Αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Μαρτίου

Ο Γ’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

Στις 28 Φεβρουαρίου, εν μέσω διαπραγματεύσεων για την υπογραφή αμερικανο-ιρανικής συμφωνίας, και με την ιρανική πλευρά να έχει προχωρήσει σε σημαντικές υποχωρήσεις (καθ’ ομολογία των διαμεσολαβητών από το Ομάν), ο αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά το υποτιθέμενο αδιέξοδο των συζητήσεων και διέταξε ισχυρές αμερικανικές αεροναυτικές δυνάμεις (30% του συνόλου) που είχε συγκεντρώσει στην περιοχή της Αραβικής Θάλασσας, να επιτεθούν. Συνεργός και συνεταίρος στο εγχείρημα, ο σφαγέας Νετανιάχου, που, αμετανόητος από την άτακτη υποχώρηση του περασμένου Ιούνη, έσυρε το Ισραήλ σε έναν νέο αιματηρό πόλεμο. Πρώτος στόχος της επίθεσης ήταν η ανώτατη θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, και πρώτα θύματα ο ανώτατος ηγέτης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεϊ, σημαίνοντες αξιωματούχοι του καθεστώτος και 168 μαθήτριες σε παρακείμενο σχολείο (το σιωνιστικό καθεστώς φρόντισε να βάλει την υπογραφή του).

Το σχέδιο (;) Τραμπ…

Τι κι αν το 80% της αμερικανικής κοινής γνώμης δήλωνε κουρασμένο από τις συνεχείς πολεμικές επιχειρήσεις του “ειρηνοποιού” Τραμπ. Τι κι αν πλήθος σύμβουλοι και ειδικοί –ανάμεσά τους ο επικεφαλής των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Νταν Κέιν και ο διοικητής της CIA, Τζον Ράτκλιφ– του ανέλυαν τους τεράστιους κινδύνους και το υπέρογκο κόστος (οικονομικό και πολιτικό) μιας επίθεσης στο Ιράν. Ο ανερμάτιστος και τυχοδιώκτης αμερικανός πρόεδρος, μεθυσμένος από την επιτυχία στη Βενεζουέλα και τις χλιαρές αντιδράσεις στις μαξιμαλιστικές βλέψεις του για τη Γροιλανδία, την Κούβα, το Μεξικό κλπ, ενθαρρυμένος από την αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος (κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη, αμερικανο-ισραηλινοί βομβαρδισμοί του Ιούνη, αποδεκατισμός Χαμάς και Χεζμπολάχ) θεώρησε ότι οι συνθήκες ευνοούσαν τα σχέδιά του για ένα καίριο χτύπημα στην Κίνα –και δευτερευόντως στη Ρωσία και τους BRICS– μέσω της επίθεσης στον πιο αδύναμο κρίκο της “συμμαχίας”, το Ιράν. Θεώρησε, με άλλα λόγια, ότι η συγκυρία ευνοούσε για να προχωρήσει τα σχέδιά του για τη Νέα Μεγάλη Μέση Ανατολή, υπό αμερικανική κηδεμονία. Και έκανε το δικό του, ακούγοντας μόνο τους αυλικούς του και το σιωνιστικό λόμπι, παρακάμπτοντας για ακόμα μια φορά το Κογκρέσο και τους πάντες, και βάζοντας μπουρλότο στη Μέση Ανατολή.

Στις πρώτες του δηλώσεις μετά την επίθεση, έκανε λόγο για πόλεμο-αστραπή που θα ολοκληρωνόταν (φυσικά με θρίαμβο της αμερικανικής ισχύος) μέσα σε ένα – δυο 24ωρα. Οι στόχοι που έθετε ήταν ο τερματισμός του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν (ακόμα και για μη πολεμική χρήση), ο περιορισμός του βεληνεκούς των βαλλιστικών του πυραύλων ώστε να μην κινδυνεύει το γειτονικό Ισραήλ (να υπενθυμίσουμε ότι πέρα από τη θηριώδη υπεροπλία του, το Ισραήλ διαθέτει και πυρηνικά όπλα) και ο τερματισμός στήριξης των συμμαχικών του δυνάμεων στην περιοχή (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι). Λίγες ώρες μετά, παραδέχτηκε ότι ο πραγματικός στόχος ήταν η συντριβή του θεοκρατικού ιρανικού καθεστώτος και η αντικατάστασή του με ένα άλλο, της αρεσκείας του, που δεν είχε ωστόσο προσδιορίσει ή ετοιμάσει –απλά αρκέστηκε σε εκκλήσεις προς τον ιρανικό λαό να ξεσηκωθεί, όπως είχε κάνει τον Δεκέμβρη.

…που γύρισε μπούμερανγκ

Ανιστόρητος και επιφανειακός, φάνηκε να μην έχει εξετάσει τη χώρα και το καθεστώς με τα οποία πάει να τα βάλει και να μην έχει υπολογίσει την έλλειψη συγκροτημένου αντιπολιτευτικού κινήματος (τώρα προσπαθεί να δελεάσει τις Κουρδικές και Αζέρικες μειονότητες ώστε να αναλάβουν τις χερσαίες επιχειρήσεις). Εμφανώς υποβάθμισε το ενδεχόμενο συσπείρωσης των Ιρανών γύρω από το καθεστώς των μουλάδων (ακόμα κι αν δεν τους είναι αρεστό), προκειμένου να αντικρούσουν τους εισβολείς –όπως και την ηρωοποίηση (ως μάρτυρα) του Χαμενεϊ από τους πιστούς σιίτες στην ευρύτερη περιοχή. Επίσης, φάνηκε να μην έχει υπολογίσει την προετοιμασία (στρατιωτική, επιχειρησιακή, πολιτική) τόσο του καθεστώτος, όσο και του λαού, που από το 1979 ζει σε συνθήκες εμπάργκο και μόνιμης απειλής: Πράγματι, η διαδοχή του Χαμενεϊ και της υπόλοιπης ηγεσίας είχε προβλεφθεί και η συστηματική ενίσχυση του οπλοστασίου της χώρας (αντιπλοϊκοί πύραυλοι, συστήματα πυραύλων εδάφους – αέρος, αντιβαλλιστικά και αντιπυραυλικά όπλα) από τους Κινέζους και σε μικρότερο βαθμό από τη Ρωσία (που, επιπλέον, έχει ιδιαίτερη συμβολή στο πυρηνικό ιρανικό πρόγραμμα) επιταχύνθηκε μετά την επίθεση του περασμένου Ιούνη.

Ο Τραμπ αιφνιδιάστηκε από την άμεση απάντηση: Εμφάνιση συγκροτημένης ηγετικής ομάδας γύρω από τον υπηρεσιακό πρόεδρο Αλί Λαριτζανί αμέσως μετά την εξόντωση του Χαμενεϊ (που να σημειώσουμε δολοφονήθηκε στο γραφείο του, όχι κρυμμένος σε κάποιο καταφύγιο). Σφυροκόπημα με drones και πυραύλους του Ισραήλ και δεκατριών (μέχρι τη στιγμή που γράφεται το άρθρο) χωρών του Περσικού Κόλπου που διαθέτουν αμερικανικές βάσεις και χρησιμοποιούνται για να πληγεί το Ιράν. Επιθέσεις στις αμερικανικές αρμάδες (που έχουν αράξει χίλια χιλιόμετρα (!) μακριά από το πεδίο των συγκρούσεων), σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια, λιμάνια, χώρους όπου έχουν καταφύγει αμερικανοί στρατιώτες και πολιτικό προσωπικό μετά την εκκένωση των βάσεων και των πρεσβειών. Κλείσιμο, ή αχρήστευση λόγω επισφάλειας, των στενών του Ορμούζ, απ’ όπου περνάει το 20-30% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαιοειδών (με τις ανάλογες επιπτώσεις για τις χώρες του Κόλπου και την παγκόσμια οικονομία).

Ο έτερος Καπαδόκης, ο Νετανιάχου, που χρόνια προσπαθούσε να εμπλέξει τις ΗΠΑ σε ένα πόλεμο με το Ιράν για να προωθήσει τα δικά του σχέδια δημιουργίας του Μεγάλου Ισραήλ (μιας και μόνο του το σιωνιστικό κράτος μετράει αλλεπάλληλες αποτυχίες), τα κατάφερε. Η απόπειρα της Χεζμπολάχ να στηρίξει την ιρανική αντεπίθεση χτυπώντας το Ισραήλ (μένει να φανεί το μέγεθός της), έδωσε την ευκαιρία στα ισραηλινά στρατεύματα να εισβάλουν ξανά στο Λίβανο επιτείνοντας το χάος και την αποσταθεροποίηση.

Ο πλανήτης σε αχαρτογράφητα νερά

Οι πιο πρόσφατες δηλώσεις του Τραμπ, πέρα από τη γνωστή υπερφίαλη μεγαλομανία (μπορεί «να τελειώσει τον πόλεμο όποτε θέλει», έχει «πολλές εξόδους να διαλέξει», «έχει καταστραφεί το μισό πυραυλικό απόθεμα του Ιράν» και άλλα τέτοια), αποκαλύπτουν τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται, καθώς βάζει στο τραπέζι και μετά ξαναπαίρνει τη δυνατότητα εκεχειρίας, “μαζεύεται” από τους επιτελείς του, όπως τον υπουργό εξωτερικών Μάρκο Ρούπιο, σχετικά με τους στόχους της επίθεσης και την πιθανότητα αποστολής χερσαίων δυνάμεων, μεταθέτει το τέλος του πολέμου σε 4-5 εβδομάδες ή στο διηνεκές. Ο πόλεμος – αστραπή μετατρέπεται σε μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς που δύσκολα θα κερδηθεί. Ταυτόχρονα, η αμερικάνικη κοινή γνώμη, και ιδίως οι οπαδοί του MAGA, είναι δυσαρεστημένοι και οι ενδιάμεσες εκλογές για το αμερικανικό Κογκρέσο είναι το Νοέμβρη, πολύ κοντά για να αμβλύνει τη ζημιά.

Το Ιράν, από την πλευρά του, δίνει έναν αγώνα επιβίωσης –όχι μόνο του καθεστώτος αλλά και της ίδιας της χώρας– καθώς αν ηττηθεί κινδυνεύει να διαλυθεί ή να βυθιστεί σε έναν εμφύλιο και να μετατραπεί σε ακόμα μια μαύρη τρύπα όπως η Συρία ή η Ουκρανία. Η εξαιρετικά προσεκτική και μελετημένη τακτική που η ηγεσία του ακολουθεί, προς το παρόν, είναι η άσκηση ασφυκτικής πίεσης στις πρόθυμες χώρες του Κόλπου που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις (πλήττοντας αμερικανικούς και όχι μόνο στόχους, π.χ. την πετρελαϊκή Aramco στη Σαουδική Αραβία, κλείνοντας τα στενά του Ορμούζ κ.λπ), ώστε να πιέσουν με τη σειρά τους σε αναδίπλωση το αμερικάνικο καθεστώς. Από την άλλη, το γεγονός ότι οι δυνάμεις της Χαμάς και της Χεζμπολάχ είναι αποδεκατισμένες και ότι η Κίνα και η Ρωσία δεν δείχνουν διατεθειμένες προς ώρας να εμπλακούν πιο ενεργά στο πλευρό του Ιράν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα συνεχίσουν κι έτσι, αν η απειλή για το Ιράν κλιμακωθεί), κάνει την κατάσταση δύσκολη και για τους Ιρανούς.

Οι χώρες της Δύσης και ιδίως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία σύρθηκαν, για ακόμα μια φορά, σε έναν πόλεμο για τον οποίο δεν ρωτήθηκαν. Και, για ακόμα μια φορά, υποτάχθηκαν στις αμερικάνικες επιταγές, όχι μόνο σπεύδοντας να κατηγορήσουν το Ιράν για την επίθεση που δέχτηκε, αλλά κυρίως γιατί παραχώρησαν τη στήριξη, τις βάσεις και τις στρατιωτικές τους δυνάμεις για τη δήθεν αμυντική(!) υπεράσπιση των αμερικανικών στρατευμάτων από τα ιρανικά αντίποινα, προσποιούμενοι ότι κρατούν ουδέτερη στάση. Δικαιολογημένα, αν και προειδοποιητικά, στοχοποιήθηκε η βρετανική βάση στο Ακρωτήρι της Κύπρου και, δυστυχώς, η κυπριακή κυβέρνηση (άλλος στρατηγικός εταίρος των ισραηλινών) έτρεξε να την υπερασπιστεί, αντί να διαχωρίσει τη θέση της και να καταγγείλει τους Βρετανούς και το αποικιακό καθεστώς που εξακολουθούν να επιβάλλουν.

Ο έλληνας πρωθυπουργός δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα. Βιάστηκε, από την πρώτη στιγμή, να δικαιολογήσει την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση και να ταχθεί στο πλευρό της υπερδύναμης, που κουρελιάζει καθημερινά το υποτιθέμενο διεθνές δίκαιο στο οποίο ο ίδιος ο Μητσοτάκης ομνύει. Η μετατροπή της Ελλάδας σε αμερικανικό προτεκτοράτο και ισραηλινή αποικία είναι εξόφθαλμη: ο Νετανιάχου και τα ισραηλινά μαχητικά κόβουν βόλτες στον εναέριο χώρο της Ελλάδας και η Σούδα (που φιλοξένησε το USS Gerald R. Ford στον δρόμο του προς την Αραβική Θάλασσα) έχει μετατραπεί σε κόμβο επιχειρησιακής υποστήριξης των αμερικανικών στρατευμάτων. Οι Patriot στην Κάρπαθο, οι S-300 στο Λασίθι, οι δυο φρεγάτες (η μια από τις πανάκριβες γαλλικές) και τα F-16 που στάλθηκαν στην Κύπρο για να προστατεύσουν τις βρετανικές βάσεις (και όχι τους Κύπριους), υποδηλώνουν την ενεργή εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο εναντίον μιας άλλης χώρας και βάζουν τους εργαζόμενους, τη νεολαία και το λαό της χώρας μας στο στόχαστρο.