Νέα Κόμματα: Αλλαγή του πολιτικού σκηνικού; Απάντηση στη Πολιτική Κρίση;
Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Ιουνίου
Μέσα στο Μάιο εμφανίστηκαν τα δύο νέα κόμματα, της Μ. Καρυστιανού και του Α. Τσίπρα, φιλοδοξώντας και τα δύο να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στο Μητσοτάκη και τη Ν.Δ..
«Ελπίδα για τη Δημοκρατία- Μαρία Καρυστιανού»
Στις 21/5 η Μαρία Καρυστιανού με συγκέντρωση στον κινηματογράφο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη παρουσίασε το κόμμα της με την ονομασία «Ελπίδα για τη Δημοκρατία- Μαρία Καρυστιανού» και την ιδρυτική διακήρυξη για το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών. Την εκδήλωση προλόγισε ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, ενώ παρών ήταν και ο πρώην νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης (γνωστός για την καταδίκη του για οικονομικά σκάνδαλα). Στόχοι του κόμματος είναι ανάμεσα σε άλλα η καταπολέμηση της διαφθοράς, η ευημερία των πολιτών, η στήριξη της κοινωνίας και της οικογένειας, η ισονομία, η βιώσιμη ανάπτυξη του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα, το κράτος δικαίου, η ανασυγκρότηση του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης και υγείας, ο έλεγχος όλων των συμβάσεων και ειδικά των μνημονιακών, ο έλεγχος των services και των funds, η ασφάλεια στις μεταφορές κ.ά.. Και βέβαια η «προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής κυριαρχίας με βάση το διεθνές δίκαιο. Η Ελλάδα δεν πρέπει να λειτουργεί ποτέ ως ακολούθημα κανενός ξένου εταίρου». Η συμμετοχή στην εκδήλωση δεν ήταν μάλλον η αναμενόμενη. Στις 26/5 η Μαρία Καρυστιανού κατέθεσε στον Άρειο Πάγο την ιδρυτική διακήρυξη με 650 υπογραφές που δεν αποτελεί τίποτε άλλο από αφηρημένες ιδέες και αρχές της κάλπικης αστικής δημοκρατίας και του λεγόμενου «κράτους δικαίου».
Γι’ αυτό τον λόγο, δεν έχουν κανένα νόημα και δε συγκροτούν καμιά απάντηση στα άμεσα και τεράστια προβλήματα των εργαζομένων. Δεν είναι παρά λόγια που δεν περιέχουν καμιά δέσμευση, λαϊκίζουν και νομιμοποιούν με τον χειρότερο τρόπο τα φθαρμένα ψέματα της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής. Έχει κυλήσει, λοιπόν, πολύ νερό στο αυλάκι από τότε που οι «αρχές» αυτές μπορούσαν να συγκαλύπτουν και να δικαιολογούν την εκμετάλλευση των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Ειδικά με την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, με το δόγμα «απαγορεύεται το απαγορεύεται για το κεφάλαιο» και της άγριας επίθεσης στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όπου η αρπαγή του δημόσιου πλούτου και της περιουσίας των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων έχει γίνει η βασική πηγή κερδοφορίας για το πιο γκρίζο και κερδοσκοπικό κομμάτι του κεφαλαίου, όπου τα κονδύλια του ταμείου ανάκαμψης μοιράζονται στους ημετέρους του Μαξίμου, όπου ο ΟΠΕΚΕΠΕ ληστεύθηκε από κάθε φραπέ ή χασάπη, το να λες ότι θα επιβάλεις τη «διαφάνεια» και τον «έλεγχο» στα funds και ότι θα ανασυγκροτήσεις τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, είναι μια φενάκη και ένα άθλιο ψέμα, που λέγεται όμως συνειδητά για να παραπλανήσει. Άλλωστε και πολλοί άλλοι εξήγγειλαν κάτι τέτοιο, χωρίς βέβαια να το εφαρμόσουν ποτέ. Για ποια καταπολέμηση της διαφθοράς μπορεί να μιλάει κανείς όταν τα σκάνδαλα είναι πλέον η κανονικότητα της λειτουργίας του κεφαλαίου και των πολιτικών του υπηρετών; Όταν οι ιδιωτικοποιήσεις, που είναι και το μεγαλύτερο σκάνδαλο και στις οποίες δε γίνεται καμιά αναφορά στην ιδρυτική διακήρυξη και τους στόχους του νέου κόμματος, δολοφονούν, όπως στο έγκλημα των Τεμπών, και είναι ο πυρήνας του πλουτισμού αυτών των κρατικοδίαιτων «αρίστων» επιχειρηματιών; Για ποια δικαιοσύνη και λειτουργία της βουλής μπορεί να μιλάει κανείς όταν η συγκάλυψη των σκανδάλων αποτελεί το κύριο έργο τους, ειδικά με το καθεστώς Μητσοτάκη;
Οι στόχοι του νεοσύστατου κόμματος, υποκρύπτουν στην πραγματικότητα έναν και μόνο στόχο: να παραπλανήσει με τον λαϊκισμό του τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό και είναι κόμμα προσωποκεντρικό και αρχηγικό. Τέλος, το «εθνικό συμφέρον» με βάση το ανύπαρκτο «διεθνές δίκαιο» που είναι το άγιο δισκοπότηρο και αυτού του νέου κόμματος αποδείχθηκε τι σημαίνει στην πραγματικότητα με την εμπλοκή της χώρας στους δύο πολέμους, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή που οδηγούν στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι στρατηγικές συμμαχίες με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ απέδειξαν ότι το «εθνικό συμφέρον» είναι αυτό των ΗΠΑ και του συμμάχου τους, του κράτους δολοφόνου των σιωνιστών-Ισραήλ. Οι εργαζόμενοι της χώρας πληρώνουν ήδη την προθυμία του Μητσοτάκη με την ακρίβεια, αλλά και την πλήρη νέα υποθήκευση του μέλλοντος των νέων γενιών με τους θηριώδεις εξοπλισμούς που θα σημάνουν την καταστροφή και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της παιδείας, υγείας, κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας.
Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα
Στις 26/05 επίσης, ο Αλέξης Τσίπρας, παρουσίασε το νέο κόμμα του και το όνομα αυτού «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ)». Το όνομα και ο συμβολισμός απασχόλησε τη συζήτηση για το νέο κόμμα, καθώς παραπέμπει στον Εθνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του 1943 και στον «πατριωτισμό» της αριστεράς. Βέβαια, ο ιστορικός απολογισμός για τον ΕΛΑΣ και τον ένοπλο ελληνικό λαό ήταν μια συντριπτική ήττα, αποτέλεσμα της πλήρους υποταγής της ρεφορμιστικής αριστεράς του ΚΚΕ στα συμφέροντα της αστικής τάξης και του αστικού κράτους, που θυσίασε την ελληνική επανάσταση του 1943-49 για μερικά υπουργεία και συμμετοχή στις αστικές κυβερνήσεις.
Ανατρέχει, λοιπόν, ο Τσίπρας στο ΕΑΜ για να βρει ερείσματα αριστεράς και πατριωτισμού (για να μην μονοπωλεί τον τελευταίο η δεξιά). Ο «δημοκρατικός καπιταλισμός» του έχει ανάγκη από τον «αριστερό πατριωτισμό» του. Πιστός στη δική του «Βάρκιζα», αυτή που υπέγραψε με το παλιό του κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, σαν «κυβερνώσα αριστερά», με τη μετατροπή του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, με την αποδοχή των δύο προηγούμενων μνημονίων των Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ , με το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο, με τη μετατροπή της χώρας σε αποικία χρέους. Είναι αυτή η προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα που νεκρανάστησε τη Ν.Δ. και την έφερε ξανά στην κυβέρνηση, απογοητεύοντας τις εργατικές και λαϊκές μάζες που τον εμπιστεύτηκαν ως «πρώτη φορά αριστερά». Και αφού για όλα τα «λάθη» έφταιγαν οι συνεργάτες του, ο ίδιος «αποκαθαρμένος», αλλά πιστός στη μνημονιακή νεοφιλελεύθερη μετάλλαξή του, επιχειρεί να παρουσιαστεί ως σωτήρας του ελληνικού λαού, ως αντίπαλο δέος του αστικού πολιτικού συστήματος.
Με απίστευτο θράσος, μιλά για «κοινωνία που ασφυκτιά» και «για την πατρίδα που χάνει διαρκώς έδαφος». Ακόμα χειρότερα, καλεί την «εργαζόμενη πλειοψηφία» να «αποχαιρετήσει την απογοήτευση» (που αυτός και η κυβέρνησή του επέφερε στη συνείδησή τους αναδεικνύοντας με την πολιτική του ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στα μνημόνια και στην άγρια αντεργατική νεοφιλελεύθερη πολιτική). Και βέβαια θα ήταν πολύ απαιτητικός κάποιος αν αναζητούσε κάποιο πρόγραμμα. Όσο για τις δηλώσεις περί αύξησης της φορολογίας στο 1% των επιχειρήσεων για να σώσει την κοινωνία, μάλλον δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο, καθώς είναι αυτός που «επέβαλε» στους εφοπλιστές να πληρώνουν εθελοντικά φόρους. Όπως άλλωστε δήλωσε η εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ, Θεώνη Κουφονικολάκου, η πατριωτική εισφορά των πλουσίων που υποτίθεται προτείνει «στόχο έχει να εξασφαλίσει ένα μερίδιο συνεισφοράς από εταιρείες με πολύ ψηλά κέρδη… επειδή είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί ένας δημοσιονομικός χώρος, ο οποίος θα επιτρέψει την επανίδρυση του κοινωνικού κράτους» και θα επιτρέψει να χρηματοδοτηθεί η παιδεία, η υγεία και οι ευάλωτες κατηγορίες. Αλίμονο αν το κοινωνικό κράτος «επανιδρυθεί» μέσω της ελεημοσύνης των εταιρειών. Ακόμη πιο απαιτητικός θα ήταν όποιος αναζητούσε κάποια αναφορά στον άξονα Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου και στη στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ για την επέκταση των αμερικανικών βάσεων στη Σούδα, την Αλεξανδρούπολη και το Στεφανοβίκειο.
Οι επιπτώσεις στα άλλα κόμματα
Η ίδρυση των δύο νέων κομμάτων δημιούργησε τρικυμία μέσα στον βάλτο της πολιτικής κρίση. Η Ν.Δ. μαστιζόμενη από τα διαρκή σκάνδαλα και το διαρκές «μπάζωμά» τους (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, πλαστά πτυχία κ.ά.), επιχείρησε να «συσπειρωθεί» στο συνέδριό της κάτω από την απειλή των «εκλογών μετά τη ΔΕΘ». Όσο και αν επιχειρεί να καλύψει την αποτελμάτωσή της πίσω από τη «σταθερότητα» και από το «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις τρεις το πρωί» δεν φαίνεται να μπορεί να ανακάμψει τα ήδη χαμηλά της ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, που βέβαια δεν εξασφαλίζουν την αυτοδυναμία. Σίγουρα θα δυσκολέψει περισσότερο την κατάσταση για τη Ν.Δ. ένα πιθανό κόμμα Α. Σαμαρά.
Το ΠΑΣΟΚ ήδη με τις πρώτες δημοσκοπήσεις έρχεται τρίτο κόμμα, ενώ η πρόταση του Χ. Δούκα για κοινή κάθοδο του ΠΑΣΟΚ με την ΕΛΑΣ στις πιθανές δεύτερες εκλογές, δημιουργεί σοβαρές αμφισβητήσεις για τη γραμμή του κόμματος να βγει πρώτο «έστω και με μία ψήφο διαφορά». Από εκεί και πέρα ραγδαίες είναι οι εξελίξεις με τη διάσπαση στη Νέα Αριστερά, όπου ανεξαρτητοποιήθηκαν έξι βουλευτές, με την Αχτσιόγλου να παραιτείται, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Αριστεράς. Τέλος σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ με βάση τις δημοσκοπήσεις δεν μπαίνει καν στη Βουλή, ενώ η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας μετά την εισήγηση του προέδρου Σωκράτη Φάμελλου τονίζει ότι θα ήταν «στρατηγικό λάθος» η αντιπαράθεση με την ΕΛΑΣ και εμμένει στην κατεύθυνση πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να συμμετέχει σε μια «ευρεία ενωτική σύγκλιση των «προοδευτικών δυνάμεων» που θα συγκρουστεί εκλογικά με τον Μητσοτάκη. Ο δε Νίκος Παππάς ζήτησε από τον Φάμελλο να επικοινωνήσει με τον Τσίπρα για το «περιθώριο συνεργασίας» με την ΕΛΑΣ.
Τα δύο νέα κόμματα πιο πολύ κίνησαν τα λιμνάζοντα νερά της πολιτικής κρίσης παρά αποτελούν μια αναγέννηση του αστικού πολιτικού σκηνικού. Άλλωστε στο ερώτημα ποιο κόμμα αποτελεί εναλλακτική κυβερνητική πρόταση το 29,3% απαντά κανένα, μακράν μεγαλύτερο ποσοστό από τα ποσοστά των νέων και παλιών κομμάτων. Προσωποκεντρικά και αρχηγικά και τα δύο, χωρίς υπόνοια προγράμματος που να απαντά στα καυτά προβλήματα των εργαζομένων και της νεολαίας, έχουν ως μοναδικό σκοπό να εκμεταλλευτούν την απέχθεια και την οργή απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη και να την καναλιζάρουν μέσα στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων- μνημονιακών πολιτικών και στους απαξιωμένους αστικούς θεσμούς (δικαιοσύνη, ανεξάρτητες αρχές, βουλή κ.ά..). Ειδικά οι μεταλλαγμένοι νεοφιλελεύθεροι του ΣΥΡΙΖΑ και των διασπάσεών του, δεν αποτελούν παρά πολιτικά πρόσωπα φθαρμένα, ανίκανα και γελοία, με πρώτο και καλύτερο τον Αλέξη Τσίπρα.
Παρότι δεν μπορούν να προβλεφθούν οι εξελίξεις γύρω από την πολιτική της αντιπολίτευσης που συμπυκνώνεται μόνο ενάντια στο καθεστώς Μητσοτάκη, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η απόσταση μεταξύ των εργαζομένων, της νεολαίας, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και του αστικού πολιτικού συστήματος, την ουσία δηλαδή της πολιτικής κρίσης, εξαιρετικά δύσκολα μπορεί να γεφυρωθεί. Η πραγματικότητα όλων των «από κάτω», της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας χειροτερεύει μέρα με τη μέρα και απειλείται από την εμπλοκή της χώρας στους πολέμους και την οικονομική κρίση καθώς και μια νέα πολύ πιθανή χρεοκοπία. Αυτές οι ρωγμές ανάμεσα στις εργαζόμενες μάζες και στο πολιτικό σύστημα αποτελούν σημαντικά προαπαιτούμενα για να εκδηλωθούν μεγάλες κινητοποιήσεις, συνέχεια των προηγούμενων κινητοποιήσεων για τα Τέμπη, τους αγρότες κ.ά..
