Μια σημαντική εκδήλωση για τον Δημήτρη Λιβιεράτο
Πέρασαν ήδη 3 χρόνια (16/6/23) από τότε που έφυγε από κοντά μας ο Δημήτρης Λιβιεράτος, που ήταν μια πολύ μεγάλη απώλεια για το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα για τον επαναστατικό μαρξισμό. Ο σ. Μίμης (όπως τον έλεγαν οι σύντροφοι και φίλοι του) Λιβιεράτος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουλίου του 1927 και συμμετείχε ενεργά σε όλα τα μεγάλα γεγονότα του ελληνικού και παγκόσμιου εργατικού και επαναστατικού κινήματος. Σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο εργατικό κίνημα και κατά την διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στον αγώνα μέσα από τις τάξεις του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού (Κομμουνιστικού) Κόμματος Ελλάδας (ΕΣΚΚΕ).
Συμμετείχε στο «ενοποιητικό Συνέδριο» όλων των τροτσκιστικών οργανώσεων της Ελλάδας, το οποίο «πραγματοποιήθηκε σε μια χαράδρα της Πεντέλης», τον Ιούλιο του 1946, όπως επίσης και στη δημιουργία του ενιαίου κόμματος που προέκυψε από αυτό το Συνέδριο, με την ονομασία Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΔΚΕ), τμήμα της 4ης Διεθνούς. Ο σ. Μίμης για την δράση του εξορίστηκε στη Μακρόνησο, μαζί με το άλλο ηγετικό στέλεχος του τροτσκισμού Γιώργο Δαλαβάγκα και πολλούς άλλους τροτσκιστές. Μετά την απελευθέρωσή του ασχολήθηκε με τον συνδικαλισμό- που ήταν πάντοτε η μεγάλη του «αγάπη»- μετείχε στο Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού (1951) και στο Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα (1955). Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ίδρυση του «Σοσιαλιστικού Συνδέσμου Νέων», το 1953, ο οποίος αποτέλεσε μια νόμιμη «μετωπική» οργάνωση.
Ο σ. Λιβιεράτος μαζί με Θεοδόση Θωμαδάκη (1930-2013), μια επίσης σημαντική μορφή του εργατικού και επαναστατικού κινήματος, θα συμμετάσχουν στην Αλγερινή επανάσταση, ως μέλη της επαναστατικής διεθνούς ομάδας που έστειλε η 4η Διεθνής προς βοήθεια των αλγερινών επαναστατών ενάντια στον γαλλικό ιμπεριαλισμό.
Στην περίοδο της δικτατορίας (1967) θα αγωνιστεί μέσα από τις γραμμές των Δημοκρατικών Επιτροπών Αντίστασης (ΔΕΑ), των οποίων υπήρξε ένας από του τρεις (οι άλλοι δυο ήταν ο Γ. Δαλαβάγκας και Γ. Βερούχης) κύριους ιδρυτές και ηγέτες τους.
Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο Λιβιεράτος ασχολήθηκε με τη συγγραφή της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος, ενώ διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αρχείου Ιστορίας των Συνδικάτων της ΓΣΕΕ (ΑΡΙΣΤΟΣ/ΓΣΕΕ). Πίστευε ότι οι νέοι εργάτες, ιδιαίτερα οι πολιτικοποιημένοι, πρέπει να γνωρίζουν την ιστορία του ελληνικού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Ο ίδιος ήταν ένας σημαντικός «διανοούμενος της εργατικής τάξης», πράγμα που επιβεβαιώνει το μεγάλο και σημαντικό έργο του. Μερικά από τα σημαντικά έργα του είναι: Μαύρη Αφρική, Αλγερινή Επανάσταση και τα 2 έχουν επανακυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Κουκίδα, επίσης από αυτές τις εκδόσεις κυκλοφορεί το τετράτομο για τη ιστορία του εργατικού κινήματος της περιόδου 1923-1936, που είναι, ίσως, το σημαντικότερο έργο του. Άλλα έργα του: Τα Ιουλιανά, Παντελής Πουλιόπουλος-Ένας διανοούμενος επαναστάτης, Ο ελληνικός τροτσκισμός-Ένα χρονικό 1923-1946 (και τα τρία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Εργατική Πάλη), Τα Συνέδρια της ΓΣΕΕ, Η Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1890-1999), Το Αόρατο Εργοστάσιο της Επανάστασης (1959-1962) κ.λπ. Τέλος αξίζει να αναφερθεί η αρθρογραφία του στο Μαρξιστικό Δελτίο (εκδόσεις Εργατική Πάλη), κυρίως τα οικονομικά άρθρα του.
Στις 16 Ιουνίου 2026, στις 19:00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Αμφ. Α. Τρίτσης), Ακαδημίας 50, Αθήνα, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου που εκδόθηκε προς τιμή του με τίτλο, Δημήτρης Λιβιεράτος: Άνθρωπος της δράσης, λόγιος της εργατικής τάξης. Θα προλογίσει την παρουσίαση ο Δημήτρης Κατσορίδας, Επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ και επιμελητής της έκδοσης και πολύ καλός γνώστης της ιστορίας του εργατικού κινήματος και της ζωής, της δράσης και του έργου του Δ. Λιβιεράτου.
ΟΚΔΕ 14-6-2026
