Το Ιράν καταλύτης παγκόσμιων εξελίξεων και ανακατατάξεων

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Μαΐου 

Σχεδόν δύο μήνες μετά την έναρξη της αμερικανο-σιωνιστικής εισβολής στο Ιράν διαφαίνεται, με βεβαιότητα, μια ιστορική στρατηγική ήττα του αμερικανο-σιωνιστικού άξονα σε όλα τα επίπεδα, γεγονός που προμηνύει τεράστιες γεωπολιτικές και οικονομικές ανατροπές και ανακατατάξεις παγκοσμίως. Παρόλο που η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά ρευστή και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά –ακόμα και της ακραίας κλιμάκωσης (χρήση πυρηνικών)– αποτελεί γεγονός ότι κανένας από τους στόχους του αμερικάνικου δεν έχει επιτευχθεί και τα επεκτατικά σχέδια του σιωνιστικού καθεστώτος έχουν βαλτώσει στο Λίβανο. Η ακραία επιθετικότητα του τραμπικού καθεστώτος, η πολιτική της ωμής ισχύος, τσακίστηκαν πάνω στη συνοχή, την αποφασιστικότητα, τον ηρωισμό και τη στρατηγική του Ιράν και του Άξονα της Αντίστασης.

Πανωλεθρία Τράμπ

Ο Τράμπ και το επιτελείο του ξεκίνησαν αυτόν τον πόλεμο προσδοκώντας μια γρήγορη και εύκολη νίκη που θα τους επέτρεπε τον έλεγχο του Ιράν και ένα αποφασιστικό πλήγμα στο βασικό ανταγωνιστή τους, την Κίνα, απαραίτητο για την αποκατάσταση της καταρρέουσας αμερικανικής κυριαρχίας. Σήμερα βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια σύρραξη που μετατρέπεται σε διαρκείας, εξαιρετικά κοστοβόρα, απειλητική για την παγκόσμια γεωπολιτική και οικονομική τους κυριαρχία, αλλά και για τη στρατιωτική τους παρουσία στη Μέση Ανατολή. Αποδεικνύεται, επίσης, καταστροφική για την αμερικάνικη και την παγκόσμια οικονομία.

Οι παραληρηματικές απειλές και θριαμβολογίες του Τραμπ –δείγμα του αδιεξόδου του– δεν μπορούν να κρύψουν ότι έχει αναγκαστεί σε μια ακόμα (επ’ αόριστον αυτή τη φορά) παράταση της εκεχειρίας που μόνος του αποφάσισε –και την επόμενη στιγμή ακύρωσε στην πράξη– καθώς και το ότι σύρθηκε σε διαπραγματεύσεις με βάση τους όρους που έθεσε το Ιράν. Όλες οι αμερικανο-σιωνιστικές απόπειρες να κάμψουν την ιρανική άμυνα έχουν αποτύχει: οι βομβαρδισμοί (αμάχων, σχολείων, νοσοκομείων) έχουν προκαλέσει τεράστιες καταστροφές (π.χ. η Τεχεράνη μιλάει για ζημιές ύψους 270 δις δολαρίων σε κρίσιμες υποδομές), αλλά δεν έχουν κάμψει τη συνοχή και το φρόνημα του ιρανικού λαού. Η απόπειρα χερσαίας απόβασης ή κλοπής του ιρανικού ουρανίου, που αποκαλύφθηκε ότι επιχειρήθηκε με προπέτασμα τη σωτηρία του αμερικανού πιλότου, κατέληξε σε δαπανηρό φιάσκο με απώλεια στρατιωτικών αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Ο αποκλεισμός του Περσικού Κόλπου από τις αμερικανικές δυνάμεις, από την έξω πλευρά των Στενών του Ορμούζ, ξεπερνάει τις δυνατότητες τους και πλήττει κυρίως τις μοναρχίες του Κόλπου. Όλες οι κινήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης προδίδουν έλλειψη σχεδιασμού, πανικό και προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος.

Είναι αλήθεια ότι οι αμερικάνικοι ενεργειακοί κολοσσοί βγάζουν δισεκατομμύρια με τα παιχνίδια στις τιμές του μπρεντ. Όμως, οι τιμές των προϊόντων στην αμερικάνικη αγορά έχουν πάρει την ανιούσα μαζί με τον πληθωρισμό (3,3% προς το παρόν). Επιπλέον, ο πόλεμος στοιχίζει στην καταχρεωμένη αμερικάνικη οικονομία 2 δις δολάρια τη μέρα, ενώ πανάκριβος στρατιωτικός εξοπλισμός καταστρέφεται με αυξανόμενο ρυθμό αναγκάζοντας την κυβέρνηση να ζητήσει αύξηση των ήδη υπέρογκων αμυντικών δαπανών κατά 1,5 τρις (!) για τα επόμενα δυο χρόνια.

Σε πολιτικό επίπεδο, η δημοτικότητα του Τραμπ βρίσκεται στα τάρταρα με το 80% των Αμερικανών να αποδοκιμάζει τους πολεμικούς του τυχοδιωκτισμούς. Το κίνημα που τον ανέδειξε, το MAGA, είναι διχασμένο και στις επερχόμενες εκλογές του Νοεμβρίου, για το Κογκρέσο, οι Ρεπουμπλικάνοι αναμένετε να υποστούν πανωλεθρία. Διάφορες φωνές που ζητούν την απομάκρυνσή του Τραμπ έχουν αρχίσει να ακούγονται, ακόμα και από το δικό του κόμμα, αλλά κανένας –ούτε οι Δημοκρατικοί– δεν τολμάει να θέσει πραγματικό θέμα αλλαγής καθεστώτος, μιας και πίσω από τις κινήσεις Τραμπ βρίσκεται στην πραγματικότητα η πολιτική της αμερικάνικης αστικής τάξης και του βαθέως κράτους που τον προέκριναν για να εφαρμόσει τη φυγή προς τα εμπρός που επιβάλλει η βαθιά κρίση τους.

Όσον αφορά τους σχεδιασμούς για απομόνωση της Κίνας που είχαν μπει σε εφαρμογή με την αποδυνάμωση (μέσω του πολέμου στην Ουκρανία) και την ουδετεροποίηση της Ρωσίας (μέσω της πρόσφατης επαναπροσέγγισης), πάνε κι αυτοί στις καλένδες. Η άρση των κυρώσεων στα ενεργειακά προϊόντα της Ρωσίας –που αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν οι ΗΠΑ για να αμβλύνουν τις επιπτώσεις του πολέμου στην παγκόσμια οικονομία– την ενισχύει οικονομικά. Η Κίνα είχε φροντίσει για τα δικά της αποθέματα και εξακολουθεί να προμηθεύεται καύσιμα από το Ιράν ανεμπόδιστα. Ακόμα χειρότερα για τις ΗΠΑ, ο πόλεμος στο Ιράν συσφίγγει τις σχέσεις των δύο αντιπάλων της και ενισχύει τον οικονομικό και γεωπολιτικό ρόλο τους στην περιοχή. Αν, μάλιστα, το επιτελείο Τραμπ προχωρήσει στη φημολογούμενη χερσαία απόβαση, δεν αποκλείεται πιο ενεργή εμπλοκή τους στο πλευρό του Ιράν.

Συμμαχίες που δεν είναι πια δεδομένες

Τεράστιο, επίσης, είναι το πλήγμα που έχει επέλθει στις σχέσεις των ΗΠΑ με τις συμμαχικές τους χώρες στη Μέση και Άπω Ανατολή. Τα μοναρχικά καθεστώτα του Κόλπου πρόσφεραν εδάφη τους στις αμερικανικές βάσεις, στήριξαν την αμερικάνικη οικονομία (εξοπλισμοί, πετροδολάρια) και ακολουθούσαν τις αμερικανικές επιταγές με αντάλλαγμα την ασφάλεια και προστασία που τους πρόσφερε η υπερδύναμη. Αυτή η επιλογή αποδείχτηκε ολέθρια και έχει οδηγήσει στην οικονομική τους καταστροφή. Οι Αμερικάνοι όχι μόνο εγκατέλειψαν τις βάσεις τους, που έχουν πλέον καταστραφεί ή αχρηστευτεί, αλλά άφησαν ανυπεράσπιστες και τις χώρες που τις φιλοξενούσαν. Τα ΑΕΠ των χωρών αυτών βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση ενώ η αποκατάσταση των ζημιών ανέρχεται (μέχρι τώρα) σε 25 δις δολάρια. Το χειρότερο όμως είναι οι μακροπρόθεσμες οικονομικές επιπτώσεις από την καταστροφή του τουρισμού και την αποχώρηση εταιριών και επενδύσεων από την περιοχή. Είναι περισσότερο από δεδομένο ότι αυτές οι χώρες θα αναθεωρήσουν τις συμμαχίες και τις συμφωνίες τους μετά το πέρας του πολέμου. Το ίδιο ισχύει για την Ταϊβάν και τη Ν. Κορέα ή ακόμα και την Ιαπωνία, που όχι μόνο έμειναν εκτεθειμένες στην ενεργειακή κρίση, αλλά και στρατιωτικά ακάλυπτες, όταν οι ΗΠΑ απέσυραν τις αεροναυτικές τους δυνάμεις και τα πυραυλικά και αντιπυραυλικά τους συστήματα από τα εδάφη τους για να ενισχύσουν το μέτωπο στο Ιράν.

Η ΕΕ και γενικότερα οι χώρες της Ευρώπης, ανεπανόρθωτα ζημιωμένες από τον εναγκαλισμό με τις ΗΠΑ (κόστος Ουκρανικού πολέμου, ρήξη με τη Ρωσία, τεράστια ενεργειακή επιβάρυνση, δυσβάσταχτοι δασμοί, εδαφικές αξιώσεις στη Γροιλανδία, απαξιωτική συμπεριφορά, κλπ), φαίνεται, αν και πολύ αργά για τις ίδιες, να παίρνουν κι αυτές τις αποστάσεις τους. Μετά την αρχική, καθολική (με εξαίρεση την Ισπανία), δήθεν αμυντική εμπλοκή τους, τώρα, η μία μετά την άλλη (Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία, Γερμανία, κλπ) αντιστέκονται στον εκβιασμό του Τραμπ ότι θα αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ αν δεν συνδράμουν στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Το ίδιο ισχύει και σε διεθνές επίπεδο κρίνοντας από τη στάση χωρών σαν την Αυστραλία.

Άβουλη και εθελόδουλη η ελληνική αστική τάξη και η ελληνική κυβέρνηση δείχνουν να προσπαθούν να ακολουθήσουν την ευρωπαϊκή γραμμή (συντάχθηκαν με τις τελευταίες αποφάσεις της ΕΕ), χωρίς να απεμπλακούν από τους στρατιωτικούς, οικονομικούς και πολιτικούς σχεδιασμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του σιωνιστή υπηρέτη του. Οι εξοπλιστικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων με το Ισραήλ παραμένουν και ενισχύονται (νέα συμφωνία τριών δισ. για ισραηλινό σύστημα αεράμυνας), το ίδιο και οι ελληνικές φρεγάτες και οι Patriot στο πολεμικό μέτωπο. Οι διευκολύνσεις προς τους σιωνιστές για εξαγορά επιχειρήσεων, ακινήτων και γης συνεχίζονται, οι αμερικανικές βάσεις σε όλη την επικράτεια, και κυρίως στη Σούδα, χρησιμοποιούνται σαν αμερικανικό έδαφος και τα πλοία των ελλήνων εφοπλιστών εξακολουθούν να μεταφέρουν καύσιμα, στρατιωτικό υλικό και εξοπλισμό για τις αμερικανο-σιωνιστικές πολεμικές επιχειρήσεις. Το πάθημα των μοναρχιών του Κόλπου και πιο πριν των Κούρδων της Συρίας δεν φαίνεται να γίνονται μάθημα στο ελληνικό κατεστημένο.

Το Μεγάλο Ισραήλ τσακίζεται στο Λίβανο.

Μετά την υποτιθέμενη κατάπαυση του πυρός με το Ιράν, που ανακήρυξε ο αμερικανός πρόεδρος, το σιωνιστικό καθεστώς έχει στρέψει την υπερσύγχρονη πολεμική του μηχανή στο μέτωπο του Λιβάνου, επιχειρώντας εθνοκάθαρση όπως στη Γάζα: σπέρνει το θάνατο (2.200 νεκροί), εκτοπίζει αμάχους (πάνω από ένα εκατομμύριο), ισοπεδώνει χωριά και ανατινάζει γέφυρες και δρόμους. Παρόλα αυτά δεν έχει καταφέρει να καταλάβει τη λωρίδα των 30 χιλιομέτρων που χωρίζει τα βόρεια σύνορα του Ισραήλ από τον ποταμό Λιτάνι. Οι μαχητές της Χεζμπολάχ έχουν, όπως φαίνεται, ανακάμψει και υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα εδάφη και το λαό της χώρας τους, ενώ συνδράμουν και στην άμυνα του Ιράν. Αντίθετα, η αμερικανόδουλη, προδοτική κυβέρνηση του Λιβάνου δέχτηκε να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ για την υπογραφή μιας νέας δεκαήμερης εκεχειρίας –η προηγούμενη, του Νοέμβρη 2025, δεν τηρήθηκε ποτέ από τους σιωνιστές– προφανώς για να εκλείψει η προϋπόθεση κατάπαυσης του πυρός στο Λίβανο που έβαζε το Ιράν για την έναρξη οποιασδήποτε συζήτησης με τους Αμερικανούς. Περιττεύει να αναφέρουμε ότι ούτε αυτή η συμφωνία τηρείται.

Η νίκη του Ιράν, νίκη των λαών

Το Ιράν, με την τεράστια ιστορία και κουλτούρα, με την προετοιμασία και την έξυπνη στρατηγική της αποκέντρωσης των στρατιωτικών δυνάμεων, με την αναλογική ανταπόδοση των χτυπημάτων στις αμερικανικές βάσεις και τις υποδομές των χωρών του Κόλπου, με το επιλεκτικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και τη θέσπιση διοδίων, αναδεικνύεται σε καταλύτη για τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Κρίσεις και κραχ τεραστίων διαστάσεων, όχι μόνο στην ενέργεια, αλλά και στη γεωργία, τα τρόφιμα, τις ηλεκτρονικές συσκευές και πολλούς άλλους τομείς βρίσκονται μπροστά μας, όπως βρίσκεται και η χρήση πυρηνικών αν ο πόλεμος παραταθεί ή κλιμακωθεί. Από την άλλη, αν το Ιράν υποχρεώσει τον αμερικανο-σιωνιστικό άξονα σε υποχώρηση –πράγμα διόλου απίθανο–, πέρα από τις κοσμοϊστορικές ανακατατάξεις που θα ζήσουμε, θα έχουμε και την πιο περίτρανη απόδειξη για τη δύναμη της θέλησης και της αποφασιστικότητας των λαών που παλεύουν για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Γι αυτό, είναι κομβικής σημασίας για το παγκόσμιο εργατικό και λαϊκό κίνημα να αναπτύξει ένα διεθνές, μαχητικό, αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα υπεράσπισης του Ιράν που θα είναι, αντικειμενικά, κίνημα υπεράσπισης όλων των λαών και του ίδιου του εργατικού κινήματος.