Ίδρυση ΝΑΤΟ – 77 χρόνια Η παγκόσμια «Ιερά Συμμαχία»

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Απριλίου

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο βασικές προκλήσεις: αφενός την παγίωση της πρωτοκαθεδρίας του μέσω δομών που συγκρότησαν την αρχιτεκτονική του μεταπολεμικού «ελεύθερου κόσμου» (όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα), αφετέρου την αντιμετώπιση του λεγόμενου «κομμουνιστικού κινδύνου», δηλαδή της «ανάσχεσης» –όπως ονομάστηκε– της ΕΣΣΔ, στην πραγματικότητα ανόδου της παγκόσμιας επανάστασης.

Σε αυτό το πλαίσιο και αφού έχει αρχίσει ο Ψυχρός Πόλεμος, στις 4 Απριλίου 1949, οι ΗΠΑ μαζί με τον Καναδά και δέκα ευρωπαϊκές χώρες (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισλανδία, Νορβηγία και Δανία) ίδρυσαν το ΝΑΤΟ, που αποτέλεσε βασικό εργαλείο για την εδραίωση της στρατιωτικής και πολιτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη και διεθνώς, τόσο απέναντι στην ΕΣΣΔ όσο και στον «εσωτερικό εχθρό», το εργατικό και επαναστατικό κίνημα.

Η λίστα με πολύνεκρες επεμβάσεις, χούντες και πολέμους που ενορχήστρωσε και διεξήγαγε αυτή η παγκόσμια συμμορία, δεν έχει τελειωμό. Από το 1945 έως το 1990 και στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, συμμετείχαν στον Πόλεμο της Κορέας (1950) και στον πόλεμο του Βιετνάμ (1967). Στην Ελλάδα στήριξαν το μετεμφυλιακό, αντικομμουνιστικό καθεστώς (αφού είχαν ηγηθεί της νίκης της αστικής τάξης στον Εμφύλιο, που έληξε το 1949) και βέβαια τη χούντα των συνταγματαρχών (1967-1974). Στη Λατινική Αμερική, οργάνωσαν το πραξικόπημα στη Γουατεμάλα (1954) και τη χούντα του Πινοσέτ στη Χιλή (1973). Στην Αφρική, επέβαλλαν δικτατορία στο Κονγκό (1961). Στην Ασία, στήριξαν την δικτατορία του Σουχάρτο στην Ινδονησία (1965), η οποία επιβλήθηκε μέσα από μια από τις μεγαλύτερες σφαγές κομμουνιστών και αγωνιστών στην ιστορία. Στη Μέση Ανατολή, συμμετείχαν στο πραξικόπημα στο Ιράκ το 1953 και στήριξαν το εξαιρετικά καταπιεστικό καθεστώς του Σάχη στο Ιράν.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, παρά τις διακηρύξεις για το «τέλος της ιστορίας», το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν καταργήθηκε, αλλά αντίθετα, με το δόγμα ΤΙΝΑ (There is no alternative – δεν υπάρχει εναλλακτική) και τη λεγόμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων διευρύνθηκε, ενώ η πολεμική του μηχανή συνέχισε να χρησιμοποιείται με ολοένα και μεγαλύτερη βαρβαρότητα σε κάθε γωνιά του πλανήτη (π.χ. διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας). Ταυτόχρονα, σε πλήρη αντίθεση με τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί προς τη Ρωσία μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το ΝΑΤΟ προχώρησε σε διαρκή επέκταση προς ανατολάς, επιδιώκοντας την περικύκλωση της Ρωσίας. Αποκορύφωμα αυτής της πορείας αποτέλεσε η προσπάθεια ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η οποία είναι η πρωταρχική και βασική αιτία για την ανάφλεξη του πολέμου με τη Ρωσία.

Σήμερα, με νέο δόγμα και πρόσχημα την αντιμετώπιση της «διεθνούς τρομοκρατίας» ή το σταμάτημα της «εξάπλωσης των όπλων μαζικής καταστροφής» και προκειμένου να ανακόψουν την ανάπτυξη των διαφόρων ανταγωνιστών τους (BRICS κ.ά.), οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές συνεχίζουν το απάνθρωπο έργο τους στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, σπέρνουν το χάος και τη βαρβαρότητα σε όλο τον πλανήτη. Η πρόσφατη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν ωθεί την ανθρωπότητα σε μια επικίνδυνη πορεία προς έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με ορατό ακόμη και τον κίνδυνο χρήσης πυρηνικών όπλων. Ο σιωνισμός, σε σύμπλευση με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό επιχειρεί να προωθήσει τα σχέδιά του, όπου το φασιστικό, γενοκτονικό όραμα του «Μεγάλου Ισραήλ» συνδέεται άμεσα με τη στρατηγική της «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής», που επιδιώκουν οι ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα κομβικό μέτωπο στην προετοιμασία μιας ευρύτερης μετωπικής σύγκρουσης με τους βασικούς ανταγωνιστές τους (Κίνα και Ρωσία), με το Ιράν να αποτελεί τον άμεσο βασικό αντίπαλο σε μια περιοχή τεράστιας στρατηγικής σημασίας.

Αναδυόμενη «δυσαρμονία» μεταξύ των Νατοϊκών

Η σημερινή όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης συνοδεύεται από την κλιμάκωση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να υιοθετεί επιθετικά το δόγμα «Πρώτα και μόνη η Αμερική», απαιτώντας ακόμη και από τους συμμάχους να «πληρώσουν» για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας του. Σε αντίθεση με τη μεταπολεμική περίοδο, όπου το ΝΑΤΟ λειτουργούσε ως πλαίσιο υπεράσπισης των κοινών συμφερόντων των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, ενσωματώνοντας τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές χώρες υπό την αμερικανική «ομπρέλα» με αντάλλαγμα την προστασία τους απέναντι στον «κομμουνιστικό κίνδυνο», σήμερα αυτή η ισορροπία κλονίζεται και οι σύμμαχοι αντιμετωπίζονται ως υποτελείς που οφείλουν να ευθυγραμμιστούν με τις επιδιώξεις των ΗΠΑ.

H ένταξη της Ελλάδας

Στις 18 Φεβρουαρίου 1952, η Ελλάδα θα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Μέσα από την πρόσδεση και συμμετοχή της Ελλάδας στα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η ελληνική αστική τάξη επεδίωκε, πρώτον, την αναβάθμιση της γεωστρατηγικά και οικονομικά, αναλαμβάνοντας ρόλο «τοποτηρητή» απέναντι στην ΕΣΣΔ και τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», αλλά και προγεφυρώματος ενάντια στην αραβική επανάσταση, δεύτερο, τη θωράκιση της εξουσίας της στο εσωτερικό της χώρας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι κάθε φορά που η αστική εξουσία αμφισβητήθηκε στην Ελλάδα, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έσπευσαν να τη διασώσουν (χαρακτηριστικά π.χ. στα Δεκεμβριανά του 1944). Έτσι, η πρόσδεση και συμμετοχή στα σχέδια των δυτικών ιμπεριαλιστών αποτελεί διαχρονική και συνειδητή ταξική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης και όχι μια «εθελοδουλεία».

Σήμερα, ο ελληνικός καπιταλισμός, στην προσπάθειά του να αναχαιτίσει τη βαθιά κρίση του, επιδιώκει να αναλάβει ρόλο στην «περικύκλωση» του τουρκικού υποϊμπεριαλισμού και ταυτόχρονα να προσδώσει στρατηγικό βάθος στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-Ισραήλ στη Μ. Ανατολή. Οι επιδιώξεις αυτές εκφράζονται μέσα από τυχοδιωκτικές, πολεμοκάπηλε κινήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όπως η αποστολή F-16 και πολεμικών πλοίων στην Κύπρο, αλλά και τα σενάρια φιλοξενίας πυρηνικών κεφαλών – που συνιστούν άμεσο και θανάσιμο κίνδυνο για τον ελληνικό λαό και τους λαούς της περιοχής.

Το ΝΑΤΟ πρέπει να ηττηθεί

Η ιστορία του ΝΑΤΟ είναι άρρηκτα δεμένη με χούντες, αιματοβαμμένες επεμβάσεις και πολέμους. Είναι μια άμεση απειλή για την ανθρωπότητα, με τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολέθρου να γίνεται ολοένα και πιο πραγματικός. Σε όλο τον κόσμο και ειδικά στις χώρες του «στρατοπέδου» των Δυτικών ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, οι εργαζόμενοι και οι νέοι, το αντιπολεμικό και αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα έχουν κάθε συμφέρον να ταχθούν με την στρατιωτική ήττα και διάλυση του ΝΑΤΟ. Γιατί κάθε προώθηση των σχεδίων των ΗΠΑ σημαίνει καταστροφή της περιοχής και εξανδραποδισμό των λαών της. Ταυτόχρονα, μια ήττα του Aμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ανοίγει δρόμο για να δυναμώσουν οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας στις δυτικές χώρες. Στη χώρα μας, ο αγώνας για να φύγουν οι βάσεις, ενάντια σε κάθε παρουσία πυρηνικών, για την έξοδο από το ΝΑΤΟ και τη διάλυσή του είναι από τις πρώτες προτεραιότητές μας.