Διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στο αντιμεταναστευτικό πογκρόμ του Τράμπ στο Λος Άντζελες
Προδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Ιούλη-Αυγούστου 2025
Στις 6 Ιούνη, ύστερα από μαζικές επιδρομές της ICE (της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνιακής Επιβολής), εναντίον μεταναστών στο Λος Άντζελες ξέσπασαν μεγάλες κινητοποιήσεις και συγκρούσεις τόσο με πράκτορες αυτής της υπηρεσίας όσο και με την αστυνομία. Το επίκεντρο αυτής της κοινωνικής έκρηξης ήταν το Λος Άντζελες αλλά οι κινητοποιήσεις επεκτάθηκαν σε μια σειρά Πολιτειών και μεγάλων πόλεων όπου σε μικρότερο βαθμό η ICE επιχείρησε να συλλάβει παράνομα και να απελάσει μετανάστες χωρίς αμερικάνικη υπηκοότητα. Αυτή η κοινωνική έκρηξη κορυφώθηκε με τις μεγάλες διαδηλώσεις, κατά βάση οργανωμένες από το κίνημα “No Kings” («Όχι Βασιλιάδες»), που πραγματοποιήθηκαν σε 2.000 πόλεις και κωμοπόλεις των ΗΠΑ. Αυτή η κοινωνική έκρηξη έφερε μια πρώτη νίκη, με διπλή σημασία: α) εκδηλώθηκε για πρώτη φορά μια μαζική κινηματική απάντηση στις πολιτικές του Τραμπ, και μάλιστα στην αρχή της προεδρίας του, παρ’ όλο που ο αγώνας τώρα αρχίζει και παρ’ όλο που το κίνημα υστερεί σε πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή έχει πολιτικές αδυναμίες που μπορούν να αποβούν μοιραίες, και β) πέτυχε να οδηγήσει σε υποχώρηση την ναζιστικής έμπνευσης Υπηρεσία Μετανάστευσης, μια προσωρινή βέβαια υποχώρηση, μια που ο Τραμπ θα επανέλθει με ακόμη πιο λυσσασμένη αποφασιστικότητα.
Ο στόχος της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του Τραμπ
Στο εξωτερικό ο στόχος της πολιτικής του Τραμπ είναι να διευκολύνει τον πλουτισμό των αμερικανών μεγιστάνων και κυρίως να περιορίσει την άνοδο της Ρωσίας, της Κίνας και των BRICS+, συνολικά να αντιστρέψει την οικονομική και πολιτική παρακμή των ΗΠΑ, πράγμα βέβαια αδύνατο και με τεράστιο κόστος (διαρκής πολεμικές επιχειρήσεις, επιδείνωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, κ.α.). Στο εσωτερικό των ΗΠΑ η πολιτική του Τραμπ είναι η εφαρμογή μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που στοχεύει στον ασύδοτο πλουτισμό των αμερικανών μεγιστάνων (φοροαπαλλαγές, ενισχύσεις, κ.α.), όσους τουλάχιστον καταφέρει να ταΐσει, και σε μια άνευ προηγούμενου αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου σε βάρος των εργαζόμενων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Με άλλα λόγια, ο στόχος του Τραμπ και του αμερικάνικου κεφαλαίου που τον υποστηρίζει αποφασιστικά και λυσσασμένα είναι να επιτύχουν μια ολοκληρωτική ήττα της αμερικάνικης εργατικής τάξης, στο μέτρο που κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Για να πετύχουν κάτι τέτοιο δεν αρκεί να χρησιμοποιήσουν τον γιγαντιαίο κρατικό μηχανισμό (από τους δικαστές μέχρι την εθνοφρουρά, τον στρατό, την στρατιωτικοποιημένη αστυνομία και τις δεκάδες υπηρεσίες ασφαλείας) αλλά θα πρέπει να διαιρέσουν και την εργατική τάξη. Η αντιμεταναστευτική πολιτική του Τραμπ αυτόν ακριβώς τον στόχο εξυπηρετεί: να στρέψει τους μισούς εργαζόμενους (με λίγο πολύ σταθερή εργασία και μεσαίο ή υψηλό μισθό) εναντίον των πιο αδύναμων στρωμάτων των εργαζομένων δηλαδή τους μετανάστες (με ή χωρίς αμερικάνικη υπηκοότητα), τους επισφαλείς εργαζόμενους, ακόμη και εναντίον των πιο περιθωριακών λαϊκών στρωμάτων (των λεγόμενων «φτωχοδιάβολων»). Και εν συνεχεία βέβαια να τσακίσει και το πιο οργανωμένο και «υψηλόβαθμο» κομμάτι των εργαζομένων.
Η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνιακής Επιβολής (ICE) ανήκει στο οργουελικό Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (όπου υπάγονται όλες οι μυστικές υπηρεσίες και σώματα) και είναι μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομία στα πρότυπα των χιτλερικών SS. Ο προϋπολογισμός και η δύναμη της ICE αναπτύσσονται τους τελευταίους μήνες με αστρονομική ταχύτητα ενώ από τον Μάη ξεκίνησαν οι επιδρομές της. Αυτές οι επιδρομές δεν είναι οι συνηθισμένες «επιχειρήσεις σκούπα» που διεξάγονταν μέχρι τώρα είτε στις ΗΠΑ είτε βέβαια και στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι επιδρομές πραγματοποιούνται σε εργοστάσια, σε χωράφια, σε καφετέριες, σε σχολεία, κ.α. και κυρίως σε σπίτια, όπου μπαίνουν σπάζοντας την πόρτα, εντελώς παράνομα, χωρίς ένταλμα σύλληψης ή παρουσία εισαγγελέα, κ.ο.κ. Ακόμη χειρότερα, οι συλληφθέντες, πολλές φορές είτε έχουν πράσινη κάρτα είτε και αμερικάνικη υπηκοότητα, συλλαμβάνονται, ή καλύτερα απάγονται και μεταφέρονται σε απομακρυσμένες φυλακές ή απελαύνονται ακόμη και σε φυλακές ξένων χωρών, ενώ δεν τηρείται καμία δικαστική απόφαση αναστολής της σύλληψης ακόμα κι αν υπάρχει τέτοια μια που η ICE δεν δίνει καμία ενημέρωση στους συγγενείς. Το αποτέλεσμα είναι να απάγονται και να απελαύνονται εργαζόμενοι που δουλεύουν ακόμη και 30 χρόνια στις ΗΠΑ, πληρώνουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, τα παιδιά τους είναι αμερικάνοι υπήκοοι αλλά οι ίδιοι για διάφορους λόγους δεν έχουν πάρει ακόμη την αμερικάνικη υπηκοότητα.
Η κοινωνική έκρηξη
Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, απέναντι σε αυτήν την κτηνωδία άρχισαν να δημιουργούνται από τις 6 Ιούνη συγκεντρώσεις συγγενών αλλά και μιας πλειάδας πρωτοβάθμιων σωματείων, μεταναστευτικών συλλογικοτήτων, πολιτιστικών ενώσεων, πολιτικών οργανώσεων, με στόχο να αποτρέψουν τις συλλήψεις και απελάσεις ή να απελευθερώσουν τους συλληφθέντες, και σε πολλές περιπτώσεις το κατάφεραν. Ταυτόχρονα άρχισαν και οι πρώτες σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία.
Ήδη από την δεύτερη μέρα ο Τραμπ ξεδίπλωσε την πολιτική του, τη δημιουργία μιας στρατιωτικής «χούντας», κινητοποιώντας την Εθνοφρουρά της Καλιφόρνιας, αλλά και ένα τάγμα Πεζοναυτών. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας αλλά κι η ίδια η δήμαρχος του Λος Άντζελες, που είναι και οι δύο Δημοκρατικοί, αντέδρασαν σε αυτήν την χρησιμοποίηση του στρατού για την καταστολή των διαδηλώσεων και συγκεντρώσεων. Αλλά εντελώς υποκριτικά, κι αυτό για δύο λόγους: α) τον μεγαλύτερο αριθμό απελάσεων μεταναστών τον έχουν πραγματοποιήσει οι Δημοκρατικοί (ο Ομπάμα και ιδιαίτερα ο Μπάιντεν) και όχι ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία, β) η δήμαρχος και ο κυβερνήτης δεν έφεραν αντίρρηση ούτε στις συλλήψεις (εκτός από τις αυθαίρετες) ούτε στην καταστολή του κινήματος αλλά μόνο στην χρησιμοποίηση του στρατού. Με άλλα λόγια ξεκαθάρισαν ότι η αστυνομία του Λος Άντζελες και γενικότερα της Καλιφόρνιας ήταν ικανή και επαρκής για να καταστείλει το κίνημα.
Οι κινητοποιήσεις και οι αντιδράσεις διήρκεσαν περίπου τρεις εβδομάδες και είναι αλήθεια ότι τους έλλειπε σε μαζικότητα το αναπλήρωνε η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα των αγωνιστών. Παρ’ όλα αυτά, είναι αλήθεια ότι όλες αυτές οι κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις ήταν ασυντόνιστες και μπορεί ακόμη και την ίδια ώρα να καλούνταν τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις σε τρία διαφορετικά μέρη. Σίγουρα δεν έφτασαν τη μεγαλειώδη κοινωνική έκρηξη του 1992 αλλά μην ξεχνάμε ότι είμαστε ακόμη στην αρχή του ταξικού πολέμου. Επιπλέον, και σε αντίθεση με τα φαινόμενα των λεηλασιών από πάμπτωχους απελπισμένους που είχαμε στην γνωστή, μαζική έκρηξη του 1992, σε αυτήν την έκρηξη δεν υπήρξε σχεδόν καμία λεηλασία.
Αυτό το κίνημα κορυφώθηκε στις μαζικές διαδηλώσεις που οργάνωσε μια ομπρέλα διαφόρων οργανώσεων και συλλογικοτήτων, το “No Kings”, στις 14 Ιούνη, σε 2.000 πόλεις και με συμμετοχή 5 με 6 εκατομμυρίων διαδηλωτών. Αυτή η κοινωνική έκρηξη αλλά και αυτές οι μαζικές διαδηλώσεις έχουν ήδη φθείρει την κυβέρνηση Τραμπ, και αποσπούν ήδη ψηφοφόρους του, και αυτές οι διαδικασίες πρόκειται να επιταχυνθούν και ενισχυθούν ακόμη περισσότερο. Αυτό ήδη φαίνεται και από τις μαζικές συγκεντρώσεις που πραγματοποιεί η λεγόμενη «Αριστερά» του Δημοκρατικού κόμματος (Σάντερς, Ορτέζ, κ.α.) εδώ και δύο μήνες (φθάνουν ακόμη και τους 30.000 συγκεντρωμένους). Ωστόσο, παραμένει το αγκάθι του Δημοκρατικού κόμματος. Το αμερικάνικο εργατικό κίνημα θα πρέπει να ξεκόψει πλήρως από το Δημοκρατικό κόμμα και θα πρέπει να δημιουργηθεί μια γενιά πρωτοπόρων αγωνιστών χωρίς εκλογικές αυταπάτες και χωρίς αυταπάτες για το Δημοκρατικό κόμμα. Αυτή είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα επαναστατικό κόμμα και μια συνδικαλιστική ενοποίηση του εργατικού κινήματος. Χωρίς αυτά είναι αδύνατο να αντιμετωπιστεί η φασιστική νεοφιλελεύθερη πολιτική του Τραμπ και της απελπισμένης και φρενιασμένης αστικής τάξης που τον στηρίζει.
