Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος καλλιτέχνης Λάκης Χαλκιάς

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο Λάκης Χαλκιάς, μία από τις σημαντικότερες φωνές του ελληνικού λαϊκού, έντεχνου και παραδοσιακού τραγουδιού. Με τη χαρακτηριστική, δωρική φωνή του τραγούδησε τη μετανάστευση, τη φτώχεια, τη δουλειά, τον ξεριζωμό και τους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων, συνδέοντας την ηπειρώτικη μουσική παράδοση με το πολιτικό και κοινωνικό τραγούδι.

Γεννημένος το 1943 στα Ιωάννινα, μέσα σε μια οικογένεια με βαθιά μουσική παράδοση, ήρθε από πολύ μικρός σε επαφή με το δημοτικό τραγούδι. Πατέρας του ήταν ο σπουδαίος κλαρινίστας Τάσος Χαλκιάς και η μουσική ήταν καθημερινό κομμάτι της ζωής του. Ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί, έμαθε κιθάρα, μπουζούκι, λαούτο και άλλα όργανα και από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική.

Η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη μουσική του ταυτότητα. Η φωνή του συνδέθηκε με έργα όπως οι «Μετανάστες», οι «Εργάτες», η «Θητεία» και οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι ». Τραγούδια όπως η «Φάμπρικα» αποτύπωσαν την ξενιτιά και τη σκληρή ζωή της εργατικής τάξης σε με μια περίοδο έντονων κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Επίσης το «Μαλαματένια Λόγια» είναι ένα τραγούδι που συντροφεύει το εργατικό κίνημα μέχρι και σήμερα.

Ο Λάκης Χαλκιάς δεν έκρυψε ποτέ τις αριστερές του πεποιθήσεις ούτε τη σχέση του με το λαϊκό κίνημα. Συμμετείχε σε πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και σε συναυλίες αλληλεγγύης, θεωρώντας ότι ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να είναι  αμέτοχος απέναντι στα προβλήματα της κοινωνίας. Για εκείνον, η μουσική είναι ένας τρόπος  για να μιλήσει για τον εργάτη, τον μετανάστη, τον φτωχό.

Την ίδια στάση κράτησε και απέναντι στην εμπορευματοποίηση της μουσικής. Απομακρύνθηκε σταδιακά από τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα, επιλέγοντας χώρους όπου το τραγούδι μπορούσε να ακουστεί με μεγαλύτερη προσοχή και σεβασμό. Παράλληλα, υπερασπίστηκε με συνέπεια το δημοτικό τραγούδι, εκφράζοντας συχνά την ανησυχία του για την αλλοίωση και την εμπορική του εκμετάλλευση.

Για τον Χαλκιά, η παράδοση δεν ήταν ένα κατάλοιπο του παρελθόντος. Ήταν μνήμη, ταυτότητα και ζωντανή εμπειρία. Η μουσική του κουβαλούσε την Ήπειρο, αλλά και τις αγωνίες μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ο Λάκης Χαλκιάς δεν υπήρξε απλώς ένας μεγάλος ερμηνευτής. Υπήρξε ένας λαϊκός καλλιτέχνης με σαφή θέση για την τέχνη και την κοινωνία. Αυτή η σύνδεση της μουσικής με τη παράδοση και τον αγώνα είναι ίσως η σημαντικότερη παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του.

Η ΟΚΔΕ εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους συγγενείς και τους φίλους του.