Επιστροφή Γιωτόπουλου στη φυλακή: Εκδικητική απόφαση με υπογραφή ΗΠΑ και δυναστείας Μητσοτάκη

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος επιστρέφει στη φυλακή, λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του. Στις 15 Ιουνίου, ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την εισαγγελική πρόταση και ανέτρεψε το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πειραιά, με το οποίο είχε αποφασιστεί η υφ’ όρον απόλυσή του, υιοθετώντας την εισήγηση του αντιεισαγγελέα που αποφάσισε μεταξύ άλλων πως η καλή διαγωγή δεν θεμελιώνει «ηθική μεταστροφή». Ο 82χρονος Γιωτόπουλος, έπειτα από περίπου 24 χρόνια κράτησης, καλείται να ξαναπεράσει την πόρτα της φυλακής, μέχρι η υπόθεση να εξεταστεί ξανά από νέο δικαστικό συμβούλιο. 

Ο Γιωτόπουλος είχε συλληφθεί το 2002 και έχει καταδικαστεί ως ηγετικό στέλεχος της «17 Νοέμβρη», με βαρύτατες ποινές, για ηθική αυτουργία στις ενέργειες της οργάνωσης. Η επιστροφή ενός 82χρονου ανθρώπου στη φυλακή, μετά από 24 χρόνια εγκλεισμού, αποτελεί υπόδειγμα κρατικής σκληρότητας, απουσίας μέτρου και εκδικητικής λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για τον κρατούμενο με τα περισσότερα πραγματικά έτη φυλάκισης στη Μεταπολίτευση μαζί με τους υπόλοιπους καταδικασμένους για την υπόθεση της 17Ν. 

Το σκεπτικό περί «μη μεταμέλειας» ανοίγει τον δρόμο για την επιστροφή σε «δηλώσεις μετανοίας». Γιατί η φυλακή δεν εμφανίζεται (για άλλη μια φορά) μόνο ως ποινή, αλλά ως μηχανισμός ιδεολογικής συμμόρφωσης. Δεν αρκεί η κράτηση, δεν αρκούν τα χρόνια, δεν αρκεί η τήρηση των αδειών, δεν αρκεί η απουσία πειθαρχικών, δεν αρκεί η ηλικία. Απαιτείται υποταγή, αποδοχή των όρων που θέτει η ίδια η αστική εξουσία. 

Καθόλου τυχαία, η απόφαση αυτή ήρθε μέσα σε ένα κλίμα ανοιχτών πιέσεων. Οι ΗΠΑ, με επίσημη παρέμβαση του State Department, δεν περιορίστηκαν σε μια γενική δυσαρέσκεια για την αποφυλάκιση, αλλά κάλεσαν την ελληνική κυβέρνηση να κάνει ό,τι μπορεί για την ανατροπή της. Την ίδια στιγμή, η οικογένεια Μπακογιάννη, με δημόσιες τοποθετήσεις και συνεχείς αναφορές στη «μη μεταμέλεια», έβαλε το δικό της βάρος στη διαμόρφωση του κλίματος. Έτσι, μια δικαστική κρίση μετατράπηκε σε υπόθεση πολιτικής πίεσης και οικογενειακής-κρατικής εκδίκησης. Πιστό τσιράκι των αμερικάνων και φυσικά πιστή στις «οικογενειακές» της σχέσεις, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έσπευσε να «διορθώσει» το κακό και να επιβάλει παραδειγματική τιμωρία και με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύει την κοινωνία να βλέπει τη σκληρότητα ως δικαιοσύνη, την εκδίκηση ως θεσμική κανονικότητα, τον αυταρχισμό ως υπεράσπιση της δημοκρατίας.  

Αυτή είναι η Δικαιοσύνη που κρατά δύο μέτρα και δύο σταθμά. Για τους χουντικούς, για τους μηχανισμούς του κράτους και του παρακράτους, για τους φασίστες που βρίσκουν πάντα παράθυρα, αναστολές, ευνοϊκές ερμηνείες και «πρότερο έντιμο βίο», το σύστημα ξέρει να δείχνει ανοχή. Ο Παττακός αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας και έζησε δεκαετίες μετά, υπερασπιζόμενος τη χούντα και τα εγκλήματά της. Εκεί δεν περίσσεψε η αυστηρότητα… εκεί δεν ζητήθηκε καμία πραγματική μεταμέλεια. Ούτε επίσης στα σκάνδαλα όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το έγκλημα των Τεμπών όπου δεν έχει φυλακιστεί κανένας. 

Η επιστροφή Γιωτόπουλου στη φυλακή είναι απόφαση ντροπή. Επιβεβαιώνει ότι το αστικό κράτος κρατά για τον εαυτό του το δικαίωμα να εξαιρεί, να εκδικείται, να ζητά δηλώσεις μετάνοιας και να τσαλαπατά το ίδιο του το θεσμικό πλαίσιο όταν το απαιτούν οι πολιτικές σκοπιμότητες. Τα δικαιώματα των κρατουμένων δεν είναι χάρη. Δεν είναι επιβράβευση για την πολιτική υποταγή. Ή ισχύουν για όλους ή δεν υπάρχουν για κανέναν. Γιατί κάθε φορά που το κράτος επιτρέπει στον εαυτό του να τσαλαπατά το μέτρο, τον νόμο και τα δικαιώματα ενός ανθρώπου επειδή αυτός είναι πολιτικά ανεπιθύμητος, ανοίγει τον δρόμο για να γίνει το ίδιο και στον επόμενο. Στον εργαζόμενο, στον διαδηλωτή, στον απεργό, στον μετανάστη, σε όποιον βρεθεί απέναντι στην εξουσία. Με αγώνες να σταματήσουμε τον κατήφορο του Κράτους Έκτακτης Ανάγκης, της ατιμωρησίας της κυβέρνησης, του φαύλου καθεστώτος Μητσοτάκη.