Μινεάπολη: Ξεσηκωμός ενάντια στα τάγματα εφόδου ICE του Τραμπ

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Μαρτίου 

Με την άνοδο του Τραμπ στην εξουσία, η αμερικάνικη μπουρζουαζία έχει συνταχθεί πλήρως μαζί του στο σχέδιο ενός ακραίου ταξικού πολέμου στο εσωτερικό. Στόχος είναι να επιβάλει μια αποφασιστική ήττα στο αμερικάνικο εργατικό κίνημα, που την τελευταία δεκαετία έχει επανέλθει με ορμή, κερδίζοντας κάποιους σημαντικούς αγώνες αύξησης μισθών, ενώ πήρε μαχητικά χαρακτηριστικά στις κινητοποιήσεις στήριξης του παλαιστινιακού λαού.

Η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE) είναι μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομία, ναζιστικής έμπνευσης, στα πρότυπα των χιτλερικών Ταγμάτων Εφόδου. Λογοδοτεί μόνο στο Υπουργείο Εθνικής Ασφάλειας (DHS), καταπατώντας κατά βούληση το Σύνταγμα, λειτουργώντας αυτονομημένα στα «εκτελεστικά καθήκοντά» της (απαγωγή, φυλάκιση, απέλαση). Στους νεοσύλλεκτους δίνονται 50.000 δολάρια, μπόνους επιστροφές διδάκτρων κ.ά. Στρατολογούνται από σωφρονιστικούς υπαλλήλους, όχι απλά με ακροδεξιές πεποιθήσεις και καταβολές αλλά και με αποδεδειγμένη «εργασία» στα κολαστήρια των φυλακών. Ως τώρα οι δυνάμεις της αριθμούν 22.000 μέλη, με πολύ βαρύ οπλισμό και όπλα τελευταίας τεχνολογίας, «ειδικά» για εξεγέρσεις και διαδηλώσεις. Η εκπαίδευση των πρακτόρων της γίνεται από ισραηλινούς στρατιωτικούς στα πρότυπα της γενοκτονίας των Παλαιστινίων αλλά και με βάση την πρακτική της συνοριοφυλακής (Border Patrol), που έχει μακρά θητεία σε δολοφονίες μεταναστών.

Με το «Μεγάλο Όμορφο Νομοσχέδιο» τον Ιούλιο του 2025, η διακυβέρνηση Τραμπ έδωσε το οικονομικό σχέδιο για την ICE. Έκτοτε, ο προϋπολογισμός της έχει εκτοξευθεί από 10 δισ. δολάρια τα προηγούμενα χρόνια σε 39 δισ. το 2025 και 65 δισ. το 2026, με δυνατότητα αύξησης σε 80 δισ. (μη δεσμευμένα κεφάλαια (δεν έχουν γίνει οι συμβάσεις), ενώ τα κονδύλια του 2025 και 2026 έχουν δυνατότητα μεταφοράς στην επόμενη χρονιά και μέχρι το 2029). Αν προστεθεί και ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Εθνικής Ασφάλειας, το σύνολο ξεπερνάει το τεράστιο ποσό των 140 δισ. τον χρόνο.

H ICE αναβάθμισε ποιοτικά τα χτυπήματά της σε διάφορες πολιτείες, αρχικά κυρίως στο Λος Άντζελες. Οι επιδρομές πραγματοποιούνται σε εργοστάσια, χωράφια, καφετέριες, σχολεία, κ.ά. και κυρίως σπίτια, όπου μπαίνουν σπάζοντας την πόρτα, εντελώς παράνομα, χωρίς ένταλμα σύλληψης ή παρουσία εισαγγελέα. Τους τελευταίους 2 μήνες, έχουν ρίξει όλο τους το βάρος στη Μινεάπολη. Απέναντι σε αυτήν την κτηνωδία άρχισαν να δημιουργούνται από τις 6 Ιούνη συγκεντρώσεις συγγενών αλλά και μιας πλειάδας πρωτοβάθμιων σωματείων, μεταναστευτικών συλλογικοτήτων, πολιτιστικών ενώσεων, πολιτικών οργανώσεων, με στόχο να αποτρέψουν τις συλλήψεις και απελάσεις ή να απελευθερώσουν τους συλληφθέντες – και σε πολλές περιπτώσεις το κατάφεραν. Ταυτόχρονα, άρχισαν και οι πρώτες σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Αυτό το κίνημα κορυφώθηκε στις μαζικές διαδηλώσεις, που οργάνωσε μια ομπρέλα διαφόρων οργανώσεων και συλλογικοτήτων, το “No Kings”, στις 14 Ιούνη, σε πάνω από 2.000 πόλεις και με συμμετοχή 5 με 6 εκ. διαδηλωτών.

Με αυτήν την κοινωνική έκρηξη, εκδηλώθηκε για πρώτη φορά μια μαζική κινηματική απάντηση στις πολιτικές του Τραμπ και μάλιστα στην αρχή της προεδρίας του, παρ’ όλο που ο αγώνας τώρα αρχίζει και το κίνημα υστερεί πολιτικά. Ωστόσο, ο Τραμπ επανήλθε ακόμα πιο λυσσασμένα. Τον Νοέμβριο του 2025, οι επιχειρήσεις της ICE στην πολιτεία της Μινεσότα πήραν άλλη διάσταση, με απόβαση χιλιάδων πρακτόρων, με μόνιμες και σταθερές επιδρομές κυρίως στις «δίδυμες πόλεις» της Μινεάπολης και του Σεντ Πολ. Η επιλογή της Μινεάπολης για την κήρυξη αυτού του ταξικού πολέμου ενάντια τόσο στους μετανάστες όσο και στην υπόλοιπη τοπική κοινωνία δεν ήταν τυχαία. Η πόλη έχει πλούσιο ιστορικό αγώνων (π.χ. η περίφημη γενική απεργία των φορτηγατζήδων Teamsters το 1934, βλ. σχετικό άρθρο) αλλά και πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή στα συνδικάτα από τον μέσο όρο. Επίσης, στην πόλη αυτή το 2020 δολοφονήθηκε ο Τζώρτζ Φλόυντ από την αστυνομία, μετά από παρατεταμένη λαβή στο λαιμό, από όπου γεννήθηκε το σύνθημα του κινήματος Black Lives Matter “Ι can’t breathe” (Δεν μπορώ να ανασάνω), που κινητοποίησε πάνω από μισό εκατομμύριο ανθρώπους.

Στις 7/1, η 37χρονη Ρενέ Γκουντ, μητέρα τριών παιδιών, δολοφονήθηκε ψυχρά από πράκτορα της ICE μέσα στο αυτοκίνητό της, ενώ το Σάββατο 24/1 δολοφονήθηκε ο Άλεξ Πρέτι, 37χρονος νοσηλευτής, επίσης από πράκτορες της ICE, μπροστά σε άλλους διαδηλωτές. Στις 23/1, είχε πραγματοποιηθεί Γενική Απεργία στη Μινεάπολη με κεντρικό σύνθημα «Όχι δουλειά, Όχι σχολείο, Όχι αγορές», που ήταν άκρως επιτυχημένη με δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές.

Οι κινητοποιήσεις ήταν τεράστιες, έχουν ενοποιήσει την εργατική τάξη της πόλης κάτω από αντίξοες συνθήκες (το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες πόλεις), ενώ έχουν αναγκάσει τον Τραμπ σε μια υποχώρηση: Η αλλαγή του αξιωματικού Γκρεγκ Μποβίνο, γνωστού σκληροπυρηνικού και θιασώτη της «μηδενικής ανοχής» στο μεταναστευτικό, ως επικεφαλής της επιχείρησης. Η απόσυρση των περισσότερων πρακτόρων (λιγότεροι από 700 έχουν μείνει). Αυτά δείχνουν την αδυναμία του τραμπικού καθεστώτος να «λύσει» το ζήτημα τσακίζοντας την αντίσταση στη Μινεάπολη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα επιμείνει, το αντίθετο.

Με την αντιμεταναστευτική πολιτική του, ο Τραμπ θέλει να διαιρέσει και να τρομοκρατήσει την εργατική τάξη, να στρέψει τους μισούς εργαζόμενους εναντίον των πιο αδύναμων στρωμάτων, για να τσακίσει τον έναν μετά τον άλλο. Μόνο με μια τέτοια συντριβή του «εσωτερικού εχθρού» ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα καταφέρει να επεκτείνει και τον πόλεμο σε όλο τον κόσμο (Βενεζουέλα, Ιράν, Γροιλανδία, Κούβα κ.ά.).

Το αμερικάνικο κίνημα πρέπει να αναβαθμιστεί. Να ξεκόψει πλήρως από το ιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα, ενάντια σε κάθε λογική υποστήριξής αυτών των κάλπικων «προοδευτικών» ή του «μικρότερου κακού», που υποτίθεται εκπροσωπούν – και τα οποία υπήρξαν καθοριστικά για να επιβληθεί η κυριαρχία Τραμπ. Να προχωρήσει σε μια πολιτική και ιδεολογική ανασύνθεση, ώστε να δημιουργηθεί όχι μόνο ένας σοβαρός αριθμός ακτιβιστών, αλλά μια νέα γενιά πρωτοπόρων αγωνιστών. Να ενοποιήσει και να εκδημοκρατίσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Να γίνουν έτσι βήματα για την οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος. Η νεοφασιστική πολιτική του Τραμπ είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις – καθώς και οι πολεμικές κινήσεις δημιουργούν ακόμα πιο τεταμένο κλίμα, προοικονομώντας το μέλλον στο εσωτερικό των ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο.