Η ενότητα των εργατών θα βάλει τέλος στα ξεπουλήματα των γραφειοκρατών
Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Ιανουαρίου
Το 39ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ που διεξάχθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου αποφάσισε την κήρυξη πανδημοσιοϋπαλληλικής απεργίας στις 16 του ίδιου μήνα ενάντια στην ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού 2026. Δηλαδή σε μια χρονική στιγμή που η κοινωνία μοιάζει με καζάνι έτοιμο να εκραγεί με διαλυτικές συνέπειες για το πολιτικό σύστημα, τη συνοχή των αστικών κομμάτων και την επιρροή τους.
Δεν είναι μόνο η δίκαιη και παρατεταμένη κινητοποίηση των αγροτών ενάντια στην επαπειλούμενη μετατροπή τους σε κολίγους του 19ου αιώνα την ώρα που η κλίκα του Μητσοτάκη φιγουράρει προκλητικά με πανάκριβα αυτοκίνητα. Είναι η τεράστια και καθολική κοινωνική δυσαρέσκεια, αποστροφή και απόρριψη του σάπιου νεοφιλελεύθερου συστήματος, οι δημοσκοπήσεις που προκαλούν εφιάλτες στα αστικά επιτελεία, η πεποίθηση που κερδίζει έδαφος μέσα στην κοινωνία «ότι δεν πάει άλλο, τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν».
Ένα αίτημα συνολικής αλλαγής απέναντι σε μια κυβέρνηση που παρά την κρίση και την απομόνωσή της παραμένει προσηλωμένη στην καταστροφική πολιτική της διάλυσης και των ιδιωτικοποιήσεων, της αντεργατικής νομοθεσίας, της ακραίας φτωχοποίησης των εργαζομένων και της πολεμοκάπηλης συμπόρευσης με τους ιμπεριαλιστές και τους δολοφόνους σιωνιστές. Τελευταίο τους «κατόρθωμα» η υλοποίηση της απειλής τους για τη διαγραφή 308.605 φοιτητών από τα πανεπιστήμια στις 31/12/2025.
Μία τέτοια κυβέρνηση χρειάζεται δεκανίκια για να στηριχτεί. Και υπάρχουν «πρόθυμοι» που της τα προσφέρουν.
Ο τρόπος που πραγματοποιήθηκε η απεργία της 16ης Δεκεμβρίου στην οποία συμμετείχαν κυρίως εργαζόμενοι στους Δήμους, την Εκπαίδευση και την Υγεία υπογράμμισε την ανεπάρκεια και την προδοτική στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και του ΠΑΜΕ, τη διασπαστική τους τακτική ενάντια στην ενοποίηση των αγώνων των εργαζομένων και του εργατικού κινήματος.
Παρά το μέγεθος της επίθεσης στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα με τη συρρίκνωσή του, την εφαρμογή του νέου πειθαρχικού δικαίου και την επιχειρούμενη άρση της μονιμότητας, πραγματοποιήθηκε άλλη μία μονοήμερη απεργία για εκτόνωση, χωρίς σχέδιο και προοπτική και χωρίς σημαντική συμμετοχή, γεγονός που υπογραμμίζει τη δυσπιστία των εργαζομένων απέναντι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Μία απεργία που έμεινε «στα μισά του δρόμου», σε συνέχεια της πολιτικής και οργανωτικής φθοράς του συνδικαλιστικού κινήματος και των δομών του. Μίας κατάστασης που δεν πρόκειται να αλλάξει με την πρόσφατη ανάδειξη της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ/ΚΚΕ) στην ηγεσία της ΑΔΕΔΥ. Δηλαδή μίας αλλαγής ηγεσίας που μπορεί να παρομοιαστεί με «αλλαγή σκυτάλης» μεταξύ γραφειοκρατών που συνεχίζουν την πρακτική της υπονόμευσης του εργατικού κινήματος και των αγώνων.
Οι θριαμβολογίες μετά το συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, τα παχιά λόγια των σταλινικών για «ανάσα και ανάταση για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο» και οι μεγαλοστομίες πως η ΑΔΕΔΥ τώρα θα «γίνει πραγματικό αποκούμπι των εργαζομένων και των σωματείων τους, γνήσιος οργανωτής και μπροστάρης των αγώνων με κριτήριο τις ανάγκες τους, κόντρα στην υποταγή και στο στρίμωγμά τους στις “αντοχές” της καπιταλιστικής οικονομίας» διαψεύστηκαν. Και όχι μόνο στην απεργία, αλλά και νωρίτερα, όταν η ΔΑΣ συνέπραξε με τους υπόλοιπους γραφειοκράτες ώστε να μην κηρυχθεί απεργία – αποχή από την αξιολόγηση του νόμου Βορίδη για το δημόσιο.
Το επίμαχο ζήτημα σε αυτή την απεργία ήταν η συνένωση των δυνάμεων όλων των εργαζόμενων με την προοπτική της πανεργατικής απεργίας και ενός αγώνα διαρκείας που θα έπρεπε να επιδιώξει να ενωθεί με τα αγροτικά μπλόκα απέναντι σε μία πολιτικά αδύναμη κυβέρνηση. Μία ευκαιρία που δεν αξιοποιήθηκε. Και εδώ αναδεικνύεται η προδοτική στάση των γραφειοκρατών. Η ΓΣΕΕ ανύπαρκτη. Η αστικοποιημένη της ηγεσία της ΠΑΣΚΕ, σε ρόλο συνομιλητή της κυβέρνησης μετά την επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε για τις Συλλογικές Συμβάσεις, παρέμεινε εκκωφαντικά άφωνη. Ούτε όμως και το «λαλίστατο» κατά τα άλλα ΠΑΜΕ κινητοποίησε κάποιο Εργατικό Κέντρο, και βασικά της Αθήνας, για συμμετοχή στην απεργία. Πιστό στη διασπαστική γραμμή των χωριστών συγκεντρώσεων – κομματικών παρελάσεων του ΚΚΕ, κάλεσε μόνο του απογευματινές συγκεντρώσεις ενάντια στην ψήφιση του προϋπολογισμού.
Αυτές οι δυνάμεις, που μόνο ειρωνικά μπορούν να ονομαστούν «αντιπολίτευση» δεν μπορούν και κυρίως δεν θέλουν να απειλήσουν τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Η παθητικοποίηση των εργαζομένων, η ενίσχυση των κοινοβουλευτικών αυταπατών, η λογική της ανάθεσης είναι τα εργαλεία τους για να κυριαρχούν. Οι γραφειοκράτες της ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, οι διασπαστές του ΠΑΜΕ επιδιώκουν να ενισχύουν τη δύναμή τους σε έδρες σε ΓΣΕΕ και Ομοσπονδίες για να διατηρούν τα προνόμια που απορρέουν από τη θέση τους, να παραμένουν συνομιλητές της κυβέρνησης ερήμην των εργαζομένων ή να προσπαθούν να «κεφαλαιοποιήσουν» τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων με «ψήφο στο ΚΚΕ». Αδιαφορούν για τη διαλυτική κατάσταση που επιβάλουν στο συνδικαλιστικό κίνημα, την αποδυνάμωση και απομαζικοποίηση των σωματείων. Μόνο κάτω από την πίεση της δυσαρέσκειας των εργαζομένων, και για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, έχουν οργανώσει 24ωρες απεργίες και είναι φανερό πια ότι αποτελούν εμπόδιο στην οργάνωση και κινητοποίηση των εργαζομένων.
Σαν απεργιακός αγώνας δεν νοούνται οι 24ωρες συμβολικές «ντουφεκιές στον αέρα» αλλά η μαχητική απεργία διαρκείας. Υπάρχει άλλωστε και το θετικό παράδειγμα της ΠΕΝΕΝ που με δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους μαζικές, πολυήμερες και οργανωμένες από συνελεύσεις απεργίες μέσα στο 2025 πέτυχε την ικανοποίηση των αιτημάτων των ναυτεργατών (βλ. σχετικό άρθρο).
Η οργάνωση των εργαζομένων με δημοκρατικό τρόπο και η ενίσχυση των σωματείων, οι ενιαίοι αγώνες και οι απεργίες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τα αντεργατικά μέτρα για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και την κυβέρνησης που την εφαρμόζει, αυτά είναι που φοβούνται οι γραφειοκρατικές ηγεσίες των σωματείων. Και είναι αυτά ακριβώς που πρέπει να βάλουν σε εφαρμογή όσες δυνάμεις πραγματικά πιστεύουν ότι οι εργαζόμενοι με την οργάνωση και την ενότητά τους μπορούν να παραμερίσουν τις ξεπουλημένες ηγεσίες και να νικήσουν. Σε αυτό τον αγώνα, λογικές «ταξικών σωματείων» και διασπαστικές κινήσεις χωριστής οργάνωσης και διαδηλώσεων μόνο ζημιά κάνουν. Για αυτό τον σκοπό παλεύουν η ΟΚΔΕ και η Αντεπίθεση των Εργαζομένων.
