Τριμερής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ: Όργανο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Ιανουαρίου

Στις 22 Δεκέμβρη συνεκλήθη η τριμερής Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, στην Ιερουσαλήμ. Στη συνάντηση αυτή συζητήθηκαν πέντε κυρίως θέματα (ασφάλεια, ενέργεια, θάλασσα, καταπολέμηση της τρομοκρατίας, εμβάθυνση των δεσμών των λαών) αν και οι συμφωνίες στις οποίες κατέληξαν οι τρεις πρωθυπουργοί δεν δημοσιοποιήθηκαν. Η διαφαινόμενη μυστική στρατιωτική συμμαχία, καλύφθηκε αφενός με το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Διαδρόμου Ινδίας-Ευρώπης (IMEC), ένα σχέδιο που μόνο στη φαντασία των Αμερικάνων υπάρχει, και αφετέρου με την υπεράσπιση των «εθνικών συμφερόντων» απέναντι στην Τουρκία (ο Νετανιάχου δήλωσε ότι αυτή η τριμερής εναντιώνεται «σε όσους φαντασιώνονται [δηλαδή η Τουρκία] ότι θα εγκαθιδρύσουν την αυτοκρατορία τους και την κυριαρχία τους στη γη μας»).

Αυτού του είδους οι τριμερείς συναντήσεις ξεκίνησαν το 2013 ολοκληρώνοντας τη στροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από τον αραβικό κόσμο προς το Ισραήλ και επί της ουσίας προς την μεγαλύτερη πρόσδεση στη δυτικοϊμπεριαλιστική πολιτική και κυρίως προς τους Αμερικάνους. Αυτή η στροφή, και αντίστοιχα οι τριμερείς, υπηρετήθηκε από όλες τις κυβερνήσεις της μνημονιακής περιόδου και μάλιστα επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ πήραν το σχήμα 3+1 με την άμεση συμμετοχή των ΗΠΑ, οι οποίες μετά το 2020 παρακολουθούν αλλά δεν «συμμετέχουν» άμεσα με υψηλόβαθμους εκπροσώπους. 

Η προτελευταία τριμερής είχε πραγματοποιηθεί ακριβώς έναν μήνα πριν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων τον Οκτώβριο του 2023. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, φρονίμως ποιούσα, λόγω της συντριπτικής φιλοπαλαιστινιακής στάσης των ελλήνων εργαζομένων και νεολαίας, απέφυγε τη σύγκλιση μιας νέας τριμερούς όσο κρατούσε η γενοκτονία, και τώρα, με το πρόσχημα ότι η «γενοκτονία σταμάτησε» με το «ειρηνευτικό» σχέδιο των ΗΠΑ, επανήλθε δριμύτερη και πιο αποφασιστική. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι κυβέρνηση Μητσοτάκη και κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, δεν υποστήριξαν το Ισραήλ λυσσασμένα, τόσο διπλωματικά όσο κυρίως πρακτικά, προσφέροντας το απαραίτητο στρατηγικό βάθος που στερείται το Ισραήλ: αεροδρόμια, λιμάνια, πλοία, βάσεις επικοινωνιών και παρακολούθησης (από ελληνικές ή κυπριακές στρατιωτικές εγκαταστάσεις και πολύ περισσότερο τις ίδιες τις αμερικανικές και αγγλικές βάσεις), προστασία κρίσιμου ισραηλινού στρατιωτικού υλικού, «καταφύγιο» για Ισραηλινούς (ως «χώρος ξεκούρασης και ανάπαυλας», αποφυγής των κινδύνων). Και αυτή η πρακτική βοήθεια πήρε ακραίες μορφές σε σημείο οι Ιρανοί να απειλήσουν ότι αν κλιμακώνονταν η σύγκρουση με το Ισραήλ θα βομβάρδιζαν όποιες βάσεις ή στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Κύπρο ή την Κρήτη υποστήριζαν το Ισραήλ.

Τα «σκοτεινά σχέδια» της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει πλέον καθιερώσει τη μυστική διπλωματία, δηλαδή τη διπλωματία της ελληνικής αστικής τάξης που κυριολεκτικά εν κρυπτώ υλοποιεί σχέδια υπεράσπισης των συμφερόντων της σε βάρος των εργατικών και λαϊκών μαζών της χώρας. Εντούτοις, σε αυτή την πολιτική της απολαμβάνει την απόλυτη στήριξη σύσσωμης της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης εκτός από το ΚΚΕ που περιορίζεται σε καταγγελίες που ακόμη κι αυτές «πνίγονται» μέσα στην εθνικιστική του έξαρση.

Έτσι, μερικές ώρες μετά την ολοκλήρωση της τριμερούς δημοσιεύτηκε στα «Νέα» και σε ισραηλινή εφημερίδα η είδηση για δημιουργία μιας κοινής ταξιαρχίας (2.500 στρατιωτών: 1.000 Έλληνες, 1.000 Ισραηλινοί και 500 Ελληνοκύπριοι) που μάλιστα θα υποστηρίζονταν από δύο μοίρες πολεμικών αεροσκαφών (μία ελληνική και μία ισραηλινή) καθώς και από τις αναγκαίες ναυτικές δυνάμεις, υπηρεσίες διοίκησης, υποστήριξης, πληροφοριών. Με άλλα λόγια την δημιουργία μιας αξιόμαχης κοινής στρατιωτικής δύναμης. Δύο μέρες μετά ο κύπριος υπουργός Εξωτερικών διέψευσε την είδηση αλλά δεν υπήρξε αντίστοιχη διάψευση από την ελληνική ή ισραηλινή κυβέρνηση. Ακόμη χειρότερα, πέντε μέρες μετά την τριμερή υπογράφηκε μια κοινή στρατιωτική συμφωνία μεταξύ των τριών, πράγμα που αποδεικνύει πως είχε αποφασιστεί μια πολύπλευρη στρατιωτική συμμαχία που μάλιστα υλοποιείται με γοργούς ρυθμούς.

Η τριμερής στρατιωτική «συμμαχία», όργανο αμερικάνικου πολέμου 

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει τρεις στόχους στην περιοχή μας: α) Να απεγκλωβιστεί από τον πόλεμο της Ουκρανίας (μια που η αμερικάνικη πολιτική για κατάρρευση του ρωσικού ιμπεριαλισμού ηττήθηκε) ώστε να στραφεί προς την Κίνα, και να «ουδετεροποιήσει» τη Ρωσία (να σπάσει τη συμμαχία της με την Κίνα) αναθέτοντας στους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές (πράγμα που δεν της βγαίνει και τόσο εύκολα όσο το φαντάζονταν) να απασχολούν και να πιέζουν τη Ρωσία. Αυτό για την ελληνική αστική τάξη σημαίνει στρατιωτικούς εξοπλισμούς για τη συνέχιση της πίεσης πάνω στη Ρωσία (επανεξοπλισμός του Αιγαίου, της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων), πύλη για το αμερικάνικο φυσικό αέριο, κ.ά. β) Η Ελλάδα να αποτελεί το συμπλήρωμα και το απαραίτητο στρατηγικό βάθος για το Ισραήλ ώστε αυτό να υλοποιήσει το αμερικάνικο σχέδιο για τη βαλκανοποίηση και απόλυτο έλεγχο του αραβικού και ευρύτερα του μουσουλμανικού κόσμου (που κυρίως σημαίνει τον κατακερματισμό του Ιράν), γ) Η Ελλάδα και το Ισραήλ να πιέζουν/απειλούν τον Ερντογάν να προσαρμοστεί πλήρως στην αμερικάνικη επίθεση εναντίον της Κίνας – αντί να ισορροπεί ανάμεσα στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα (δηλαδή των Αμερικάνων από τη μια και των Ρωσο-Κινέζων από την άλλη) – πράγμα που σημαίνει ο τούρκικος υποϊμπεριαλισμός αφενός να απασχολεί/πιέζει τη Ρωσία και αφετέρου να προωθεί τη αμερικάνικη σφήνα στην κεντρική Ασία ενάντια στην ενοποίηση της Ασίας από την Κίνα.

Με αυτούς τους τρεις στόχους των ΗΠΑ έχει ταυτιστεί η ελληνική αστική τάξη. Αλλά η υλοποίησή τους κρύβει τρομακτικούς κινδύνους για την ελληνική εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία. 

Στην καλύτερη περίπτωση, η υλοποίηση αυτών των τριών στόχων σημαίνει οικονομική υποβάθμιση είτε εμπλεκόμενη η χώρα μας στον ανταγωνισμό ΗΠΑ και Κίνας (το λιμάνι του Πειραιά, κ.ά.) είτε στην αναδυόμενη «δυσαρμονία» ΕΕ και ΗΠΑ. Σημαίνει αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, καταβαράθρωση των κοινωνικών δαπανών και των μισθών, στρατιωτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και αφαίρεση των τελευταίων πολιτικών, δημοκρατικών, συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. 

Στην χειρότερη περίπτωση, σημαίνει να εμπλακούμε στρατιωτικά στην εξόντωση των αραβικών μαζών και της αράβικης επανάστασης (στο πλευρό των Σιωνιστών), να εμπλακούμε στρατιωτικά σε έναν περιορισμό/πίεση της Ρωσίας (Βαλκάνια, Αιγαίο, Εύξεινος κ.ά.) είτε σε μια επίθεση απέναντι στην Τουρκία για τη συμμόρφωση της τελευταίας στους Αμερικάνους ή τους Ισραηλινούς. Μα πάνω απ’ όλα σημαίνει να εμπλακούμε στον ιδιόμορφο Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που έχουν εξαπολύσει οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και που απειλεί με αφανισμό την ανθρωπότητα.

Ακριβώς επειδή το ελληνικό προλεταριάτο γνωρίζει ή διαισθάνεται όλους αυτούς τους κινδύνους, η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση υποστηρίζουν και τη μυστική διπλωματία και την απόκρυψη των στόχων των Αμερικάνων και της ελληνικής αστικής τάξης κάτω από το προκάλυμμα των «εθνικών συμφερόντων».

Ποια πρέπει να είναι η απάντησή μας απέναντι στον Πόλεμο

Η μυστική διπλωματία είναι το ένα εργαλείο της ελληνικής μπουρζουαζίας ώστε να «αιφνιδιάσει» και να θέσει προ τετελεσμένων τον ελληνικό λαό. Το δεύτερο εργαλείο είναι τα λεγόμενα «εθνικά συμφέροντα»: για να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα (αρπαγή του «εθνικού εδάφους μας», αρπαγή «του φυσικού αερίου μας» κ.ά.) πρέπει να είμαστε κάτω από την προστασία των Δυτικών (άρα να συμμετέχουμε στα σχέδια των Αμερικάνων) και να κάνουμε συμφωνίες ακόμη και με τον διάβολο (Σιωνιστές) που εξοντώνει τις αράβικες μάζες (η περίφημη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ). Αυτά τα «εθνικά συμφέροντα» τονίζουν και οι ρεφορμιστές αλλά, για να μην εκτεθούν πλήρως, διευκρινίζουν πως τα υπερασπίζουν μόνο απέναντι στην Τουρκία και όχι για την υλοποίηση της αμερικάνικης πολεμικής πολιτικής. 

Περίεργο! Πώς μπορεί να γίνει αυτός ο διαχωρισμός στην πράξη και όχι στα λόγια, όταν είναι η αστική τάξη που διευθύνει αυτήν την χώρα και την πολιτική της, μια που ως γνωστόν δεν έχουμε εργατική εξουσία; Και πώς αυτή η αστική τάξη θα αρνηθεί τα συμφέροντά της, θα σταματήσει να ταυτίζεται με την αμερικάνικη πολεμική πολιτική; Τι νόημα έχει να «υπερασπίζεις» τη χώρα σου απέναντι στην Τουρκία (ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι αυτό μπορεί να γίνει με τους Αμερικάνους και τους σιωνιστές) όταν έτσι ενισχύεις (αντί να παραλύεις όπως οφείλεις) την αμερικάνικη πολεμική πολιτική, δηλαδή το σφαγείο του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τον αφανισμό της ανθρωπότητας; 

Γιατί είναι «εθνικό συμφέρον» η υπεράσπιση του πετρελαίου και φυσικού αερίου της «ελληνικής(;) ΑΟΖ» όταν στην καλύτερη περίπτωση σαν χώρα θα εισπράξουμε (δηλαδή οι Βαρδηνογιάννηδες, Κοπελούζοι, Λάτσηδες, κ.λπ. και όχι ο ελληνικός λαός) το πολύ πολύ 10 με 20 ψωροδισεκατομμύρια την επόμενη δεκαετία όταν κάθε χρόνο (και όχι στη δεκαετία) η ελληνική αστική τάξη μας αποσπά 10 και παραπάνω δισ. με τη φοροληστεία, με τις μειώσεις μισθών, με την εντατικοποίηση της εργασίας, με την κατεδάφιση της παιδείας και υγείας, κ.ά. κι όταν μόνο για τους εξοπλισμούς θα πληρώσουμε τουλάχιστον 28 δισ.;