Να νικήσει η απεργία πείνας του Α. Χατζη – Όχι στο ξεπούλημα των Προσφυγικών

Η σύγκρουση για τα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας και ο αγώνας ενάντια στις εξώσεις περνά σε κρίσιμη καμπή. Ο Αριστοτέλης Χατζής συνεχίζει για 77^η μέρα την απεργία πείνας με σοβαρά προβλήματα υγείας, με την ζωή του να κρέμεται από μία κλωστή. Με δηλωμένη αποφασιστικότητα να φτάσει  έως τη δικαίωση των αιτημάτων του μέχρι τέλους, αποκαλύπτει με τον πιο οξύ τρόπο το πραγματικό περιεχόμενο της αδίστακτης κυβέρνησης της ΝΔ: εκκένωση, εκτοπισμός και καταστολή προς όφελος των ιδιωτικοποιήσεων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, σε πλήρη ευθυγράμμιση με την Περιφέρεια Αττικής, επιχειρεί να επιβάλει ένα σχέδιο «ανάπλασης» που δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες των κατοίκων. Πίσω από τον μανδύα της «κοινωνικής κατοικίας» προωθείται η αναδιάρθρωση του χώρου με όρους αγοράς, ελέγχου και αποκλεισμών. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για άλλη μια πλευρά της συνολικής στρατηγικής εμπορευματοποίησης της στέγης, που εξελίσσεται σε όλη τη χώρα, με πλειστηριασμούς, εκτόξευση ενοικίων και μαζική εκδίωξη των λαϊκών στρωμάτων από τις πόλεις. Μέσα στην περίοδο πολέμου, η κυβέρνηση Μητσοτάκη οξύνει τον ταξικό πόλεμο ενάντια σε εργαζόμενους, νεολαία και φτωχά λαϊκά στρώματα.

Το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων επιβεβαίωσε τα όρια αυτής της πολιτικής. Το ψήφισμα που εγκρίθηκε, με γενικόλογες αναφορές σε «διαβούλευση» και «σεβασμό της ιστορικής μνήμης», αρνήθηκε να θέσει το βασικό ζήτημα: την άμεση ακύρωση της προγραμματικής σύμβασης και την κατοχύρωση της παραμονής των κατοίκων. Με αυτόν τον τρόπο ρίχνει στάχτη στα μάτια και λειτουργεί ως πολιτική κάλυψη για να προχωρήσει ο σχεδιασμός των εξώσεων με πιο «ήπιους» όρους.

Στα Προσφυγικά ζουν εκατοντάδες άνθρωποι, διαφορετικών ηλικιών και εθνικοτήτων, που έχουν διαμορφώσει συλλογικά έναν χώρο στέγασης, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Πρόκειται για μια μορφή κοινωνικής κατοικίας που έχει οικοδομηθεί για να καλύψει ανάγκες που το κράτος αφήνει ακάλυπτες: στέγη, τροφή, βασική φροντίδα, συλλογική ζωή. Τα Προσφυγικά αποτελούν ταυτόχρονα έναν ιστορικό τόπο της εργατικής τάξης και των αγώνων της. Χτισμένα για τη στέγαση προσφύγων τη δεκαετία του ’30 και σημαδεμένα από τις μάχες του Δεκέμβρη του 1944, παραμένουν μέχρι σήμερα ένας ζωντανός χώρος μνήμης και αντίστασης. Αυτόν ακριβώς τον χαρακτήρα επιδιώκει να διαλύσει η πολιτική της «ανάπλασης»: να μετατρέψει έναν ζωντανό κοινωνικό χώρο σε αποστειρωμένο, ελεγχόμενο και τελικά εμπορεύσιμο περιβάλλον.

Σε μια περίοδο βαθιάς στεγαστικής κρίσης, όπου η κατοικία μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε εμπόρευμα, η υπεράσπιση ενός χώρου συλλογικής στέγασης και αγώνα αποκτά ευρύτερη σημασία. Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μέσα στα όρια των θεσμικών «διαβουλεύσεων». Απαιτείται οργάνωση και κινητοποίηση από τα κάτω: σε γειτονιές, χώρους δουλειάς και σχολές. Να παρθούν άμεσα αποφάσεις στήριξης από κοινωνικούς φορείς για να δυναμώσει ο αγώνας και να νικήσει η απεργία πείνας. Μόνο ένα μαζικό, μαχητικό κίνημα μπορεί να μπλοκάρει τις εξώσεις και να επιβάλει το δικαίωμα στη στέγη.

• Νίκη στην απεργία πείνας του Α. Χατζή – Να δικαιωθούν όλα τα αιτήματά του
• Όχι στην εκκένωση των Προσφυγικών
• Η στέγη είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα