Πόλεμος στο Ιράν: αλύγιστος ο άξονας της αντίστασης, απανωτά τα χαστούκια για τον Τραμπ
Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Ιουνίου
Σε παρατεταμένο πόλεμο φθοράς μετατρέπεται ο πόλεμος που κήρυξαν οι ΗΠΑ και οι Σιωνιστές στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, στον οποίο βγαίνουν κατά κράτος ηττημένοι. Το Ιράν αναδεικνύεται σε σημαντικό περιφερειακό παίχτη που αναβαθμίζει τη θέση του και, παρά τα ισχυρά πλήγματα που έχει δεχτεί, αναπληρώνει τις δυνάμεις του και επιβάλλει τα συμφέροντά του. Η απροθυμία-αδυναμία του προέδρου Τράμπ να παραδεχτεί την ήττα του στο Ιράν, και η προσπάθεια του ίδιου και του συνεταίρου του Νετανιάχου να αντισταθμίσουν τη “χασούρα” επελαύνοντας στο Λίβανο, σπέρνουν θάνατο και καταστροφή, συσφίγγουν τη στρατηγική συμμαχία Κίνας – Ρωσίας που ισχυροποιούν τη γεωπολιτική τους θέση, εκτοξεύουν το οικονομικό, στρατιωτικό και πολιτικό κόστος για τους δυο γενοκτόνους συμμάχους και απειλούν να εκτροχιάσουν την παγκόσμια οικονομία.
Αδυνατεί να κρατήσει κανείς λογαριασμό για το πόσες φορές ο Αμερικανός πρόεδρος έχει απειλήσει με ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν, πόσες φορές ανακοίνωσε ότι την πέτυχε, πόσες φορές παράτεινε από μόνος του την εκεχειρία που αναγκάστηκε να επιβάλλει στον εαυτό του στις 8 Απρίλη, πόσες φορές την παραβίασε επιφέροντας “αμυντικά” πλήγματα σε τάνκερ, εγκαταστάσεις, υποδομές και λιμάνια του Ιράν, και πόσες φορές διαβεβαίωσε ότι κοντοζυγώνει η Συμφωνία Ειρήνης ή έστω ένα μνημόνιο συνεννόησης, δηλαδή μια πρώτη φάση ανακωχής.
“Εκεχειρίες” και “Αμυντικές Επιθέσεις”
Πίσω από κάθε τέτοια εκδήλωση της ιδιάζουσας προσωπικότητας του Τράμπ βρίσκεται, καταρχήν, η μπακαλίστικη απόπειρα χειρισμού της οικονομικής κρίσης και των τιμών ενέργειας και, κατά δεύτερον, το αδιέξοδο της αμερικανικής ελίτ και του βαθέως κράτους της, δηλαδή η αδυναμία τους να επιβληθούν στο Ιράν και την Κίνα –παρά τους πακτωλούς χρημάτων που έχουν δαπανήσει σε υπερσύγχρονο στρατιωτικό εξοπλισμό τόσο στις ίδιες τις ΗΠΑ, όσο και για το μαντρόσκυλό τους στην περιοχή, το Ισραήλ.
Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από τον άρον-άρον τερματισμό της «Επιχείρησης Ελευθερία»; Η αμερικανική επιδρομή στα ιρανικά λιμάνια –εν μέσω εκεχειρίας και διαπραγματεύσεων– για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, ακυρώθηκε όταν οι χώρες του Κόλπου, με πρώτη τη Σαουδική Αραβία, απείλησαν με απαγόρευση χρήσης των βάσεων και του εναέριου χώρου τους. Από το χαστούκι που έφαγε ο Τράμπ στην Κίνα; Με όπλο την άμβλυνση της στάσης του στο θέμα της Ταιβάν, περίμενε ότι θα εκβίαζε τον Σι Τζινπίνγκ να πιέσει το Ιράν σε υποχωρήσεις. Αντ’ αυτού, εισέπραξε ένα ξεκάθαρο «όχι» και μια ευθεία απειλή για κατά μέτωπο σύγκρουση, αν δεν αποδεχτεί τις κινεζικές απαιτήσεις. Μήπως από τις δηλώσεις μετά την επίσκεψη Πούτιν στην Κίνα, λίγες μέρες αργότερα; Όχι μόνο επιβεβαιώθηκε η στρατηγική συμμαχία των δύο χωρών (που επεδίωκε να διαρρήξει ο Τράμπ) και οι στενές εμπορικές-ενεργειακές τους σχέσεις (έως και η κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου 2.600 χλμ. μέσω Μογγολίας), αλλά και η αποφασιστικότητά τους να συμβάλουν στη δημιουργία ενός δίκαιου συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης απέναντι στο νόμο της ζούγκλας των ΗΠΑ. Ή μήπως από τις εκθέσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών; Σύμφωνα με αυτές, οι Φρουροί της Επανάστασης αποκατέστησαν τη λειτουργικότητα σε 30 από τις 33 πυραυλικές εγκαταστάσεις στα Στενά του Ορμούζ και ανέκτησαν πρόσβαση στο 90% των υπόγειων αποθηκών και εκτοξευτών πυραύλων. Την ίδια ώρα, οι αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο είναι σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένες. Οι Αμερικανοί, έχοντας ξεμείνει από πανάκριβους Tomahawk και Patriot, αναζητούν πόρους για τις τεράστιες ανάγκες τους, μεταφέρουν οπλικά συστήματα από άλλες βάσεις και ανέβαλαν την παράδοση εξοπλισμών στην Ιαπωνία κατά 3 χρόνια.
Χεζμπολάχ, Χαμάς και Χούθι ετοιμοπόλεμοι
Λιγότερο εξόφθαλμες, αλλά εξίσου σημαντικές, είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο αμερικανο-σιωνιστικός άξονας στο Λίβανο. Εκεί η εκεχειρία είναι σε ισχύ από τις 2 Μαρτίου και, σε αυτό το διάστημα, οι νεκροί ξεπερνούν τους 3.500 χιλιάδες, οι εκτοπισμένοι το ένα εκατομμύριο και ολόκληρο το νότιο τμήμα της χώρας κάτω από τον ποταμό Λιτάνι έχει κυριολεκτικά ισοπεδωθεί, στα πρότυπα της Γάζας. Όμως οι σιωνιστές δεν έχουν καταφέρει να παγιώσουν τις θέσεις τους και πολύ περισσότερο δεν έχουν καταφέρει να εξαλείψουν ή έστω να περιορίσουν τη Χεζμπολάχ. Αντίθετα, χρησιμοποιώντας drones οπτικών ινών χαμηλού κόστους, που δεν είναι ανιχνεύσιμα από τα υπερσύγχρονα ισραηλινά ραντάρ, οι μαχητές της αντίστασης καταφέρνουν σημαντικά πλήγματα τόσο στα ισραηλινά στρατεύματα που επιχειρούν στο Λίβανο, όσο και στο βόρειο Ισραήλ, του οποίου οι κάτοικοι παραμένουν εκτοπισμένοι και δυσαρεστημένοι με την πολιτική ηγεσία. Η φυγή προς τα εμπρός που παρακολουθούμε, την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, με τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού στην κοιλάδα Μπεκάα και την Τύρο, και με την ανακοίνωση της πρόθεσης του Νετανιάχου να προχωρήσει βορειότερα από τον Λιτάνι και να βομβαρδίσει τη νότια Βηρυτό, περιοχή- προπύργιο της Χεζμπολάχ, είναι αποτέλεσμα αυτού ακριβώς του αδιεξόδου. Αποτελεί, επίσης, μια προσπάθεια του Νετανιάχου να αντιμετωπίσει την εσωτερική κριτική που δέχεται (από συμπολίτευση και αντιπολίτευση) για την αναποτελεσματικότητά του και να βελτιώσει τη δεινή θέση του εν όψει των εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο.
Στο ίδιο πλαίσιο, πρέπει να εξεταστούν οι δηλώσεις του για κατάληψη του 70% της Γάζας (60% μέχρι σήμερα) και η φρενίτιδα καταστροφών, εκτοπίσεων και επέκτασης των εποικισμών στη Δυτική Όχθη. Ό,τι και να ανακοινώνει το σιωνιστικό καθεστώς, όση προπαγάνδα κι αν χρησιμοποιεί εντός και εκτός Ισραήλ, δεν μπορεί να κρύψει ούτε τον εκφασισμό της ισραηλινής κοινωνίας, ούτε τον ηρωισμό του παλαιστινιακού λαού, ούτε την αποτυχία του να εξουδετερώσει οριστικά τη Χαμάς και τους μαχητές της αντίστασης που εξακολουθούν να αντιστέκονται και να επιφέρουν καίρια πλήγματα στο Ισραήλ.
Οι Χούθι, είναι το επόμενο διαπραγματευτικό χαρτί στο μανίκι του Ιράν. Εφόσον η επιθετικότητα των Αμερικανο-σιωνιστών συνεχιστεί, η κλιμάκωση από την πλευρά του Άξονα της Αντίστασης θα είναι το κλείσιμο του περάσματος στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα, στο δρόμο προς το Σουέζ και η απόλυτη ασφυξία του παγκόσμιου εμπορίου.
Και στο βάθος μια κάποια Συμφωνία
Τις τελευταίες μέρες κάνει το γύρο των μίντια η είδηση για το δήθεν άγριο κατσάδιασμα του Νετανιάχου από τον Τράμπ και τη μεταξύ τους ρήξη εξαιτίας της πρόθεσής του πρώτου να βομβαρδίσει τη Βηρυτό. Συγκαταλέγεται στα επικοινωνιακά σόου του Αμερικανού προέδρου και την προσπάθειά του να διατηρήσει ανοιχτούς τους διαύλους με το Ιράν, το οποίο, μετά τις τελευταίες “αμυντικές επιθέσεις” (στο λιμάνι Αμπάρ Αντάς, τα νησιά Χαργκ και Κεσμ, και σε ιρανικό τάνκερ) και τη στοχοποίηση της Βηρυτού, εφάρμοσε τις προειδοποιήσεις του για ανταποδοτικά χτυπήματα πλήττοντας το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν και στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι σταματάει κάθε είδους συνομιλίες μέχρι να υπάρξει πραγματική εκεχειρία σε Λίβανο και Παλαιστίνη και μέχρι να αποσυρθούν τα ισραηλινά στρατεύματα.
Η πραγματικότητα είναι πως κανένας από τους στόχους που έθεσε ο Τραμπ ξεκινώντας αυτό τον πόλεμο δεν ευοδώθηκε. Αντίθετα, η αμερικάνικη οικονομία και κυριαρχία έχουν βρεθεί σε πολύ δυσμενέστερη θέση από πριν και καμία από τις προσπάθειές του να ανατρέψει τους αρνητικούς για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό συσχετισμούς δεν έχει πετύχει. Παρόμοια είναι η κατάσταση για το Νετανιάχου. Το σφυροκόπημα του Λιβάνου αποτελεί μια διέξοδο και για τους δυο, χωρίς, ωστόσο να μπορεί να αντισταθμίσει τη στρατηγική ήττα στο μέτωπο του Ιράν. Η αποδοχή των απαιτήσεων του ιρανικού καθεστώτος φαίνεται αναπόφευκτη, και μάλιστα όσο καθυστερεί τόσο δυσκολότερα γίνονται τα πράγματα για τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο, που η δημοτικότητά του έχει πέσει στο 30% και η αξιοπιστία του έχει γίνει ανέκδοτο, ενώ το Νοέμβριο έχει να αντιμετωπίσει τις ενδιάμεσες εκλογές. Ταυτόχρονα, όλο και δυσκολότερα γίνονται τα πράγματα για την αμερικάνικη και την παγκόσμια οικονομία, που συνθλίβονται κάτω από την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια και τον πληθωρισμό, με τις σοβαρότερες επιπτώσεις του πολέμου να μην έχουν ακόμα εκδηλωθεί.
Και ενώ ο Αμερικανικός πρόεδρος αναμασά ως όρους για την επίτευξη μιας κάποιας συμφωνίας –προϋποθέσεις που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να επιβάλει, την απομάκρυνση του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν (είχε συμφωνηθεί ο περιορισμός του όταν οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν την επίθεση) και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ (ήταν ορθάνοιχτα πριν τον πόλεμο), το Ιράν είναι από την αρχή ξεκάθαρο και ανυποχώρητο στις απαιτήσεις του: τερματισμός του πολέμου σε όλα τα μέτωπα (συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου και της Γάζας) με ισχυρές εγγυήσεις (γιατί οι Αμερικανο-σιωνιστές δεν είναι να τους εμπιστεύεσαι)∙ πλήρης άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στο Ιράν∙ αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων σε ξένες τράπεζες∙ οικονομικές αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκάλεσαν οι Αμερικανο-σιωνιστές στη χώρα∙ κυριαρχικά δικαιώματα στα Στενά του Ορμούζ (δασμοί). Η μόνη υποχώρηση που δέχτηκαν να κάνουν οι Ιρανοί διαπραγματευτές για να διευκολύνουν την αποδοχή της συμφωνίας από τις ΗΠΑ ήταν να μεταθέσουν τη συζήτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν σε μια επόμενη φάση διαπραγματεύσεων. Αλλά ο Τράμπ, η κουστωδία του και συνολικά το αμερικανικό κατεστημένο συνεχίζουν να αναζητούν τρόπους να ανατρέψουν την πικρή γι’ αυτούς πραγματικότητα που μέρα με τη μέρα παγιώνεται.
