Τελεσίγραφο για άνευ όρων παράδοση η συμφωνία Τραμπ – Νετανιάχου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Οκτωβρίου 2025
Την ώρα που η παγκόσμια κατακραυγή και απομόνωση του Ισραήλ υποχρέωνε τη μια μετά την άλλη δυτική ή/και φιλο-σιωνιστική κυβέρνηση να πάρει τις αποστάσεις της, να αρχίσει να μιλά για γενοκτονία, να φτάσει να αναγνωρίσει – έστω και με τη συμβολική αξία που αυτό έχει – το κράτος της Παλαιστίνης ή ακόμα και να εξετάζει την ανάγκη μποϊκοτάζ στο κράτος-τρομοκράτη, η «ειρηνευτική συμφωνία» που έριξε ο Τραμπ στο τραπέζι, εν είδη τελεσίγραφου, ήρθε να δώσει χέρι βοηθείας στον ισραηλινό πρωθυπουργό και δικαιολογία για υπαναχωρήσεις και αλλαγή στάσης στους όψιμους «ανθρωπιστές» Δύσης και Ανατολής. Ταυτόχρονα, έχει φέρει την παλαιστινιακή αντίσταση σε εξαιρετικά δύσκολη θέση αφού καλείται να διαλέξει ανάμεσα στην διαιώνιση της κατοχής, δηλαδή την αργή εξόντωση του παλαιστινιακού λαού, και την άμεση ολοκλήρωση της γενοκτονίας.
Διεθνής κινητοποίηση και πίεση
Ήταν μόλις λίγες μέρες πριν, που η συντριπτική πλειοψηφία των αντιπροσώπων των κρατών του ΟΗΕ σηκώθηκε επιδεικτικά και αποχώρησε από την αίθουσα, μόλις ανέβηκε στο βήμα ο Νετανιάχου. Το ίδιο διάστημα ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις όπως της Γαλλίας και της Βρετανίας είχαν προχωρήσει στην αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Όχι βέβαια γιατί απέκτησαν ξαφνικά ηθική ή αίσθημα δικαίου, αλλά γιατί έπρεπε να κρατήσουν τα προσχήματα απέναντι στο τεράστιο διεθνές λαϊκό κίνημα συμπαράστασης στον παλαιστινιακό λαό με αλλεπάλληλες συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, γενικές πολιτικές απεργίες, όπως στην Ιταλία, μπλοκάρισμα του ισραηλινού πολεμικού υλικού, όπως στα λιμάνια της Γένοβας και του Πειραιά, και ανθρωπιστικές αποστολές αποφασισμένες να σπάσουν τον απάνθρωπο αποκλεισμό, όπως του διεθνούς στολίσκου ελευθερίας Sumud, με σκάφη και αγωνιστές από 50 χώρες του κόσμου.
Είναι αλήθεια πως η αναγνώριση του δικαιώματος των Παλαιστινίων να έχουν ένα δικό τους κράτος απέχει πολύ από τη δημιουργία του, που προϋποθέτει μια ενιαία εδαφική οντότητα με σαφή σύνορα, πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ανεξαρτησία, κανένα από τα οποία δεν ήταν διατεθειμένα Ισραήλ, ΗΠΑ και Δύση να εκχωρήσουν. Είναι όμως εξίσου αλήθεια πως όλοι βρίσκονταν υπό πίεση και πως ο Νετανιάχου δυσκολευόταν όλο και περισσότερο να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις της ακροδεξιάς κυβέρνησής του για επιβολή της τελικής λύσης, το πολιτικό κόστος στο εσωτερικό από τη «θυσία» των ομήρων και των εφέδρων, τις τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις και τη «δυσκολία» των οικονομικών, εμπορικών και στρατιωτικών συμμάχων του να συνεχίσουν και να διευρύνουν τις σχέσεις τους με το σιωνιστικό καθεστώς. Αιτία, ο αντίκτυπος της πανθομολογούμενης πια γενοκτονίας και της χωρίς μέτρο επιθετικότητας των σιωνιστών σε βάρος των γειτονικών χωρών (μέχρι και στο Κατάρ, διαπραγματεύτρια χώρα με τη μεγαλύτερη αμερικανική βάση στη Μ. Ανατολή, επιτέθηκαν προκειμένου να δολοφονήσουν τους εκπροσώπους της Χαμάς).
Έτσι, οι αραβικές χώρες όχι μόνο δεν τολμούσαν να προχωρήσουν τις Συμφωνίες του Αβραάμ, που διέκοψε η 7η Οκτωβρίου του 2023, αλλά προειδοποιούσαν ότι οποιαδήποτε προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών αποτελούσε κόκκινη γραμμή. Πέρα από τη στάση συγκεκριμένων χωρών όπως η Ισπανία που διέκοψε σχεδόν κάθε σχέση με το Ισραήλ, η ΕΕ είχε αρχίσει να συζητάει μερική άρση της εμπορικής συμφωνίας με το Ισραήλ (βασικό εμπορικό εταίρο της) και επιβολή κάποιων δασμών. Ακόμα και ο Τραμπ, δυσκολευόταν να υπερασπιστεί τις επιλογές του φίλου του, Μπίμπι, και κυρίως να αντιμετωπίσει τις συνέπειές τους στο πεδίο, δηλαδή στις προσπάθειες να προσεταιριστεί τις αραβικές χώρες και να τις αποσπάσει από την αγκαλιά των BRICS.
Μια «ειρηνευτική συμφωνία» με υπογραφή Νετανιάχου
Η συμφωνία που έβγαλε σαν λαγό από το καπέλο ο Τραμπ, στις 29/9, στη σύνταξη της οποίας φαίνεται να έπαιξε καίριο ρόλο ο σφαγέας του ιρακινού λαού Τόνι Μπλερ, έχει στόχο να αμβλύνει αυτές τις δυσκολίες. Δεν είναι τυχαίο που έσπευσαν να το υιοθετήσουν άπαντες, με πρώτες και καλύτερες 8 αραβικές χώρες, ανάμεσά τους η Τουρκία και η Αίγυπτος που προαλείφονται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Πρόκειται για ένα κατάπτυστο σχέδιο 20 σημείων που η Χαμάς και οι δυνάμεις της παλαιστινιακής αντίστασης εκβιάζονται να δεχτούν μέσα σε μερικές μέρες, χωρίς κανένα δικαίωμα διαπραγμάτευσης.
Οι όροι είναι εξαιρετικά σαφείς και λεπτομερείς ως προς την παράδοση της Χαμάς και την εξάρθρωση της παλαιστινιακής αντίστασης, του εξοπλισμού και των υποδομών της, όπως και ως προς την παράδοση και ανταλλαγή των ομήρων. Ξεκαθαρίζει επίσης ότι τα δύο διεθνή όργανα ελέγχου και διοίκησης της Γάζας που προβλέπει δεν θα περιλαμβάνουν Παλαιστινίους –ούτε καν από την αμερικανόδουλη Παλαιστινιακή Αρχή που έσπευσε να χαιρετήσει την προσπάθεια και να καλέσει τη Χαμάς να τη δεχτεί: το «Συμβούλιο της Ειρήνης» στο οποίο θα προεδρεύει ο ίδιος ο Τραμπ και θα αναλάβει την ανοικοδόμηση και αναζωογόνηση της Γάζας θα αποτελείται από άλλους ηγέτες, ενώ η προσωρινή «Διεθνής Δύναμη Σταθεροποίησης», που θα εκπαιδεύσει τις μελλοντικές παλαιστινιακές αστυνομικές δυνάμεις, θα στηριχτεί σε άραβες και διεθνείς εταίρους σε συνεργασία με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και την Αίγυπτο. Η συμμετοχή των ίδιων των Παλαιστινίων περιορίζεται σε μια επιτροπή τεχνοκρατών, χωρίς πολιτικές αρμοδιότητες, που θα αναλάβει τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών.
Καμία δέσμευση και κανένα χρονοδιάγραμμα δεν υπάρχει για την αποχώρηση του ισραηλινού στρατού, ούτε, βέβαια, για δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, παρά μόνο μια αόριστη υπόσχεση ότι αυτά ίσως γίνουν όταν και αν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες. Το τυράκι για τους εξουθενωμένους και απελπισμένους Παλαιστίνιους είναι η δέσμευση για απρόσκοπτη είσοδο της ανθρωπιστικής βοήθειας και ο τερματισμός του εκτοπισμού και της προσάρτησης της Γάζας – για τη Δ. Όχθη ούτε λόγος. Εδώ βρίσκεται και η μόνη υποχώρηση του Νετανιάχου που θα πρέπει να διαχειριστεί τους ακροδεξιούς συμμάχους του, διαβεβαιώνοντας τους ότι πρόκειται για προσωρινή, τακτική υπαναχώρηση η οποία δεν αλλάζει το γενικό σχεδιασμό.
Από την άλλη, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η Χαμάς να απορρίψει τη συμφωνία – ήδη η ισλαμική Τζιχάντ και μικρότερες παλαιστινιακές οργανώσεις το έχουν κάνει – ή να προτείνει τροποποιήσεις που φυσικά δεν θα γίνουν δεκτές. Σε αυτή την περίπτωση τόσο ο Νετανιάχου, όσο και ο Τραμπ έχουν καταστήσει σαφές ότι το σιωνιστικό καθεστώς θα ολοκληρώσει το έργο του χωρίς εμπόδια καθώς η αποτυχία θα θεωρείται πλέον ευθύνη των ίδιων των Παλαιστινίων.
Μόνο όπλο η αλληλεγγύη των λαών
Απέναντι στις νέες δολοπλοκίες των σιωνιστών και των ιμπεριαλιστών πατρόνων τους, απέναντι στη νέα προδοσία των αραβικών καθεστώτων και την απειλή της ολοκληρωτικής εξόντωσης, ο παλαιστινιακός λαός έχει ένα σύμμαχο, πέρα από το δικό του απαράμιλλο ηρωισμό, το διεθνές λαϊκό κίνημα υπεράσπισής του, που πρέπει να μεγαλώσει και να δυναμώσει, όχι μόνο για να επιβιώσουν και νικήσουν, μα και για να αντιμετωπίσουμε τον πολεμικό όλεθρο που έχει ξεκινήσει και απειλεί την ύπαρξη όλων των λαών του κόσμου.
