Η Άποψή μας | Οι εισβολείς ΗΠΑ-Ισραήλ και ο ακόλουθός τους ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΤΤΗΘΟΥΝ

Προδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Απριλίου 2026

Οι εισβολείς και δολοφόνοι του ιρανικού λαού ΗΠΑ-Ισραήλ και ο «πρόθυμος» ακόλουθός τους Μητσοτάκης πρέπει να ηττηθούν. Σ’ αυτό, που στην παρούσα συγκυρία είναι το μέγιστο καθήκον, πρέπει να βοηθήσουμε όλοι (εργαζόμενοι, λαϊκά στρώματα, νεολαία κ.λπ.) με τους αγώνες μας, τις διαρκείς κινητοποιήσεις μας και ό,τι άλλο χρειαστεί. Γιατί μια νίκη των εισβολέων και δολοφόνων θα σήμαινε συνοπτικά και με λίγα λόγια: α) Υποδούλωση του ιρανικού λαού, ενός αρχαίου λαού με μεγάλη προσφορά στην ανθρωπότητα, πολιτισμένου, μορφωμένου κ.ά. β) Άνοιγμα του δρόμου στα σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ (Συμφωνίες του Αβραάμ, Νέα Μέση Ανατολή), πράγμα που θα σήμαινε υποταγή των λαών όλων των χωρών της περιοχής και αρπαγή του πλούτου τους, όχι μόνο των υδρογονανθράκων. γ) Ολοκλήρωση της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού (όχι μόνο της Γάζας), βασική προϋπόθεση για τον σκοπό /σχέδιό τους του Μεγάλου Ισραήλ. δ) Αποκλεισμό της Ρωσίας και της Κίνας (της πρώτης προς την έξοδο στον Ινδικό ωκεανό, της δεύτερης προς την Ευρώπη κ.ά.). ε) Έκθεση σε θανάσιμο κίνδυνο της Κούβα, αρπαγή της Γροιλανδίας και άνοιγμα της όρεξης για ενσωμάτωση του Καναδά. στ) Επιβολή ενός φασιστικού καθεστώτος, που μπροστά του ο φασισμός των Χίτλερ-Μουσολίνι θα μοιάζει «παιδική χαρά». ζ) Ένα μεγάλο βήμα προς τον Γ΄ΠΠ.

Ένα χτύπημα στον ανθρώπινο πολιτισμό

Από τις 28/2, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνος βομβαρδίζουν και δολοφονούν τον ιρανικό λαό. Αργυρώνητοι «ιρανολόγοι» σχολιαστές/παρατρεχάμενοι/προπαγανδιστές (με πρώτο και καλύτερο τον Ευαγγελάτο του Mega) μας (παρα)πληροφορούν για το καθεστώς των μουλάδων και τα εγκλήματά τους, κυρίως εναντίον των γυναικών. Από το πρωί μέχρι το βράδυ συκοφαντούν, δαιμονολογούν και απανθρωπίζουν συστηματικά αυτόν τον πανάρχαιο, πολύπλοκο, αντιφατικό και ταυτόχρονα ολοζώντανο και βαθιά επαναστατημένο λαό, που τόσα κοινά ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία μοιράζεται με τον δικό μας εδώ και πέντε χιλιετίες.

Και τι δεν λένε αυτοί παλικαράδες της φακής, «που όλο γεμίζουν τα βρακιά» (Μπέρτολτ Μπρεχτ), φυσικά πάντα με το αζημίωτο. Επειδή αντιστέκονται, είναι «τρομοκράτες» και θέλουν να καταστρέψουν τις «αξίες της Δύσης» και του «δυτικού πολιτισμού», τις αξίες της «δημοκρατικής» Αμερικής και του άγριου μπουλντόγκ της στην περιοχή, του σιωνιστικού Ισραήλ, που είναι δημοκρατικό και φιλελεύθερο και καθόλου θεοκρατικό! Γι’ αυτό, οι ίδιοι αργυρώνητοι και τα αφεντικά τους προπαγανδίζουν ότι είναι προς συμφέρον της χώρας μας να βοηθήσουμε τον Τραμπ, τον Νετανιάχου, τους εμίρηδες της περιοχής και τη Σαουδική Αραβία να μετατρέψουν αυτήν τη μεγάλη χώρα των 92 εκατομμυρίων σε Ιράκ, Συρία και Λιβύη και να εγκαταστήσουν έναν νέο «δημοκρατικό ηγέτη», π.χ. όπως ο σάχης Ρεζά Παχλαβί, ή στην ανάγκη κάποιον αναβαπτισμένο τζιχαντιστή σαν τον αλ-Τζολάνι στη Δαμασκό.

Οι ίδιοι αργυρώνητοι έδειξαν για ακόμη μια φορά τα κτηνώδη ένστικτά τους πανηγυρίζοντας την δολοφονία των διαφόρων ηγετών του Ιράν και κυρίως του Αγιατολάχ Χαμενεΐ και του Αλι Λαριτζανί.[1] Σίγουρα κανένας από αυτούς δεν ήταν «βάρβαρος», ούτε πολύ περισσότερο ο Αλί Λαριτζανί ήταν ένας «σκληροπυρηνικός φονταμενταλιστής». Ακόμη και η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz (άρθρο του Εβραίου Γκιντεόν Λεβί) έγραψε ότι πέρα από ένας «σκληροπυρηνικός» ήταν και ένας «λαμπρός φιλόσοφος», ειδικός στη μαθηματική σκέψη του Εμανουέλ Καντ και συγγραφέας συγγραμμάτων για τη σχέση μεταξύ της Καντιανής μεταφυσικής, της πολιτικής θεωρίας και της θεολογίας στη διαμόρφωση του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Στις μελέτες του (γνωστές και αναγνωρισμένες παγκόσμια) συναντιούνται η θρησκεία με την επιστήμη, η παράδοση με τον μοντερνισμό, ο Καντ με τον Πλάτωνα και ο Αριστοτέλης με τους μεγάλους φιλοσόφους της Ανδαλουσίας, και τελικά «η ενότητα της αλήθειας στις διάφορες εκφάνσεις της».

Γιατί θέλουμε και αγωνιζόμαστε για τη νίκη του ιρανικού λαού

Θέλουμε και αγωνιζόμαστε για τη νίκη του ιρανικού λαού (όχι φυσικά ότι είμαστε με τους «κόκκινους σιίτες», όπως δεν είμαστε και με τους ευαγγελιστές, τους εβραίους, τους ορθόδοξους κ.λπ.), αλλά γιατί, εκτός από τους παραπάνω λόγους: α) Είναι σε διαρκή εξέγερση: 1. Για την εξασφάλιση Συντάγματος (με την επανάσταση του 1906). 2. Για την εθνικοποίηση των πετρελαίων με την εκλογή του Μοσαντέκ (που ανατράπηκε βίαια από τους Αγγλο-Αμερικανούς το 1953). 3) Για την πραγματοποίηση της μεγάλης Επανάσταση του 1979, μια από τις μεγαλύτερες του 20ού αιώνα. β) Δεν είναι μόνο ένα «θεοκρατικό» καθεστώς, όπως προπαγανδίζουν μέρα νύχτα οι αργυρώνητοι προπαγανδιστές για να δικαιολογήσουν τους ιμπεριαλιστές και τρομοκρατήσουν τους λαούς, αλλά: 1) Είναι και ένα εξαιρετικά περίπλοκο πολιτικό σύστημα εξουσίας και σε αυτό οφείλεται η εκπληκτική αντοχή που δείχνει στις κυρώσεις, τους βομβαρδισμούς, και τη συστηματική δολοφονία των ηγετών του. 2) Ολα αυτά τα χρόνια συνεργάζεται με άλλες, δυνάμεις, μεγάλες και μικρές, φαινομενικά εντελώς ξένες προς την κυρίαρχη ιδεολογία του Ισλάμ, όπως π.χ., η Κούβα, η Βενεζουέλα, οι BRICS+ κ.ά.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και η νεολαία πρέπει να παλέψουμε για να διώξουμε τον πολεμοκάπηλο και «πρόθυμο» ακόλουθο των ιμπεριαλιστών και σιωνιστών Μητσοτάκη και την άθλια παρέα του.[2] Γιατί η διακυβέρνησή του είναι μια θανάσιμη απειλή για τον ελληνικό και ιρανικό λαό, για τους λαούς όλης της περιοχής. Σαν «πρόθυμος» ακόλουθος, έστειλε πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροπλάνα στην Κύπρο, εγκατέστησε πυραύλους (μάλλον για προστασία της αμερικάνικης βάσης στη Σούδα), θριαμβολογεί μαζί με τον όψιμο στρατοκράτη Δένδια για τους Patriot, που έστειλαν στη Σαουδική Αραβία, και για τις υπέρογκους πολεμικούς εξοπλισμούς, την ίδια περίοδο που η φτωχοποίηση των εργαζομένων συνεχίζεται με αυξανόμενους ρυθμούς. Πρέπει και μπορούμε να τους νικήσουμε, όπως κάνει ο ιρανικός λαός με τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές. ΝΙΚΗ ΣΤΟ ΙΡΑΝ, στον παλαιστινιακό λαό, σ’ όλους τους λαούς που αντιστέκονται στον ιμπεριαλισμό. Νίκη στη σοσιαλιστική επανάσταση για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

[1] Αντίθετα, όταν πέθανε πριν λίγες μέρες στα 97 του ο (για κάποια περίοδο) Γερμανός (ολίγον) φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας, όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ (ντόπια και ξένα) του αφιέρωσαν ατέλειωτες αγιογραφίες, «ξεχνώντας» ή καλύτερα αποκρύπτοντας όχι μόνον ότι υπήρξε γιος στελέχους των ναζί και ο ίδιος μέλος της χιτλερικής νεολαίας, αλλά και ότι τώρα στα βαθιά γεράματά του υποστήριξε ανοιχτά, μεταξύ αρκετών ακόμα πολιτικών αντιδραστικών θέσεων, το «δικαίωμα του Ισραήλ» στη γενοκτονία της Γάζας!

[2] «Ο επαναστατικός αγώνας δεν επιδέχεται διακοπή. Οι συνθήκες μπορεί να μην είναι ευνοϊκές γι’ αυτόν σήμερα, αλλά ένας επαναστάτης που δεν μπορεί να κολυμπήσει ενάντια στο ρεύμα δεν είναι επαναστάτης». Τρότσκι, Ο πόλεμος και η Τέταρτη Διεθνής  10 Ιουνίου 1934, εκδ. Εργατική Πάλη, σελ. 40.