργαζομένων όπου δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και τα δημοκρατικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα θα είναι οι βασικές αρχές λειτουργία της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.