Ιράν – με στρατηγική ήττα απειλείται ο Αμερικανικός Ιμπεριαλισμός

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Απριλίου 

Διανύουμε ήδη την τέταρτη εβδομάδα του πολέμου στο Ιράν, που ξεκίνησε ως δήθεν επέμβαση- αστραπή των Αμερικανο-σιωνιστών. Ήδη τρία συμπεράσματα έχουν γίνει απόλυτα σαφή: α) Ο αμερικανός πρόεδρος και η αυλή του έβαλαν τις ΗΠΑ σε έναν γενικευμένο πόλεμο υποτιμώντας τον αντίπαλο, χωρίς σχέδιο και στρατηγική. β) Το σιωνιστικό καθεστώς διεξάγει τον δικό του επεκτατικό πόλεμο εκμεταλλευόμενο την εμπλοκή του προστάτη του, των ΗΠΑ. γ) Το Ιράν είχε προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει τους πάνοπλους εισβολείς, έχει τρώσει βαριά την υπερσύγχρονη πολεμική τους μηχανή, και εμφανίζει σοβαρές πιθανότητες να αλλάξει άρδην την παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Με αυτή την προοπτική δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα περαιτέρω κλιμάκωσης και γενίκευσης του πολέμου, αλλά και της ολέθριας καταφυγής των δυο αιμοσταγών συνεταίρων στο πυρηνικό τους οπλοστάσιο.

Πληρώνοντας με το ίδιο νόμισμα

Από τις 28 Φεβρουαρίου, το Ιράν βομβαρδίζεται ανελέητα και μετρά εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, 3 εκατομμύρια εκτοπισμένους και τις δολοφονίες πολιτικών και στρατιωτικών αξιωματούχων (ανάμεσά τους ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Αλί Λαριτζανί). Πολλαπλά τα πλήγματα σε σχολεία, νοσοκομεία και υποδομές (ακόμα και σε μια μονάδα αφαλάτωσης που θεωρείται απαγορευμένος στόχος λόγω της απόλυτης εξάρτησης των χωρών της περιοχής –και του Ισραήλ– από αυτές), βομβαρδισμός 4 πετρελαϊκών δεξαμενών με αποτέλεσμα ένα τοξικό νέφος πάνω από την Τεχεράνη, επίθεση στο South Pars (το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο) και βομβαρδισμός της Νατάνζ (με πυρηνικές εγκαταστάσεις εμπλουτισμού καυσίμου). Παρόλα αυτά, το ιρανικό καθεστώς συνεχίζει να αιφνιδιάζει το δολοφονικό αμερικανο-σιωνιστικό δίδυμο: Διατηρεί τόσο τη συνοχή και τη σταθερότητά του, όσο και την προσεκτική και υπολογισμένη κλιμάκωση της επιθετικότητάς του, πιστό στη δέσμευσή του ότι θα απαντά με αναλογικές επιθέσεις και δε θα στραφεί ενάντια σε όποιον δε βάλλει εναντίον του. Την ίδια στάση κρατά και η Χεζμπολάχ που βρίσκεται αντιμέτωπη, για ακόμα μια φορά, με την εθνοκάθαρση που επιχειρεί το Ισραήλ στον Λίβανο.

Με την “αφανή” βοήθεια Ρωσίας και Κίνας (κυρίως σε επίπεδο τεχνογνωσίας, πληροφοριών και εντοπισμού στόχων, αλλά και σε σύγχρονα αντι-αεροπορικά ραντάρ), με το χαμηλού κόστους οπλοστάσιό του (βαλλιστικούς πυραύλους και drones), αλλά και με εξελιγμένους βαλλιστικούς και υπερηχητικούς πυραύλους (που αποδείχτηκε ότι έχει), το Ιράν απαντά σε ένα προς ένα τα απρόκλητα πλήγματα που δέχεται. Έτσι, ενώ οι καταστροφές που έχει υποστεί είναι μεγάλες, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει καταφέρει εξίσου σημαντικά πλήγματα.

Η απαγόρευση καταγραφής και αναμετάδοσης που έχει επιβάλλει το καθεστώς Νετανιάχου –χάρη στην οποία, πιθανότατα, δεν έχουν αναφερθεί νεκροί– δεν μπορεί να κρύψει ότι βομβαρδίζονται ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα στο Τελ Αβίβ, μεταξύ τους δύο από τις σημαντικότερες πολεμικές βιομηχανίες και το αρχηγείο της μυστικής υπηρεσίας Σιν Μπετ. Ακόμη, έχουν καταστραφεί κρίσιμα, πανάκριβα συστήματα εναέριας επιτήρησης, στη Χάιφα έχουν υποστεί ζημιές το διυλιστήριο και η ναυτική βάση Ατλίλ ενώ βομβαρδίστηκαν ακόμα και οι πυρηνικές εγκαταστάσεις στην Ντιμόνα και την Αράντ. Σε όλο το Ισραήλ οι σειρήνες ηχούν νυχθημερόν, καθώς το iron drone έχει γίνει σουρωτήρι αναγκάζοντας τους πανικόβλητους Ισραηλινούς να τρέχουν κάθε τρεις και λίγο στα καταφύγια.

Στις χώρες του Κόλπου, η αμερικανική παρουσία δεν πρόσφερε την παραμικρή ασφάλεια, αντίθετα τις έβαλε στο μάτι του κυκλώνα και μετέτρεψε τα δικά τους αεροδρόμια, λιμάνια και διυλιστήρια σε στόχους. Στο Κατάρ χτυπήθηκε η μεγαλύτερη μονάδα φυσικού αερίου του κόσμου και καταστράφηκε το 1/6 της ικανότητας εξαγωγής LNG της χώρας. Παρόμοια πλήγματα δέχτηκαν τα Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία και δέκα ακόμα χώρες. Η ζημιά γίνεται τεράστια, αν προστεθούν οι οικονομικές επιπτώσεις από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και τον στραγγαλισμό του τουρισμού (βλ. σχετικό άρθρο).

Το αδιέξοδο του αμερικανού προέδρου

Οι ανερμάτιστες ανακοινώσεις του Τραμπ, που, μέσα στην ίδια πρόταση, μπορεί να ισχυριστεί ότι οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται τη βοήθεια κανενός γιατί έχουν σβήσει το Ιράν από τον χάρτη και να απαιτήσει την αρωγή ακόμα και της Κίνας και της Ρωσίας (εναντίον των οποίων έχει, ουσιαστικά, εξαπολύσει τον εν λόγω πόλεμο), είναι ενδεικτικές όχι μόνο της πολιτικής ανικανότητας, αλλά και του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει.

Το οικονομικό και πολιτικό κόστος της επέμβασης αποδεικνύεται υπέρογκο: Έχει καταστραφεί το 80% των αμερικανικών ραντάρ στον Περσικό Κόλπο (ακόμα και τα πανάκριβα συστήματα THAAD) και 4 αεροσκάφη. Οι πολεμικές επιχειρήσεις έχουν ήδη κοστίσει πάνω από 23 δις δολάρια και το Πεντάγωνο έχει ζητήσει άλλα 200 δις από το Κογκρέσο. Η επέμβαση στο Ιράν μετατρέπεται σε Βατερλό για τον αμερικανό πρόεδρο, με τη συντριπτική πλειοψηφία της αμερικανικής κοινής γνώμης να διαφωνεί με αυτήν και πολύ περισσότερο με έναν μακροχρόνιο πόλεμο. Ενδεικτική υπήρξε η παραίτηση του Τζο Κεντ, διευθυντή του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας και εξέχοντος στέλεχος του MAGA, που έφυγε κατηγορώντας τον πρόεδρο για προδοσία των αρχών του κινήματος. Σα να μην έφτανε αυτό, οι αυξήσεις στην ενέργεια πλήττουν μαζί με την παγκόσμια οικονομία και τους Αμερικανούς αναγκάζοντας τον Τραμπ να άρει τις κυρώσεις στο ιρανικό και το ρώσικο φυσικό αέριο, με αποτέλεσμα να γεμίζει τα ταμεία των αντιπάλων του.

Επιπλέον, η τελευταία –προειδοποιητικού χαρακτήρα– επίθεση των Ιρανών στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία, 4.000 χιλιόμετρα μακριά, στον Ινδικό Ωκεανό (βεληνεκές στα σύνορα Γαλλίας και Ιταλίας), δείχνει ότι το ιρανικό καθεστώς κρύβει κι άλλα όπλα στη φαρέτρα του, που το επιτελείο Τραμπ δεν είχε καν διανοηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι, μετά από αυτό, ο αμερικανός πρόεδρος άρχισε τους εκβιασμούς για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, αν οι Ευρωπαίοι και λοιποί σύμμαχοι δε συνδράμουν με ναυτικές στρατιωτικές δυνάμεις στο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ (προφανώς, αυτοί αντιστέκονται ακόμα σε αυτή την αποστολή αυτοκτονίας). Τέλος, υπάρχει και ο παράγοντας Χούθι, που έχει δείξει την αποτελεσματικότητά του σε ξηρά και θάλασσα και μέχρι τώρα κρατάει στάση αναμονής. Πληροφορίες μιλάνε για επικείμενο κλείσιμο του δεύτερου σημαντικότερου για το παγκόσμιο εμπόριο στενού, Μπαμπ ελ-Μαντέμπ (Κόλπος του Άντεν), που ενώνει την Ερυθρά με τον Ινδικό Ωκεανό. Είναι κομβικής σημασίας για τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο και επηρεάζει όλες τις χώρες στη διαδρομή του Σουέζ.

Εκεχειρία ή χερσαία εισβολή;

Εξαιτίας αυτών των δεδομένων, ο Τραμπ άρχισε τα τελεσίγραφα και ταυτόχρονα επινόησε την ύπαρξη μυστικών ειρηνευτικών συνομιλιών με το Ιράν –οι ιρανοί αξιωματούχοι το διαψεύδουν κατηγορητικά. Το μέγεθος του αδιεξόδου του αποκαλύπτεται αν εξετάσει κανείς τους όρους της αμερικανικής πλευράς, οι οποίοι είναι αυτοί που το Ιράν είχε ουσιαστικά δεχτεί πριν την εισβολή. Τώρα, ωστόσο, η ιρανική πλευρά θέτει άλλους όρους, εφόσον βέβαια δεχτεί την έναρξη διαπραγματεύσεων, πράγμα καθόλου σίγουρο. Απαιτεί εγγυήσεις ότι δε θα υποστεί νέες επιθέσεις, άρση των κυρώσεων και των πυρηνικών περιορισμών σε βάρος της, καθώς και πολεμικές αποζημιώσεις –με άλλα λόγια τη ντροπιαστική συνθηκολόγηση ΗΠΑ και Ισραήλ. Επιπλέον, όχι μόνο επιτρέπει την απρόσκοπτη διέλευση των πλοίων των οποίων οι χώρες δεν παρέχουν στήριξη στους εισβολείς, αλλά και καλεί τις χώρες του Κόλπου να αποβάλουν κάθε αμερικανική παρουσία από τα εδάφη τους (βάσεις, επιχειρήσεις) προκειμένου να γλιτώσουν από τα ιρανικά πλήγματα και προαναγγέλλει διόδια για τη διέλευση από τα Στενά, σε γουάν (τέρμα στην παντοκρατορία του δολαρίου).

Ο Τραμπ και το επιτελείο του, ακολουθώντας τη γνωστή τακτική “βλέποντας και κάνοντας”, και αφού δεν κατάφεραν να βρουν κορόιδα να αναλάβουν τη χερσαία επέμβαση (οι Κούρδοι που προσεγγίστηκαν αρνήθηκαν), επεξεργάζονται το ενδεχόμενο χερσαίας εισβολής αμερικανικών δυνάμεων. Γίνεται λόγος για μια δύναμη 2.500-3.000 αερομεταφερόμενων ανδρών, που θα επιχειρήσει απόβαση στη νήσο Χαγκ, από όπου περνάει το 90% των συνολικών εξαγωγών (γι αυτό και φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού), και σε άλλες παράκτιες περιοχές. Εύλογα τίθενται μια σειρά ερωτήματα για την τύχη αυτών των στρατιωτών, με δεδομένη τη μορφολογία του εδάφους, τον ανεπαρκή αριθμό τους και την εκπαίδευση και αποφασιστικότητα των Φρουρών της Επανάστασης.

Από την πλευρά του, το σιωνιστικό καθεστώς επιδιώκει με κάθε τρόπο την παράταση του πολέμου μέχρι την αποδυνάμωση και τον διαμελισμό του Ιράν. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να προωθηθεί στο μέτωπο του Λιβάνου, που δεν έκλεισε ποτέ. Οι πρακτικές του, πανομοιότυπες με αυτές που εφαρμόστηκαν –και εξακολουθούν να εφαρμόζονται- στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, περιλαμβάνουν την ισοπέδωση ολόκληρων περιοχών, την καταστροφή αυτοκινητόδρομων και γεφυρών, ώστε να αποκοπεί ο νότος, να εκτοπιστούν οι κάτοικοί του (ήδη πάνω από ένα εκατομμύριο έχει μετακινηθεί) και να δολοφονηθούν πολλοί (ήδη ξεπερνούν τους 1.000) με χρήση ακόμα και βομβών λευκού φωσφόρου. Το σχέδιο στο δρόμο για το Μεγάλο Ισραήλ περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας “ουδέτερης ζώνης” 30 χιλιομέτρων, από τα ισραηλινά σύνορα μέχρι τον ποταμό Λιτάνι, που στη συνέχεια θα προσαρτηθεί ντε φάκτο στην ισραηλινή επικράτεια.

Καθώς τα δεδομένα αλλάζουν ώρα με την ώρα, όπως οι ανακοινώσεις του αμερικανού προέδρου, το μόνο σίγουρο είναι η ακλόνητη στάση του ιρανικού λαού που μάχεται για την επιβίωση και την ανεξαρτησία του. Δικό μας χρέος είναι να σταθούμε δίπλα του, όπως και δίπλα στον παλαιστινιακό, τον λιβανέζικο, τον συριακό, τον κουβανέζικο και κάθε λαό της περιοχής και του κόσμου, με ένα ισχυρό, διεθνές αντιπολεμικό, αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα.