Μ. Ανατολή: Αντιμέτωπη με νέο σπιράλ πολέμου
Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Οκτωβρίου 2025
Τα τελευταία δύο χρόνια η Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί ξανά σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων και ατελείωτου αιματοκυλίσματος. Αποτέλεσμα της κρίσης των δυτικών ιμπεριαλιστών και των όλο και πιο απελπισμένων τυχοδιωκτισμών τους στην προσπάθεια ανακοπής της ραγδαίας υποβάθμισής τους απέναντι στους ανταγωνιστές (Κίνα, Ρωσία, BRICS+, κ.λπ.). Τα μέτωπα μεγαλώνουν και συνεχώς οξύνονται. Στην Μέση Ανατολή, ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν εξαπολύσει τον όλεθρο και χτυπάνε με λύσσα όσους δε συμμορφώνονται πλήρως με τις επιταγές. Βασική επιδίωξη είναι το «κόντεμα» του Ιράν, της δύναμης και της επιρροής του. Οι Ευρωπαίοι συμπληρώνουν και ενισχύουν με όποιον τρόπο μπορούν τις πολεμικές επιδιώξεις των ΗΠΑ-Ισραήλ στην περιοχή, χωρίς βέβαια να μπορούν να έχουν κάποιο υπολογίσιμο κέρδος, πέρα από την αποδυνάμωση των ανταγωνιστών τους. Η κυνική δήλωση του καγκελάριου Μερτς ότι «το Ισραήλ κάνει την βρώμικη δουλειά για όλους μας» και ότι του αξίζει «απεριόριστος σεβασμός», είναι απολύτως ενδεικτική του βαθμού εξαχρείωσης και ξεπεσμού που έχουν φτάσει τα αστικά επιτελεία των Δυτικών, μεταξύ των οποίων προφανώς και ο Μητσοτάκης.
Θέλουν να τελειώνουν με την Παλαιστίνη
Δύο χρόνια μετά την εισβολή των Ισραηλινών στην Γάζα, η Χαμάς, οι παλαιστινιακές πολιτικές δυνάμεις και ο λαός έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα που τους έχουν φέρει μπροστά σε μια οδυνηρή κατάσταση: λιμός και μαζικές δολοφονίες, κίνδυνος απώλειας του μεγαλύτερου μέρους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, κίνδυνος συντριβής της αντίστασης. Οι Δυτικοί αναγνωρίζουν αυτή την κατάσταση και με το σχέδιο 20 σημείων (βλ. άρθρο Παλαιστίνη) που παρουσίασε ο Τραμπ επιδιώκουν να επιβάλλουν την «τελική λύση», δηλαδή τον πλήρη εκτοπισμό και αφανισμό των Παλαιστινίων από την Γάζα και όχι μόνο. ΗΠΑ-Ισραήλ θέλουν να επιβάλλουν την συνθηκολόγηση της Χαμάς κάτω από εξευτελιστικούς όρους και φαίνονται διατεθειμένοι να βάλουν φωτιά σε όλη την περιοχή, ακόμα και σε χώρες που διατηρούν στενές σχέσεις.
Χαρακτηριστική ήταν η δίχως προηγούμενο επίθεση του Ισραήλ στο Κατάρ στις αρχές Σεπτέμβρη, την ώρα που αξιωματούχοι της Χαμάς συνεδρίαζαν στη Ντόχα για να συζητήσουν την πρόταση εκεχειρίας των ΗΠΑ για τη Γάζα. Καθώς ο IDF λεηλατούσε την Γάζα, η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία προετοιμαζόταν για την πρώτη επίθεση σε αραβική χώρα του Κόλπου. Κύριος στόχος ήταν ο βασικός διαπραγματευτής, Χαλίλ αλ Χάγια, υψηλόβαθμο στέλεχος της Χαμάς που έχει αναδειχθεί σε κεντρική φιγούρα και μέλος του πενταμελούς συμβουλίου που ηγείται της οργάνωσης μετά τις δολοφονίες του Χανίγια και του Σινουάρ τον περασμένο Ιούλη και Οκτώβρη, αντίστοιχα. Η Ντόχα έχει γίνει ένας ζωτικός κόμβος για τις διαπραγματεύσεις εκεχειρίας και συχνά την επισκέπτονταν ανώτεροι Ισραηλινοί αξιωματούχοι, ενώ οι σχέσεις του Κατάρ με τις ΗΠΑ είναι σημαντικές. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την αεροπορική βάση Al-Udeid ως τη μεγαλύτερη εγκατάστασή τους στην περιοχή για περισσότερο από δύο δεκαετίες και έχουν μεγάλη στρατιωτική παρουσία, ενώ το 2022 ο πρώην πρόεδρος Τζο Μπάιντεν κήρυξε το κράτος του Κόλπου σημαντικό σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ.
Επόμενο βήμα ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ
Στον Λίβανο, η Χεζμπολάχ έχει αδυνατίσει και τώρα οι δυτικοί ιμπεριαλιστές προσπαθούν, χρησιμοποιώντας τις υπόλοιπες λιβανέζικες πολιτικές δυνάμεις, να την αφοπλίσουν και να της δώσουν το τελειωτικό χτύπημα, πράγμα καθόλου εύκολο. Το λιβανικό υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε στις αρχές Σεπτέμβρη σχέδιο αφοπλισμού όλων των πολιτοφυλακών που δρουν στη χώρα, προκειμένου ο τακτικός στρατός να αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ περιλαμβάνεται στους όρους της συμφωνίας εκεχειρίας του περασμένου Νοεμβρίου μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, με την διαμεσολάβηση των ΗΠΑ και της Γαλλίας. Επί της ουσίας, οι Δυτικοί είναι διατεθειμένοι να ρίξουν τη χώρα πάλι σε εμφύλιο πόλεμο στην προσπάθεια να αφοπλίσουν και υποτάξουν την Χεζμπολάχ.
Χώρα-κλειδί η Συρία
Στην Συρία, μετά την ανατροπή του Άσαντ και την άνοδο των τζιχαντιστών στην εξουσία, γεγονός που αποτέλεσε ένα κομβικό χτύπημα στον λεγόμενο «άξονα της αντίστασης» (Συρία, Υεμένη, Λίβανος, Γάζα) και στην πολιτική προέκταση του Ιράν προς την Μεσόγειο, οι Δυτικοί προσπαθούν να προσεγγίσουν την νέα πολιτική εξουσία. Ο νέος πρόεδρος Aχμέντ αλ Σάρα «ξαναβαφτίστηκε» και επανασυστήθηκε στη διεθνή σκηνή με νέο όνομα (προηγούμενα γνωστός ως αλ Τζολάνι) και πιο κατάλληλο «κοσμικό» προφίλ. Από καταζητούμενος τρομοκράτης, πρώην τοπικός ηγέτης της Αλ Κάιντα, επικηρυγμένος με αμοιβή 10 εκατ. δολαρίων από τις ΗΠΑ, μεταμορφώθηκε σε φανταχτερό και ικανό ηγέτη, που δέχεται την αναγνώριση και τα εγκώμια του Τραμπ! Παράλληλα, μετά τη συνάντηση στο Ριάντ,οι ΗΠΑ ήραν την πλειοψηφία των κυρώσεών τους κατά της Συρίας, ενώ τον Σεπτέμβρη ο πρώην καταζητούμενος τρομοκράτης έγινε ο πρώτος Σύρος πρόεδρος που συμμετείχε στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ από το 1967.
Από την μεριά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η βασική επιδίωξη φαίνεται να είναι η σταθεροποίηση του τζιχαντιστικού καθεστώτος, με στήριξη της Τουρκίας και σε συμφωνία με το Ισραήλ ή ακόμα και με μια προσπάθεια παράκαμψης του τούρκικου υποϊμπεριαλισμού, όσο κι αν αυτό φαντάζει δύσκολο. Κύριος στόχος είναι η μετα-Άσαντ Συρία να προσχωρήσει κι εκείνη στις Συμφωνίες του Αβραάμ εξομαλύνοντας τους δεσμούς της με το Ισραήλ και εδραιώνοντας την κυριαρχία των Δυτικών στην περιοχή. Ήδη υπάρχουν συνομιλίες για μια νέα συμφωνία ασφαλείας με το Ισραήλ. Η επιτυχία, όμως, ενός τέτοιου σχεδίου – είτε με είτε χωρίς την στήριξη της Τουρκίας – φαντάζει πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Οι δυνάμεις του Αλ Σάρα δεν ελέγχουν το σύνολο παρά μόνο ενός μέρους της χώρας· οι Τούρκοι «συγκρούονται» με τους Ισραηλινούς για τις σφαίρες ελέγχου εντός των συριακών συνόρων· οι Δρούζοι και οι Κούρδοι έχουν το βλέμμα στην προάσπιση τη δικής τους αυτονομίας. Το πιο πιθανό είναι να δημιουργηθεί μια ακόμα «μαύρη τρύπα» στην περιοχή και η μετακύλιση σε ένα νέο, ακόμα χειρότερο, εμφύλιο πόλεμο.
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη – να σταματήσει τώρα ο πόλεμος!
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, επιδιώκει να υλοποιήσει το σχέδιό του για τη «Νέα Μέση Ανατολή», δηλαδή την πλήρη κυριαρχία του στην περιοχή. Το Ισραήλ προχωράει στο τελικό στάδιο της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού διεξάγοντας μία πρωτοφανή επιχείρηση λιμοκτονίας, δολοφονίας και εκτοπισμού. Το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνος παίζει τον ρόλο του πιστού μαντρόσκυλου των δυτικών ιμπεριαλιστών στην περιοχή, αλλά εξυπηρετεί και τους δικούς του επεκτατικούς σχεδιασμούς, το όραμά του για το «Μεγάλο Ισραήλ». Τα τελευταία δύο χρόνια έχει εισβάλει σε Γάζα-Δυτική όχθη, Λίβανο και Σύρια, ενώ έχει βομβαρδίσει άλλες τρεις χώρες (Κατάρ, Ιράν, Υεμένη), δολοφονώντας χιλιάδες.
Τα σχέδια αυτά προσκρούουν για την ώρα πάνω στο Ιράν, το οποίο δεν αποτελεί καθόλου ευκολοκατάβλητο αντίπαλο. Στην ιδιότυπη αυτή στρατιωτική αναμέτρηση με Ισραήλ-ΗΠΑ τον περασμένο Ιούνιο, το Ιράν κατόρθωσε να απαντήσει πλήρως και να τους αναγκάσει σε διακοπή της επίθεσης. Προς το παρόν, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές έχουν κατορθώσει να ανακόψουν την πορεία της Σαουδικής Αραβίας προς τους BRICS, να περιορίσουν και να απειλήσουν το ίδιο το Ιράν. Το οποίο αποτελεί έναν κομβικό κρίκο στην ολοκλήρωση της Ευρασίας (τρίγωνο Ρωσίας-Ιράν-Κίνας) και των σχεδίων της Κίνας και της Ρωσίας (με τον κάθετο δρόμο που σχεδιάζεται από την Βόρεια Ρωσία προς τον Ινδικό και από εκεί στον Ειρηνικό). Οι Δυτικοί δεν θέλουν μόνο την κατάργηση του πυρηνικού προγράμματος και των πυρηνικών εργοστασίων του Ιράν, αλλά αφοπλισμό του (κατάργηση/καταστροφή πυραυλικών δυνατοτήτων). Από την άλλη μεριά, μαζί με τους Χούθι, που παραμένουν σημαντικό αγκάθι για τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, το Ιράν έχει αρχίσει να ενισχύεται, κυρίως από την Κίνα και το Πακιστάν. Έχει σκληρύνει την στάση του και δεν φαίνεται οι διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της αστικής του τάξης (ανάμεσα στα ισλαμικά και τα πιο «κοσμικά» στοιχεία) να προχωράνε σε κάποια μεταξύ τους διαίρεση.
Όσο σημαντικές κι αν είναι οι επιτυχίες τον Δυτικών, δεν πρέπει να υπερεκτιμηθούν. Η βαθιά ταπείνωση που δέχονται οι αραβικές μάζες καλλιεργεί την οργή και την εξέγερση, κυρίως απέναντι στα αντιδραστικά καθεστώτα (Αίγυπτος, Σ. Αραβία, Ιορδανία, κ.λπ.), που συνεργάζονται με τους ιμπεριαλιστές στην σφαγή των Παλαιστινίων. Η γενοκτονία στη Γάζα οδηγεί τους ιμπεριαλιστές σε μια βαθιά πολιτική ήττα, γιατί ξαναδιδάσκει στις μάζες και τη νεολαία τους πραγματικούς κινδύνους της εποχής μας, για το τι είναι ο ιμπεριαλισμός, οι περίφημες δυτικές αξίες, το Διεθνές Δίκαιο. Αναπτύσσει έτσι ένα αυθόρμητο κίνημα που γενικεύεται με μεγάλη ταχύτητα, το οποίο έλειπε και τώρα αρχίζει να εμφανίζεται σε Ευρώπη και Αμερική.
