Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ για την εκεχειρία στο Ιράν

Η εκεχειρία δύο εβδομάδων, που συμφωνήθηκε την περασμένη Τετάρτη 8/4 μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν είναι μια νίκη-σταθμός του ιρανικού λαού και μια ταπεινωτική ήττα για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, που πιθανόν θα αποδειχτεί ιστορικών διαστάσεων. Τα φερόμενα ιρανικά «10 σημεία», όπου ο Τραμπ υποχώρησε για να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις, περιλαμβάνουν όλα τα δίκαια ιρανικά αιτήματα: απόσυρση των αμερικάνικων βάσεων από τη Μ. Ανατολή, άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν, διόδια στα Στενά του Ορμούζ ως μια μορφή πολεμικών αποζημιώσεων, κλείσιμο όλων των μετώπων στην περιοχή, αποτροπή κάθε νέας απόπειρας κατά του Ιράν κ.ά. Ανεξάρτητα από την τελική κατάληξη, είναι αδύνατο πλέον οι ΗΠΑ να πετύχουν μια νίκη σε αυτόν τον πόλεμο, δηλαδή κάποιον από τους βασικούς στόχους τους.

Η προσθήκη μίας ακόμα ήττας στους διαχρονικούς πολέμους των αμερικάνων ιμπεριαλιστών (Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν κ.ά.), τους φέρνει προ των πυλών μιας μη αναστρέψιμης κατάστασης, δηλαδή της ιστορικής υποβάθμισής του. Παρά τον θάνατο που σκόρπισαν και το αίμα που έχυσαν στο Ιράν μαζί με τους σιωνιστές-ναζί, τα φρικτά εγκλήματα που έκαναν ενάντια σε αμάχους, όπως τη μαζική δολοφονία εκατοντάδων μαθητριών στο Μινάμπ, τις στοχευμένες δολοφονίες της ιρανικής ηγεσίας και τα πολλαπλά χτυπήματα σε υποδομές και εγκαταστάσεις, δεν κατάφεραν να κάμψουν την αταλάντευτη στάση και το πνεύμα αυτοθυσίας του ιρανικού λαού, που κοίταξε στα μάτια το «τέρας», τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αντιστάθηκε και νίκησε. Αντίθετα, οι ΗΠΑ βγαίνουν από αυτήν τη φάση της μάχης με βαριά πληγωμένο το κύρος τους (απέναντι σε αντιπάλους, συμμάχους και «συμμάχους») και με πολύ λιγότερα ερείσματα στην ευρύτερη περιοχή από ό,τι είχαν πριν: η αποχώρηση των αμερικάνικων βάσεων και ο ιρανικός έλεγχος της διακίνησης πετρελαίου από τον Κόλπο μπαίνουν πλέον ρεαλιστικά στο τραπέζι. Και το πιο σημαντικό: ποτέ ξανά στην Ιστορία μια «αυτοκρατορία» δε δέχθηκε επίθεση από αμυνόμενο σαν και αυτή που δέχθηκαν οι ΗΠΑ από το Ιράν. Η υπεροπλία, για την οποία κόμπαζαν οι αμερικάνοι καραβανάδες και ο τραγέλαφος των Τραμπ-Χέγκσεθ αμφισβητήθηκε και καταρρίφθηκε στο πεδίο των μαχών: δεκάδες από τα «αόρατα» F-35 έπεσαν, τα αεροπλανοφόρα (τα οποία «καμάρωναν» οι Αμερικάνοι) χτυπήθηκαν ανεπανόρθωτα, σχεδόν όλες οι αμερικάνικες πρεσβείες και βάσεις στη Μ. Ανατολή έγιναν μη λειτουργικές. Η στρατιωτική επέμβαση (που, από ό,τι φαίνεται, επιχειρήθηκε αποτυχημένα με την υπόθεση «αναζήτησης του αμερικάνου πιλότου») θα ήταν περισσότερο μια αποστολή αυτοκτονίας παρά μια πραγματική επέμβαση, καθώς δεν μπορούσε να υποστηριχθεί.

Πλέον, το επιτελείο Τραμπ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της ήττας και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Είμαστε στις αρχές μιας πρωτοφανούς πολιτικής ή και κοινωνική κρίσης για τα δεδομένα των ΗΠΑ: από τη μία, η αμερικάνικη αστική τάξη θα αναζητήσει να ρίξει τις ευθύνες. Το «στρατόπεδο» του MAGA, το μπλοκ εξουσίας που ανέδειξε πρόεδρο τον Τραμπ, είναι διασπασμένο, με μια σειρά από υψηλόβαθμους τραμπικούς αξιωματούχους να έχουν παραιτηθεί. Η θέση του Τραμπ χτυπιέται ή και τρίζει, ίσως να μην είναι μακριά η διαδικασία αποπομπής του Τραμπ ή ακόμα και η καταδίκη του. Από την άλλη, όλα θα εξαρτηθούν από το αμερικάνικο εργατικό, λαϊκό και αντιπολεμικό κίνημα, που του δίνεται ιστορική ευκαιρία να παίξει ανεξάρτητο ρόλο στις εξελίξεις. Οι πρόσφατες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις με εκατομμύρια διαδηλωτές δείχνουν ότι το αμερικάνικο εργατικό κίνημα ίσως βρίσκεται στις αρχές μιας σημαντικής ριζοσπαστικοποίησης.

Το Ισραήλ βρίσκεται βαριά ηττημένο, στο πλάι των αμερικάνων συμμάχων του. Πολεμάει επί 3 χρόνια ενάντια στη παλαιστινιακή και λιβανέζικη αντίσταση, έχοντας δολοφονήσει πάνω από 70.000 Παλαιστινίους στη Γάζα και ακόμα δεν έχει καταφέρει να αποσπάσει τον έλεγχο της περιοχής από την Χαμάς και τις υπόλοιπες παλαιστινιακές οργανώσεις. Στον πόλεμο με το Ιράν έχει δεχθεί σημαντικά πλήγματα, παρά τον πολυδιαφημισμένο «θόλο» και αεράμυνά του. Οι Σιωνιστές γνωρίζουν ότι η επικράτηση του Ιράν δεν καταστρέφει μόνο τα σχέδιά τους για το «Μεγάλο Ισραήλ», αλλά απειλεί και την ύπαρξή του σαν κράτος-«πειρατής» που δολοφονεί, βομβαρδίζει και εισβάλει αδιακρίτως σε γειτονικές χώρες. Οι θηριωδίες που κάνει στον Λίβανο μετά την εκεχειρία στο Ιράν (ουσιαστικά επιχειρεί μια δεύτερη γενοκτονία μετά τη Γάζα), είναι οι σπασμοί του σιωνιστικού καθεστώτος. Μια ενδεχόμενη υποβάθμιση των ΗΠΑ θα αποδυνάμωνε ραγδαία το Ισραήλ και θα έθετε αντικειμενικά το ζήτημα παλαιστινιακού κράτους.

Αλλαγές θα υπάρξουν και στα αυταρχικά καθεστώτα του Κόλπου, τα οποία έχουν δεχθεί μια στρατηγική ήττα. Οι στενές σχέσεις των εμίρηδων με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και η παραχώρηση βάσεων με στόχο το Ιράν, τους έκανε συμμέτοχους στον πόλεμο, όπου δέχτηκαν σοβαρά πλήγματα. Αποδείχθηκε πως καμία «ασφάλεια» δεν μπορεί να διασφαλιστεί με τις αμερικάνικες βάσεις, ούτε μπορούν να κρύβονται κάτω από τα πετροδολάρια και την ψεύτικη «ουδετερότητα», χωρίς να πληρώνουν το τίμημα. Όσο η σχέση τους με τις ΗΠΑ βρίσκεται πλέον στο κενό, τόσο θα μεγαλώνει η ρήξη των καθεστώτων με τις αραβικές μάζες (οι οποίες σε ένα μεγάλο ποσοστό είναι σιίτες, με αντιαμερικάνικα αισθήματα).

Η έκβαση του πολέμου είναι και ένα θανάσιμο χτύπημα για τον ελληνικό καπιταλισμό και τον Μητσοτάκη. Ο τελευταίος, στοιχημάτισε την πολιτική του επιβίωση σε αυτό τον πόλεμο, μήπως σωθεί από τα σκάνδαλα και έδωσε στήριξη στο Τραμπ με μια σειρά από κινήσεις: προσέφερε τη βάση της Σούδας για τα αμερικανικά μαχητικά και αεροπλανοφόρα, έστειλε φρεγάτες στην Κύπρο επειδή «χτυπήθηκε»(;) η βρετανική βάση, πανηγύριζε επειδή χρησιμοποιήθηκαν ελληνικοί  patriot στη Σ. Αραβία και, πρωτίστως, έχει γίνει το «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ. Μετά από αυτά, ήταν φυσικό και επόμενο να θεωρηθεί «εχθρικό κράτος» από το Ιράν. Πλέον, η ελληνική αστική τάξη βρίσκεται εκτεθειμένη και από την πλευρά των ηττημένων και το αδυνάτισμά της θα εξελίσσεται ραγδαία. Σε αυτή την αδύναμη φάση που βρίσκεται, πρέπει και μπορούμε να χτυπήσουμε την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να σωθούμε από τον επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό της.

Η διαφαινόμενη νίκη των Ιρανών ανακουφίζει την ανθρωπότητα και δίνει αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία σε όλο τον κόσμο για τους επόμενους αγώνες. Όλο αυτό το διάστημα οι Ιρανοί δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω στα τελεσίγραφα των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, που απαιτούσαν «αλλαγή καθεστώτος», δηλαδή την υποδούλωση του ιρανικού λαού κάτω από ένα αμερικανόφιλο και φιλοσιωνιστικό καθεστώς-μαριονέτα. Με αυταπάρνηση διαδήλωναν καθημερινά στους δρόμους. Εκατομμύρια προστάτευαν τις υποδομές της χώρας τους με ανθρώπινες αλυσίδες μετά τις χυδαίες απειλές του Τραμπ για «αφανισμό ενός ολόκληρου πολιτισμού». Αυτή η μάχη, που έδωσε ο ιρανικός λαός, έδωσε προσφέρει ένα μεγάλο δίδαγμα για όλους τους καταπιεσμένους: ακόμα και οι πανίσχυροι και πάνοπλοι στρατοί μπορούν να ηττηθούν, αν υπερασπίζεσαι επίμονα τα ιδανικά και την αξιοπρέπειά σου. Τέτοιες νίκες δίνουν αυξημένες δυνατότητες ακόμα και στο ιρανικό εργατικό και λαϊκό κίνημα να διεκδικήσει αγωνιστικά δικαιώματα και κατακτήσεις, τη δική του συμμετοχή στην οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας μετά τον πόλεμο (σε μια χώρα που η πραγματικότητά της βρίσκεται τόσο μακριά από τη δυτική ιμπεριαλιστική προπαγάνδα περί «θεοκρατικού καθεστώτος»).

Όσο προχωράει και τείνει να ολοκληρωθεί η υποβάθμιση των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, ξημερώνει μια νέα μέρα, με μια πρωτοφανή κρίση «ηγεμονίας», σημαντικός παράγοντας για να λύσει την κρίση του το δικό μας «στρατόπεδο», το εργατικό κίνημα. Δίνεται μια ιστορική ευκαιρία για νέα κινήματα και αγώνες, με επαναστατική κατεύθυνση, όπως έγινε μετά τις ήττες των ιμπεριαλιστών στη δεκαετία ’50-’60 όπου ακολούθησαν αντιαποικιακά κινήματα και επαναστάσεις, αλλά και σημαντικοί αγώνες σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Ωστόσο υπάρχει ακόμα μακρύς και δύσκολος δρόμος: η απειλή του πολέμου είναι υπαρκτή, καθώς ΗΠΑ και Δυτικοί διατηρούν δυνάμεις και δυνατότητες για «απονενοημένα» χτυπήματα ή για σπασμούς όπου θα ανοίξουν άλλα μέτωπα. Επομένως, παραμένει στο ακέραιο η ανάγκη να δυναμώσουν οι αγώνες, να συσπειρωθεί ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα. Είναι η μόνη διέξοδος για την ανθρωπότητα για να ηττηθούν οριστικά οι σκοταδιστές του Τραμπ και συνολικά το καπιταλιστικό σύστημα που μας σπρώχνει σε πολέμους.