“No Kings – No ICE – No War” and “No Trump”   Μεγαλειώδεις αντικυβερνητικές – αντιπολεμικές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ 

Το Σάββατο 28 Μαρτίου, ακριβώς ένα μήνα μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, πάνω από 8 εκατομμύρια διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους σε περισσότερες από 3300 πόλεις των 50 πολιτειών των ΗΠΑ. Αυτή ήταν η τρίτη και μεγαλύτερη διαμαρτυρία του κινήματος “No Kings” (οι πρώτες δύο ήταν τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο του 2025). Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες χώρες του κόσμου, όπως και στην Ελλάδα, συγκεντρώνοντας πλήθος κόσμου, με κεντρικότερα τα αντιπολεμικά συνθήματα.   

Στις διαδηλώσεις στις ΗΠΑ συμμετείχαν πολλά συνδικάτα εργαζομένων, ανάμεσα τους το PSC-CUNY (Σωματείο Διδακτικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης), το SEIU (Παγκόσμια Ένωση Εργαζομένων στις Υπηρεσίες, στην οποία είναι οργανωμένοι 2 εκ. Εργαζόμενοι σε ΗΠΑ, Καναδά και Πούερτο Ρίκο), UNITE HERE (σωματείο εργαζομένων στον επισιτισμό-τουρισμό με τουλάχιστον 300 χιλ. μέλη), UTLA (σωματείο εκπαιδευτικών με έδρα στο Los Angeles με 35 χιλ. μέλη), κ.α.   

Το κίνημα “No Kings” ξεπήδησε ως αντίδραση των εργαζόμενων, των νέων και των φτωχών λαικών στρωμάτων των ΗΠΑ απέναντι στην φασίζουσα κι αυταρχική πολιτική του Τραμπ, ιδιαίτερα όσον αφορά το μεταναστευτικό. Έχει όμως εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο. Τα κεντρικότερα συνθήματα στοχοποιούσαν τον πρόεδρο των ΗΠΑ, αναφέροντας και την διασύνδεση του με τον έμπορο λευκής σαρκός και παιδεραστή Έπσταϊν, την αντιμεταναστευτική πολιτική του και την συμμορία δολοφόνων του ICE, την άμεση παύση του πολέμου στο Ιράν (οι εργαζόμενοι των ΗΠΑ βλέπουν τις περικοπές σε υγειονομική περίθαλψη, παιδεία, κοινωνικό κράτος να κατευθύνονται σε τσέπες ιδιωτών και στην πολεμική βιομηχανία – ο Τραμπ έχει ήδη ξοδέψει πάνω από 50 δις στον πόλεμο στο Ιράν και ζήτησε άλλα 200(!) για την συνέχιση του, στέλνοντας παράλληλα 17000 πεζοναύτες, επιπλέον αυτών που υπάρχουν στην περιοχή), την φτωχοποίηση, τον καλπάζωντα πληθωρισμό (αναμένεται να ξεπεράσει το 4% στις ΗΠΑ μέχρι το τέλος του 2026) και την ακρίβεια (το πετρέλαιο έφτασε από 70-80$/βαρέλι στα 120$ λόγω του πολέμου στο Ιράν, συμπαρασύρωντας τις τιμές της ενέργειας συνολικά και όλων των εμπορευμάτων κατ’ επέκταση), την συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, τον οικονομικό στραγγαλισμό της Κούβας.    

Αυτές οι διαδηλώσεις δείχνουν αφενός την μεγάλη αντιδημοφιλία του Τραμπ στο εσωτερικό (και όχι μόνο) των ΗΠΑ και αφετέρου την αναζήτηση εναλλακτικής από τους Αμερικανούς εργαζόμενους και φτωχούς. Παρά τις προσπάθειες των Δημοκρατικών να καρπωθούν ψήφους για τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, φαίνεται πως το μεγαλύτερο κομμάτι της Αμερικάνικης κοινωνίας παραμένει δυσαρεστημένο απέναντι και στους δύο πόλους του αμερικάνικου δικομματισμού. Κάτι το οποίο είναι και απόλυτα αιτιολογημένο – και τα δύο πολιτικά κόμματα προάγουν, ίσως με διαφορετική τακτική, αλλά την ίδια ακριβώς πολιτική: νεοφιλελευθερισμός και ιδιωτικοποιήσεις, φοροαπαλλαγές του μεγάλου κεφαλαίου, πολιτικές ακρίβειας χωρίς καμία μέριμνα για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, πολεμικές επιχειρήσεις για την διατήρηση των ΗΠΑ στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας κ.ο.κ. Με ένα τίτλο: “Ο Νόμος της Ζούγκλας”, όπου νόμος είναι η ελευθερία και η “αυτορύθμιση” της αγοράς. Η απόλυτη αναρχία της νεοφιλελεύθερης αρπαχτικής ιδεολογίας, της απόλυτης ελευθερίας του κεφαλαίου και της ταυτόχρονης περιθωριοποίησης, ακραίας φτωχοποίησης, οριακά δουλοποίησης των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, που απειλούνται πλέον ανοιχτά και από την γενικεύση του πολέμου και την αναβάθμιση του σε πυρηνικό όλεθρο, έχει φτάσει την παγκόσμια και την αμερικάνικη εργατική τάξη σε ένα βασικό συμπέρασμα: “Δεν θα ανεχτούμε άλλο”.   

Οι πιέσεις και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει το εργατικό κίνημα παγκοσμίως, ιδιαίτερα ελλέιψη μιας επαναστατικής Διεθνούς, είναι τεράστιες. Το ίδιο ισχύει και για το αμερικάνικο εργατικό κίνημα. Οι αλλεπάλληλες προδοσίες των συνδικαλιστικών γραφειοκρατικών ηγεσιών, η έλλειψη σχεδίου αγώνων, πόσο δε μάλλον μεταβατικών αιτημάτων, η πολυδιάσπαση των αγώνων στην βάση μικροπολιτικών διαφορών και συμφερόντων, το δόγμα “There Is No Alternative” μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και άλλες χώρες, καθώς και η ακραία νεοφιλελεύθερη ιδεολογική επίθεση που προβάλει και προωθεί την ακραία ατομικοποίηση, την ιδιωτικοποίηση και ιδιώτευση της ανθρώπινης ζωής και ύπαρξης είναι κάποια από αυτά. Ωστόσο στον αντίποδα οι συνθήκες διαβίωσης (ή καλύτερα επιβίωσης) των εργαζομένων ωθούν σε μια αμφισβήτηση του status qwo, σε μια ανάγκη για εξέγερση (έστω και τυφλή), στην αναζήτηση κάποιας πραγματικής και ουσιαστικής εναλλακτικής  υπέρ του κοινωνικού συνόλου.   

Οι μεγαλειώδεις αυτές κινητοποιήσεις στην μητρόπολη του σύγχρονου ιμπεριαλισμού είναι εξαιρετικά σημαντικές. Η παγκόσμια ιστορία έχει σίγουρα αποδείξει ότι οι μεγαλύτεροι πόλεμοι έληξαν ακριβώς λόγω της κινητοποίησης των εργατικών και λαϊκών μαζών. Είναι το πιο σημαντικό στοίχημα για το αμερικάνικο και για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα να ξεπεράσει όλα του τα εμπόδια και να στείλει τον Τραμπ και όλα τα νεοφιλελευθερα αιμοδιψή και αιμοσταγή σκουπίδια στον κάδο της ανθρώπινης ιστορίας.