H Συμφωνία της Μέκκα

Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Σεπτεμβρίου

Στις 7 Αυγούστου, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα, ιερή πόλη των μουσουλμάνων, μια Αμοιβαία Αμυντική Συμφωνία. Αν και το πλήρες κείμενο δεν έχει δημοσιευτεί, ορίζει και ότι «οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Διατύπωση στα πρότυπα του αντίστοιχου άρθρου «συλλογικής ασφάλειας» του ΝΑΤΟ, εξού και ο λόγος (παρά τις προφανείς διαφορές) περί «ισλαμικού ΝΑΤΟ».

Πρόκειται για μια καμπή, σε μια περιοχή όπου όλα αλλάζουν ταχύτατα. Οι τρεις περιφερειακές δυνάμεις επιχειρούν να καλύψουν οι ίδιες ένα «κενό ασφαλείας» στον Περσικό Κόλπο και τη Δυτική Ασία (Μέση Ανατολή), που έχει δημιουργηθεί από την αποτυχία ή μάλλον την πρώτη ήττα των ΗΠΑ στο Ιράν. Η πρόσφατη κατάρρευση της εκεχειρίας έκανε σαφές ότι η σύγκρουση συνεχίζεται (έστω και όχι ως ανοιχτός πόλεμος) – και κυρίως ότι κάθε «αρχιτεκτονική ασφαλείας» υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ έχει αρχίσει να καταρρέει. Για πρώτη φορά το Ιράν έχει βρεθεί με τόσες δυνατότητες να πιέσει, απαιτήσει, (αντ)επιτεθεί. Επιπλέον, αποκαλύφτηκαν οι σημαντικές ζημιές από ιρανικά drones και πυραύλους σε αμερικανικές βάσεις. Έτσι, πρώτος και κύριος λόγος για τη «Μέκκα» είναι η αποδυνάμωση και παρακμή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που απειλεί να πάρει σαρωτικές διαστάσεις μετά την ήττα στο Ιράν, η οποία αποδεικνύεται ιστορικής σημασίας. Παλιότερα, μια τέτοια συμφωνία θα ήταν αδιανόητη χωρίς τη συμμετοχή και των ΗΠΑ.

Ήταν έτσι σαφές ότι κάτι πρέπει να αλλάξει για τις χώρες και τα καθεστώτα «πελάτες» των ΗΠΑ στην περιοχή, που πάντα είχαν βασιστεί στην «ομπρέλα» της στρατιωτικής προστασίας τους, ειδικά η Σ. Αραβία. Από τη μεριά τους, Τουρκία και Πακιστάν βλέπουν όλο και πιο πολύ τα σχέδια και την παρουσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή ως απειλή – ιδιαίτερα η Τουρκία, που έχει βλέψεις ανάδειξης σε περιφερειακή υπερδύναμη (ίσως και κάτι παραπάνω). Μάλιστα, οι δύο χώρες έχουν αποκλειστεί από τα σχέδια του IMEC (οικονομικός διάδρομος από την Ινδία προς την Ευρώπη, μέσω της Δυτικής Ασίας / Μ. Ανατολής). Σε αυτόν, παρότι η υλοποίηση και λειτουργία του ακόμα απέχουν, επενδύουν οι ΗΠΑ ενάντια στον κινεζικό Νέο Δρόμο του Μεταξιού – αλλά και το Ισραήλ, ώστε σε συμμαχία με την Ινδία (έχει παραδοσιακή αντιπαλότητα με την Κίνα, αν και επιχειρείται να αμβλυνθεί) να απομονώσει και να χτυπήσει το Ιράν. Γι’ αυτό άλλωστε ο IMEC είχε συνδεθεί και με την απόπειρα «αναμόρφωσης της Μείζονος Μέσης Ανατολής» μέσω των αμερικανοϊσραηλινής έμπνευσης Συμφωνιών του Αβραάμ.

Οι τρεις χώρες της «Μέκκα» μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, ενώ τα πληθυσμιακά και στρατιωτικά μεγέθη τους δείχνουν τις ανατροπές στον σύγχρονο κόσμο. Η Τουρκία (πληθυσμός 86 εκ. σήμερα) διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό στο ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ και μια ανεπτυγμένη εξοπλιστική βιομηχανία. Το Πακιστάν (242 εκ.) είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα με πυρηνικά όπλα (περίπου 170 πυρηνικές κεφαλές). Η Σ. Αραβία, το μεγαλύτερο αραβικό κράτος του Κόλπου (33 εκ.), είναι από τους κυρίαρχους στις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου, μια ενεργειακή υπερδύναμη, και μπορεί να προσφέρει τεράστια χρηματοδότηση.

Είχε προηγηθεί το 2025 η Συμφωνία Στρατηγικής Συμμαχίας μεταξύ Σ. Αραβίας και Πακιστάν, μόλις οχτώ μέρες αφότου μια αεροπορική επιδρομή των Σιωνιστών είχε δολοφονήσει την ηγεσία της Χαμάς στη Ντόχα, πρωτεύουσα του Κατάρ. Η «Μέκκα» δείχνει και το όριο των σχεδίων για ένα «Μεγάλο Ισραήλ». Όχι μόνο φαίνεται αδύνατο, μετά από την ήττα ΗΠΑ-Σιωνιστών στο Ιράν, αλλά μεγαλώνει η απομόνωση, οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα του σιωνιστικού κράτους-δολοφόνου.

Αυτή η κατεύθυνση θα μπορούσε να ενισχυθεί, αν στη «Μέκκα» ενταχθεί σταδιακά και μια άλλη σημαντική αραβική/μουσουλμανική χώρα, η Αίγυπτος. Είτε λόγω της συστηματικής προσπάθειας της Τουρκίας να την προσεγγίσει, είτε γιατί και αυτή βλέπει το αδιέξοδο όπου οδηγεί μια απόλυτη πρόσδεση στις ΗΠΑ και μια διαρκής προσαρμογή στα ολοένα πιο επεκτατικά σχέδια των Σιωνιστών.

Το μέλλον της «Μέκκα» θα φανεί στην πράξη. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα ή σενάρια, π.χ. αν θα μπορούσαν οι ΗΠΑ να τη στρέψουν ενάντια στο Ιράν, πως θα αντιδράσει η Ινδία, ποια θα μπορούσε να είναι η έμπρακτη εφαρμογή της «αμοιβαίας άμυνας», αν π.χ. υπάρχουν χτυπήματα του Ιράν στο έδαφος της Σ. Αραβίας (ή στον πόλεμο της τελευταίας ενάντια στους Χούθι της Υεμένης) ή αν ξεσπάσει μια σύγκρουση Ισραήλ-Τουρκίας. Πάντως, φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός να κατορθώσει να εργαλειοποιήσει τέτοιες συμφωνίες προς όφελός τους. Δυνάμεις όπως π.χ. η Τουρκία ή και η Σ. Αραβία προχωρούν σε τέτοιες κινήσεις ώστε να δυναμώσουν την αυτόνομη προβολή των συμφερόντων τους, όχι για να διαπράξουν αυτοκτονία . Η σφραγίδα σε τέτοιες κινήσεις είναι, πριν από οτιδήποτε άλλο, η αποδυνάμωση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού –που άλλωστε δε ζητήθηκε η γνώμη ή συνδρομή του–, σε έναν «κατακερματισμένο» κόσμο, όπου σημαντικές περιφερειακές δυνάμεις διεκδικούν την ιδιαίτερη θέση τους.

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες αλλαγές δεν προμηνύουν καμία «σταθερότητα» ή «ειρήνη», αλλά μεγαλώνουν και περιπλέουν τους ανταγωνισμούς, δίνοντας νέα τροφή στην εξάπλωση του πολέμου. Δείχνουν όμως και πόσο επικίνδυνοι είναι οι τυχοδιωκτισμοί του ελληνικού καπιταλισμού, πόσο απομονωμένος στέκει παρά τους «λεονταρισμούς» του, έχοντας γίνει άθυρμα των Σιωνιστών… όταν π.χ. συντονίζονται τόσο ισχυρές δυνάμεις, όταν η σύμμαχος Σ. Αραβία (την οποία «με εθνική περηφάνεια» υπερασπίστηκαν οι ελληνικοί Patriot) βρίσκει ένα τέτοιο πεδίο συνεννόησης με την Τουρκία.