Γαλλία: Θερμό εργατικό φθινόπωρο ενάντια στη λιτότητα Μακρόν

Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Οκτωβρίου 2025

Η οικονομική και γεωστρατηγική κρίση του γαλλικού καπιταλισμού (όπως και συνολικά της ΕΕ) έχει οξύνει ραγδαία την πολιτική κρίση στη χώρα (βλ. Εργατική Πάλη Σεπτεμβρίου/άρθρο Γαλλία). Η γαλλική μπουρζουαζία βλέπει τα αστικά κόμματα/πυλώνες της εξουσίας της να συρρικνώνονται και να αδυνατούν να σχηματίσουν κυβερνήσεις πλειοψηφίας που να επιβάλουν κοινοβουλευτικά τα μέτρα που απαιτεί το μεγάλο Κεφάλαιο, ενώ το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα – παρά τις αδύναμες ηγεσίες του – βρίσκεται σε ξεσηκωμό.

Η βοναπαρτιστική διακυβέρνηση Μακρόν – με κυβερνήσεις μειοψηφίας και συνεχείς εναλλαγές πρωθυπουργών, με την επιβολή της αύξησης στα όρια συνταξιοδότησης χωρίς ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, με διαρκή καταστολή ενάντια σε εργάτες/νεολαία/αγωνιστές υπέρ της Παλαιστίνης – έχει φτάσει στα όριά της και προκαλεί τα δημοκρατικά αντανακλαστικά και την αντίδραση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Αντανάκλαση της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας ήταν και η στάση των κομμάτων στην ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μπαϊρού στις 8 Σεπτεμβρίου (ο πρώην πρωθυπουργός ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης για να προχωρήσει σε περικοπές κοινωνικών δαπανών ύψους 44 δισ. με στόχο την μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού, ένα αντεργατικό Μνημόνιο). Η κυβέρνηση καταψηφίστηκε με 364 κατά/194 υπέρ και ο Μπαΐρού παραιτήθηκε. Ο Μακρόν αντί να προκηρύξει εθνικές εκλογές, προτίμησε να διορίσει νέο πρωθυπουργό τον πρώην υπουργό Άμυνας Σεμπάστιαν Λεκορνί και να ξεκινήσει νέα παζάρια για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Πολιτικό αδιέξοδο

Η πιθανότερη «συμμαχία» που μπορεί να επιχειρήσει την ψήφιση του προϋπολογισμού λιτότητας είναι μεταξύ Μακρονιστών/Δεξιών και Σοσιαλιστικού Κόμματος (Σ.Κ.). Το τελευταίο καλοβλέπει την συμμετοχή του στην κυβέρνηση, πιεζόμενο και από τις απαιτήσεις της αστικής τάξης και του συνδέσμου βιομηχάνων για γρήγορη εφαρμογή προγράμματος λιτότητας. Ωστόσο αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια πολιτική πιθανά θα εξαϋλώσει εντελώς τις όποιες δυνάμεις του έχουν απομείνει και αναζητά έναν όρο/φύλο «συκής» για αυτή την συνεργασία. Ο όρος που θέτει για συμμετοχή στην κυβέρνηση είναι η υιοθέτηση της πρότασης του οικονομολόγου Ζουκμάν για φόρο 2% ετησίως στο 0,01% των πλουσίων που έχουν περιουσία άνω των 100 εκατ. (αφορά 1.800 οικογένειες). Με αυτή την πρόταση συμφωνούν 9 στους 10 Γάλλους! Όχι όμως οι πλούσιοι. Ο πλουσιότερος Γάλλος, ο Μπερνάρ Αρνό δήλωσε πως ο Ζουκμάν «είναι αριστεριστής ψευδοεπιστήμονας που σκοτώνει την γαλλική οικονομία» και φυσικά ο Μακρόν είναι κατά μιας τέτοιας «υπερβολικής» ιδέας. Ένας Μακρόν που, παρά τους άκοπους λεονταρισμούς του στην συνέλευση του ΟΗΕ με την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους και την προσπάθεια προβολής του ως ανεξάρτητου ηγέτη, βλέπει την δημοτικότητά του να κατρακυλά στο 17%. Η στάση του Σ.Κ., δεδομένη και αναμενόμενη, έχει ουσιαστικά διαλύσει το τυχάρπαστο Λαϊκό Μέτωπο που συγκροτήθηκε στις τελευταίες εκλογές με την συνεργασία του Μελανσόν, Σοσιαλιστικού Κόμματος, Κ.Κ. Γαλλίας, Οικολόγων.

Η πιθανή συνθηκολόγηση των Σοσιαλιστών και η προσπάθεια προσεταιρισμού και άλλων δυνάμεων στο όνομα του πολιτικού ρεαλισμού της λιτότητας για τους πολλούς ώστε να προετοιμαστούμε για τον Πόλεμο (αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 5% του προϋπολογισμού εν μέσω δημοσιονομικής κρίσης), ίσως δημιουργήσει ένα αστικό μπλοκ που θα επιχειρήσει να ψηφίσει τον προϋπολογισμό. Ακόμα και αν επιτευχθεί μια προσωρινή πλειοψηφία (αρκετά δύσκολο αν συνεχιστούν οι εργατικές κινητοποιήσεις) και πάρει παράταση χρόνου ο Μακρόν, μοιάζει αναπόφευκτη η πολιτική του εξαφάνιση και η ανάδειξη του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Λεπέν σε κυρίαρχο κόμμα του αστικού πολιτικού σκηνικού. Μια εξέλιξη που όταν συμβεί (όπως στην Ιταλία και σύντομα στην Γερμανία) θα διαψεύσει τραγικά τις ελπίδες των λαϊκών στρωμάτων για μια φιλολαϊκή πολιτική και θα οδηγήσει στην τραμποποίηση της Ευρώπης. Θα είναι μια δυσμενής εξέλιξη που οφείλεται στην πολιτική συμβιβασμού με το Σύστημα, των κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς.

Ο Λεκορνί προσπαθεί να αποσπάσει την συναίνεση του Σ.Κ. και των συνδικαλιστικών ηγεσιών με μικροβελτιώσεις στο συνταξιοδοτικό των γυναικών και απόσυρση της πρότασης για κατάργηση 2 επίσημων αργιών. Επιμένει στα υπόλοιπα μέτρα, συνεχίζοντας την επιχειρηματολογία για επικείμενη οικονομική καταστροφή (η Γαλλία για τα δεκαετή ομόλογα δανείζεται πλέον με επιτόκιο 3,44%, μεγαλύτερο και από αυτό της Ελλάδας) και χωρίς βέβαια να αποδέχεται πως η τεράστια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και οι ατελείωτες φοροαπαλλαγές στο Κεφάλαιο είναι οι αιτίες των κρατικών ελλειμμάτων. Ωστόσο οι εργαζόμενοι δεν δείχνουν καμία διάθεση συνομιλίας με τον νέο πρωθυπουργό και αποδοχής του αντεργατικού Μνημονίου.

Μυρίζει μπαρούτι

Από την ανακοίνωση των νέων μέτρων το καλοκαίρι από τον Μπαϊρού, οι κοινωνικές αντιδράσεις ήταν σφοδρές, με κυρίαρχο επιχείρημα πως για τον περιορισμό των ελλειμμάτων πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι. Μέσω διαδικτύου σχηματίστηκε η πρωτοβουλία «μπλοκάρετε τα πάντα» με μεγάλη κοινωνική απήχηση. Αυτή κάλεσε για κινητοποιήσεις καταδίκης των μέτρων στις 10 Σεπτεμβρίου με μπλόκα σε δρόμους, σιδηρόδρομους, λιμάνια, χώρους εκπαίδευσης κ.ά. Σε αυτό το κάλεσμα πρωτοστάτησαν και τα SUD, συνδικάτα με κορμό εργάτες της ριζοσπαστικής αριστεράς. Δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές έστειλαν μήνυμα στον Μακρόν πως θα τους βρει μπροστά του ενώ η αστυνομία επιδόθηκε σε όργιο καταστολής και συλλήψεων. Νέα μεγάλη κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου με 476 διαδηλώσεις και 1 εκατ. διαδηλωτές σε όλη τη χώρα. Η έκφραση της εργατικής αγανάκτησης είναι τόσο έντονη που εξανάγκασε όλες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κηρύξουν πανεθνική γενική απεργία στις 2 Οκτώβρη. Πραγματοποιήθηκαν μαζικές συγκεντρώσεις σε πάνω από 200 πόλεις με κεντρικό σύνθημα «Όχι στα μέτρα λιτότητας – Να πληρώσουν οι πλούσιοι» ενώ εξίσου σημαντική ήταν και η βροντερή υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού ενάντια στους Σιωνιστές που επιβάλουν γενοκτονία στην Γάζα με τις πλάτες του Τράμπ και την ανοχή των Ευρωπαίων. Τρεις κινητοποιήσεις μέσα σε ένα μήνα και χωρίς καν να έχει σχηματιστεί νέα κυβέρνηση, δείχνουν πως η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα έχουν εξαγριωθεί και είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν άλλα μέτρα εναντίον τους. Η συνθήκη είναι κρίσιμη και για τους καπιταλιστές και για την εργατική πλειοψηφία και το αποτέλεσμα αυτής της μάχης θα είναι καθοριστικό για την ταξική πάλη συνολικά στην ΕΕ που θέλει στρατιωτικοποίηση και εξανδραποδισμό του ευρωπαϊκού προλεταριάτου.