Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών ο ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1932 στα Ταμπούρια του Πειραιά. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια, με τον πατέρα του να εργάζεται ως σιδηροδρομικός υπάλληλος. Τον έχασε σε νεαρή ηλικία, κατά την περίοδο της Κατοχής. Έτσι, για να επιβιώσουν, αναγκάστηκε μαζί με τη μητέρα του να μετακομίσει σε ένα χωριό κοντά στην Ολυμπία της Ηλείας (το χωριό της μητέρας του). Όπως ανέφερε αργότερα σε συνέντευξή του, η μετακόμιση αυτή αποδείχθηκε καθοριστική: «Ήταν σωστή η απόφαση να κατέβουμε εκεί, γιατί αποφύγαμε τη λαίλαπα του πολέμου μέσα στον Πειραιά, καθώς ο κόσμος εδώ δεινοπάθησε». Ακόμα και στην επαρχία της Ηλείας, η γνωριμία του με την Εθνική Αντίσταση και τον Εμφύλιο Πόλεμο θα αποτελέσουν βαθιές επιρροές στο χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του.

Το 1960, σε ηλικία 27 ετών, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο. Αφορμή στάθηκαν τόσο η παράσταση του έργου «Θείος Βάνιας» του Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν στο Εθνικό Θέατρο, όσο και η προσωπικότητα του ίδιου του Κουν ως καλλιτέχνη. Σχεδόν αμέσως έδωσε εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης, όπου έγινε δεκτός, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως ταξιτζής για να βιοπορίζεται.

Το 1964 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο με την ταινία «Εγωισμός» του Γιάννη Δαλιανίδη και στη συνέχεια στην ταινία «Δεσποινίς Διευθυντής» του Ντίνου Δημόπουλου. Συνολικά συμμετείχε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μεταξύ των οποίων οι σπουδαίες «Η Εκδρομή », «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» και «Οι σφαίρες δεν γυρίζουν πίσω ». Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά «Άγνωστος Πόλεμος», η οποία αποτέλεσε σταθμό στην καλλιτεχνική του πορεία.

Κατά τη Μεταπολίτευση αφοσιώθηκε κυρίως στο θέατρο, ερμηνεύοντας έργα των Ίψεν, Τσέχωφ, Ουάιλντ, Σαρτρ, Πιραντέλλο και άλλων σημαντικών συγγραφέων. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε με τον μονόλογο «Μαρξ στο Σόχο», που παρουσιάζει τον Καρλ Μαρξ να επιστρέφει στη ζωή για να μιλήσει για το έργο του και για τη διαχρονική επικαιρότητα των ιδεών του.

Παράλληλα, δίδαξε για περισσότερα από 30 χρόνια σε δραματικές σχολές και στο Ωδείο Αθηνών, θεωρώντας τη διδασκαλία ένα από τα σημαντικότερα έργα της ζωής του. Το 2017 ανέβηκε για τελευταία φορά στη σκηνή με το έργο «Τα Τελευταία Φεγγάρια».

Λιγότερο γνωστή στο ευρύ κοινό υπήρξε η συγγραφική του δραστηριότητα. Έγραψε το μυθιστόρημα «Επιβάτες του Φεγγαριού» και την ποιητική συλλογή «Αφύλακτη Διάβαση».

Ο ίδιος, καθώς διατηρούσε σχέσεις με «ωραίους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στη φυλακή», όπως συνήθιζε να λέει, και με αγωνιστές που εξορίστηκαν στα ξερονήσια, αισθανόταν πάντοτε μια ενοχή για τη λιγότερο ενεργή πολιτική του δράση. Παρέμεινε, ωστόσο, πιστός στις αξίες της Αριστεράς, δηλώνοντας ότι «δεν εννοείται επανάσταση χωρίς δράση». Μέσα από την τέχνη του, και με την ευγένεια που τον χαρακτήριζε, επιδίωκε να αναδεικνύει και να καταδικάζει την κοινωνική αδικία που έβλεπε και βίωνε.

Η ΟΚΔΕ εκφράζει τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια, στους συγγενείς και στους φίλους του.