Η άποψή μας: «Είχαμε 14 αιτήματα, ικανοποιήθηκαν μηδέν»!
Προδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Ιανουαρίου 2026
«Είχαμε 14 αιτήματα, ικανοποιήθηκαν μηδέν»!
Αυτή είναι η αλήθεια που βροντοφωνάζουν οι αγρότες στα μπλόκα στον πολυήμερο αγώνα τους, σε μια από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του αγροτικού κινήματος αλλά και αποφασιστικότερες κινητοποιήσεις χωρίς μέχρι τώρα σημεία ηττοπάθειας ή συμβιβασμού. Απέναντι στα αιτήματα επιβίωσης (κυριολεκτικά) των αγροτών, η απάντηση της άθλιας κυβέρνησης είναι η συκοφαντία, τα πρόστιμα, η διάσπαση, η στοχοποίηση, ο λεγόμενος κοινωνικός αυτοματισμός, τα αγροτοδικεία, η εξαγορά συνειδήσεων κ.ά. Ωστόσο τίποτα από όλα αυτά δεν φαίνεται να κάμπτει τον αγώνα. Η κοινωνική απέχθεια που εκφράζεται ανοικτά αλλά όχι ενεργά για την νεοφιλελεύθερη πολιτική του καθεστώτος Μητσοτάκη χτυπάει «κόκκινο»!
Ο Μητσοτάκης και οι παπαγάλοι του διαφημίζουν το «success story» της οικονομικής πολιτικής του, την ίδια περίοδο που η οικονομία βυθίζεται όλο και περισσότερο σε διαλυτική κρίση. Αυτό προβλέπουν οι αναλύσεις όλων των διεθνών οργανισμών (Κομισιόν, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ κ.ά.) για την «ανάπτυξη». 2026: περίπου 2,4%, 2027: 1,7%, 2028: 1,6%. 2029: μόλις 1,3%. Στον προϋπολογισμό του 2026 όλες οι κοινωνικές δαπάνες μειώνονται. Ενδεικτικά: Παιδείας -9,02%, Υγείας -4,72%, Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας -5,6%, Υποδομών και Μεταφορών -12,1%, οι δαπάνες για μισθοδοσία των εργαζομένων (κεντρική διοίκηση και ευρύτερος δημόσιος τομέας) -5,54% κ.λπ. Ο πληθωρισμός – η ακρίβεια είναι ακόμη μεγαλύτερη – θα αυξηθεί 2,2% το 2027, 2,3% το 2028 και 2,3% το 2029. Βάσει αυτών των προβλέψεων, η σωρευτική αύξηση του πληθωρισμού από το 2026 έως το 2029 θα ανέλθει σε 6,8%
Οι αγρότες στους λόγους τους απέδειξαν το πλήρες αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η αγροτική οικονομία, με συγκεκριμένα στοιχεία και όχι αερολογίες. Βέβαια η συνολική οικονομία δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση. Και τόνισαν ακόμη ότι το τελειωτικό χτύπημα έρχεται με την συμφωνία της EE με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (και Ινδίας) για την εισαγωγή φτηνών αγροτικών προϊόντων, τη συμφωνία Mercosur (μετά τις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις η υπογραφή της αναβλήθηκε για τον Ιανουάριο του 2026).
Θα δοθεί πολιτική λύση στο οικονομικό αδιέξοδο;
Το τωρινό αγροτικό κίνημα δεν είναι το πρώτο μετά την Μεταπολίτευση που έρχεται στο προσκήνιο και ζητάει την ικανοποίηση των αιτημάτων του και ευρύτερα δικαιοσύνη απέναντι σε μια ελίτ που πλουτίζει με τους πιο βρώμικους τρόπους και σε βάρος αυτών που παράγουν τον πλούτο. Είναι όμως από τις λίγες φορές όπου, λίγο-πολύ, εκφράζεται αυτόνομα, αυτό-οργανωμένα και δημοκρατικά (τάση του κινήματος της 28/2). Εκτός όμως από αυτά τα γνωρίσματα είναι επίσης από τα 2-3 κινήματα μετά την Μεταπολίτευση (πρώτοι εργατικοί αγώνες, 6 Δεκέμβρη 2008, κοινωνικός πόλεμος 2010-2012) που έχει πολιτικά χαρακτηριστικά και μάλιστα χωρίς την παρέμβαση κάποιου κόμματος ή ενός χαρισματικού ηγέτη. Γεννήθηκε από την διαρκή φτωχοποίηση του ελληνικού λαού (είμαστε οι τελευταίοι σε αγοραστική δύναμη στην ΕΕ, κάτω και από την Βουλγαρία), από την λεηλασία του κεφαλαίου και την απληστία των τραπεζών, της κατευθυνόμενης αστικής δικαιοσύνης, των μνημονίων, της διαλυμένης παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης και τους κολίγους της υπαίθρου. Η χώρα μας ζει μια από τις χειρότερες ιστορικές περιόδους της. Την χρεοκοπία του 2010 που τόσο βάναυσα την πλήρωσαν οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα/αγρότες και η νεολαία την διαδέχτηκαν η φαυλότητα και ο αυταρχισμός (άλλωστε αυτά τα δυο πάνε μαζί) που επιχειρούν να δώσουν το τελευταίο χτύπημα στη Μεταπολίτευση και τις κατακτήσεις του ελληνικού λαού. Οι «χασάπηδες», οι «φραπέδες» και οι κυρίες με τις «Φεράρι», όχι μόνοι τους αλλά μαζί με τους «από πάνω», λεηλάτησαν τα κοινοτικά κονδύλια και την ελληνική κτηνοτροφία και γεωργία, όπως και οι ελίτ των πόλεων τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι. Αυτά για τους εισαγγελείς δεν υπάρχουν!
Αυτή την κατάσταση ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν ο Κ. Καραμανλής, ο Σαμαράς, ο Ε. Βενιζέλος, ο Αλ. Τσίπρας, ο Ν. Ανδρουλάκης, υποκρινόμενοι ότι δεν έχουν καμία ευθύνη για την σημερινή άθλια οικονομική και πολιτική κατάσταση. Τέλος απ’ ό,τι φαίνεται και η Καρυστιανού και πιθανόν και άλλοι θα κατέβουν στις επερχόμενες εκλογές. Σε κάθε περίπτωση θα φανούν πολλά κατά την προεκλογική περίοδο από τις αρχές του νέου χρόνου που αναμένεται να αρχίσει, για την οποία υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να λάβει διαστάσεις τέτοιες που δεν έχει δει η Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση και μετά. Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι να τελειώσει η παρούσα κυβέρνηση, αλλά μαζί με τον Μητσοτάκη να τελειώσει μια ολόκληρη εποχή, αυτή που μας οδήγησε στη χρεοκοπία και που κατά πάσα πιθανότητα μας οδηγεί σε μια νέα.
Αλλά το κυρίως ζητούμενο δεν είναι οι εκλογές, χωρίς να υποτιμούμε τη σημασία τους — είναι και αυτή μια μάχη όπου πρέπει να τους τιμωρήσουμε όχι μόνο για όλα τα δεινά που επέφεραν στον ελληνικό λαό αλλά κυρίως για να ανοίξουμε νέους δρόμους, νέους ορίζοντες για τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία.
Μόνο με τους αγώνες μας θα φύγουν
Τον δρόμο τον δείχνουν οι αγρότες και γι’ αυτό χρειάζεται να τους συμπαρασταθούμε όλοι. Ο αγώνας βρίσκεται σ’ ένα αποφασιστικό και κρίσιμο σημείο και όλα τα ενδεχόμενα πολιτικού χαρακτήρα μέσα στις λίγες επόμενες μέρες είναι ανοιχτά. Και όχι μόνο αυτό αλλά να ξεκινήσουμε όλοι έναν αγώνα διαρκείας για να γκρεμίσουμε αυτή τη σαπίλα και τη αθλιότητα που κυβερνά. Γιατί όχι μόνο θα συνεχίσουν να μας εκμεταλλεύονται και να κλέβουν τον μόχθο μας, αλλά είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσουν σε ένα νέο ολέθριο πόλεμο. Σ’ αυτά τα πολεμοκάπηλα σχέδια ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του πρωτοστατεί ξοδεύοντας δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία περικόπτει από τους μισθούς, τα εισοδήματα και τις κοινωνικές δαπάνες. Και να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, άθλιες ελίτ που λυμαίνονται τον πλούτο που παράγουμε εμείς και μόνο εμείς. Μια κοινωνία Σοσιαλιστική που δεν θα έχει καμιά σχέση με τα σταλινικά καθεστώτα, όπου όλοι θα απολαμβάνουμε εξίσου τον πλούτο που παράγουμε, όπου η αξιοπρέπεια του ατόμου και οι δημοκρατικές και ατομικές ελευθερίες θα ανθίζουν πραγματικά.
