Εντείνεται το αδιέξοδο Tράμπ στο Ιράν

Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Σεπτεμβρίου

Μετά την αδυναμία των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνάμεων να επιβάλλουν το άνοιγμα-έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, με απόλυτη αποτυχία στέφθηκε και η τελευταία απόπειρα του Τραμπ να ανατρέψει τη στρατηγική ήττα που έχει υποστεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στο Ιράν. Ο ολοκληρωτικός οικονομικός αποκλεισμός που αποφάσισε και επιχείρησε να επιβάλλει, με απειλές και εκβιασμούς, κατέληξε σε ένα ακόμα ταπεινωτικό φιάσκο, εντείνοντας το αδιέξοδό του και τον κλονισμό της ηγεμονίας του.    

Μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία 

Και πως μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν για να εφαρμοστεί ο οικονομικός αποκλεισμός θα έπρεπε να συναινέσει καταρχήν η Κίνα, ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν και κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ; Η αντίδραση ήρθε από το Πεκίνο άμεσα και κατηγορηματικά: “Η συνεργασία Κίνας – Ιράν δεν πρέπει να ενοχλείται και να παρεμποδίζεται από κανέναν” και “Η Κίνα θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διαφυλάξει τα συμφέροντά της”. Μοχλός πίεσης για την αμερικάνικη κυβέρνηση δεν υπήρχε∙ οι προηγούμενες προσπάθειες να επιβάλλει δασμούς στην Κίνα γύρισαν μπούμερανγκ και αποσύρθηκαν άρον-άρον. Το κινεζικό καθεστώς έχει φροντίσει να εξασφαλίσει τα αποθέματά του και μπορεί να ανταπεξέλθει σε τυχόν εκβιαστική μείωση των εισαγωγών από τη Δύση. Αντίθετα οι ΗΠΑ είναι αυτές που δεν μπορούν να διακινδυνεύσουν οικονομικά αντίποινα από την Κίνα (όπως μείωση ορυκτών μετάλλων και σπάνιων γαιών, κρίσιμων για την αμερικάνικη βιομηχανία) στη δεινή θέση που βρίσκεται η οικονομία τους.

Αν πει κανείς για την έτερη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή, ανταγωνίστρια αλλά και σημαντικό εμπορικό εταίρο του Ιράν, την Τουρκία, το Ισραήλ αποτελεί μεγαλύτερη και άμεση απειλή καθώς διεκδικεί τμήματα της Συρίας, αντιστρατευόμενη τα συμφέροντα της τουρκικής άρχουσας τάξης και πλήττοντας τα στρατεύματά της εκεί (βλέπε επίθεση σε στρατιωτική βάση που ελέγχει η Τουρκία στο Ιντλίμπ της Συρίας). Είναι, επιπλέον, γνωστό ότι μετά το πέρας του πολέμου στο Ιράν, θα στραφεί εναντίον της Τουρκίας.

Όσο για χώρες περισσότερο εξαρτημένες από τις ΗΠΑ, όπως τα Εμιράτα – τα μόνα που υπέκυψαν και διέκοψαν τις εμπορικές τους σχέσεις με το Ιράν–, το να ακολουθήσουν τις επιταγές του Τραμπ ισοδυναμεί με αυτοκτονία. Το Ιράν έχει προειδοποιήσει ότι θα απαντήσει με τον ίδιο ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο που το κάνει μέχρι τώρα, πλήττοντας τις υποδομές και διαλύοντας την οικονομία τους. 

Ακόμα όμως κι αν το επιτελείο Τραμπ έβρισκε τρόπο να επιβάλλει τον οικονομικό στραγγαλισμό του Ιράν, αυτό θα άντεχε. Μετά από σχεδόν 50 χρόνια κυρώσεων, έχει δημιουργήσει μια οικονομία αυτάρκη και ανθεκτική και έχει βρει τρόπους να παρακάμπτει τις απαγορεύσεις. Επιπλέον, οι σχέσεις (οικονομικές, πολιτικές, στρατιωτικές) που έχει αναπτύξει με Κίνα και Ρωσία –και που έχουν συμβάλλει σημαντικά στην υπερίσχυσή του έναντι του αμερικανο-σιωνιστικού άξονα–, εγγυώνται την επιβίωσή του. Τέλος, η περηφάνια και η αποφασιστικότητα του ιρανικού λαού να διατηρήσει την εθνική του ακεραιότητα και η συσπείρωσή του γύρω από την κυβέρνησή του, ανεξάρτητα από τη στάση του απέναντι στο θεοκρατικό καθεστώς, δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για την τύχη του τραμπικού εγχειρήματος.

Οι επιλογές εξαντλούνται, τα αδιέξοδα αυξάνονται

Το μόνο που θα επέτρεπε στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να ανατρέψει τη σε βάρος του κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, θα ήταν η στρατιωτική επέμβαση, την οποία, ωστόσο, δεν μπορεί να πραγματοποιήσει για μια σειρά από λόγους: 

Καταρχήν, η καταβαραθρωμένη δημοφιλία του Τραμπ θα δεχόταν νέα πλήγματα όταν θα άρχιζαν να καταφθάνουν τα φέρετρα των αμερικανών στρατιωτών και μάλιστα με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν (Νοέμβρη) και τα μηνύματα να είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά όχι μόνο για τον Τραμπ και τους Ρεπουμπλικάνους, αλλά και για τους Δημοκρατικούς που βλέπουν να φουσκώνει η κοινωνική αντίδραση και προσωπικότητες – υπερασπιστές του κοινωνικού κράτους να υπερισχύουν των εκλεκτών της ελίτ (ο δήμαρχος Νέας Υόρκης Μαραντ, οι βουλευτές Αμπνουλάχ Ελ-Σαγέντ και Μελάτ Κίρος, κλπ).

Δεύτερο και πιο σημαντικό, το αμερικανικό κατεστημένο έχει εξαντλήσει τα πανάκριβα πυρομαχικά και στρατιωτικά μέσα που διαθέτει και χρειάζεται χρόνια για να τα αντικαταστήσει. Έχει, μάλιστα, δαπανήσει τόσο τεράστια ποσά για αυτό τον πόλεμο που η οικονομία του δεν αντέχει να διαθέσει άλλα (μέχρι το Σεπτέμβρη το κόστος θα έχει φτάσει τα 37,5 δις δολάρια χωρίς να υπολογιστούν τα έξοδα επισκευών-ανοικοδόμησης). Αυτά τη στιγμή που το χρέος της χώρας έχει σκαρφαλώσει στα 40 τρις δολάρια και οι ετήσιες δαπάνες σε τόκους στο ένα τρις (σε αυτό βέβαια έχουν συμβάλει οι εξωφρενικές φοροαπαλλαγές στο μεγάλο κεφάλαιο). Είναι χαρακτηριστικό, επίσης, ότι για πρώτη φορά οι παραληρηματικές ανακοινώσεις Τραμπ περί ολοκληρωτικού οικονομικού πολέμου και σίγουρης επιτυχίας δεν έφεραν  πτώση αλλά άνοδο στις τιμές του πετρελαίου, όπως επίσης και στα επιτόκια των βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων αμερικανικών κρατικών ομολόγων. Τα αμερικάνικα αποθέματα πετρελαίου εξαντλούνται μαζί με τα παγκόσμια, η αγορά το βλέπει, και το αμερικάνικο υπουργείο οικονομικών χάνει τον έλεγχο.  

Όλα επίσης δείχνουν ότι μετά το στρατιωτικό χάνεται και ο γεωπολιτικός έλεγχος για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό: Στο τιμόνι του ιρανικού καθεστώτος τώρα βρίσκονται οι σκληροπυρηνικοί, στρατιωτικοί ηγέτες των Φρουρών της Επανάστασης, και αρνούνται να ξεκινήσουν οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις αν δεν εφαρμοστούν (όχι απλά γίνουν αποδεκτοί) όλοι οι όροι του Μνημονίου Κατανόησης. Επιπλέον, παρά τις απειλές του αμερικανού προέδρου, το Ομάν βρίσκεται σε συζητήσεις με το Ιράν για τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, ενώ Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία προχώρησαν στη Συμφωνία της Μέκκας (βλ. σχετικό άρθρο). Οι Χούθι έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους το στενό Μπαμπ Ελ Μαντέμπ και άρα την Ερυθρά Θάλασσα –το δεύτερο μεγάλο εμπορικό πέρασμα στην περιοχή– και το λιμάνι Γιανμπού, όπου καταλήγει μέσω αγωγού το 80% του σαουδαραβικού αργού πετρελαίου, προκαλώντας ασφυξία στις παγκόσμιες διακομεταμηδές.

Η συζήτηση που έχει, ανεπίσημα, ανοίξει σε κυβερνητικούς κύκλους για περιορισμένη χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των αδιεξόδων και του τεράστιου διακυβεύματος, δηλαδή της ίδιας της αμερικανικής ηγεμονίας. Γι αυτό, όσο εφιαλτικό κι αν φαίνεται αυτό το ενδεχόμενο, δεν είναι απίθανο.

Με τη λάθος πλευρά της ιστορίας

Και ενώ οι άρχουσες τάξεις σε όλες χώρες του πλανήτη επανεξετάζουν τις σχέσεις τους με την αμερικανική υπερδύναμη και το μαντρόσκυλό της στη Μέση Ανατολή, η ελληνική ελίτ –όπως και η κυπριακή– επιλέγουν να προσδεθούν ακόμα περισσότερο στο αμερικανο-σιωνιστικό άρμα βάζοντας τη χώρα στο μάτι του κυκλώνα. Μετά τις πληροφορίες ότι το Ιράν εξετάζει πλήγματα εναντίον αμερικανικών στόχων στην Ευρώπη, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε τη μεταφορά Patriot στο Διδυμότειχο για την προστασία της αμερικανικής βάσης στη Βουλγαρία, την παραμονή των ελληνικών F-16 και της φρεγάτας “Νικηφόρος Φωκάς” στην Κύπρο για την υπεράσπιση της αμερικανικής βάσης στο Ακρωτήρι και τη μεταφορά του συστήματος Patriot από την Κάρπαθο στην Κρήτη για την ενίσχυση της αμερικανικής βάσης στη Σούδα. Με δεδομένο ότι προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων και ελληνικοί Patriot βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία και οι Σιωνιστές έχουν εποικίσει τη χώρα και διεισδύσει σε κάθε πτυχή της οικονομικής και στρατιωτικής ζωής, τα λογύδρια (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης) για αύξηση των εξοπλισμών με στόχο την προστασία της ελληνικής επικράτειας και των εθνικών μας συμφερόντων, όπως και οι διαβεβαιώσεις για την “ουδετερότητα” της Ελλάδας ακούγονται γελοία και η εθελοδουλία και ο τυχοδιωκτισμός της ελληνικής ελίτ προκαλεί τρόμο.