Για την ανακοίνωση της Κομμ. Απελευθέρωσης για τους 200 της Καισαριανής
Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Μαρτίου
Μια παραφωνία στα όρια της απρέπειας και της ασέβειας
Οι φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής, που ήρθαν στην επιφάνεια, έχουν δικαίως ευαισθητοποιήσει και συγκλονίσει αγωνιστές του εργατικού και λαϊκού κινήματος, αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους, εργαζόμενους και νέους. Που βλέπουν σ’ αυτές ένα σπουδαίο κομμάτι της ιστορίας του εργατικού και επαναστατικού κινήματος της χώρας μας. Που τιμάνε τη μεγάλη ιστορία αγώνων και θυσιών, εμπνέονται από αυτή για τους σημερινούς και μελλοντικούς αγώνες.
Η Ελληνική Επανάσταση 1943-1949 (όπως είναι το πιο σωστό να χαρακτηρίζεται η ένοπλη αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας από τις εργαζόμενες και λαϊκές μάζες – και όχι μόνο Αντίσταση ή ακόμα περισσότερο «Εθνική Αντίσταση») είναι ένα κορυφαίο ορόσημο. Παρά την τραγική, οδυνηρή κατάληξη της ήττας, για τις αιτίες της οποίας η ΟΚΔΕ, το ρεύμα του τροτσκισμού/ επαναστατικού μαρξισμού έχουν τοποθετηθεί αναλυτικά και επανειλημμένα. Για να τιμήσουμε αυτό το ορόσημο και τους αγωνιστές του, για να διδαχτούμε από αυτό, η ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση είναι αναπόφευκτη και μάλιστα απαραίτητη, όταν πρόκειται για γεγονότα τέτοιας σημασίας και κλίμακας. Όμως, ούτε χρειάζεται ούτε βοηθάει οποιαδήποτε προπαγανδιστική ή «προκρούστεια» ή πολύ περισσότερο «ιδιοκτησιακή» χρήση της ιστορίας – το αντίθετο.
Σε γενικές γραμμές, όλες οι σχετικές τοποθετήσεις των αριστερών οργανώσεων τις τελευταίες μέρες διαπνέονται από ένα τέτοιο πνεύμα, σεβόμενες το ιστορικό γεγονός και τους πρωταγωνιστές του. Σχεδόν μοναδική παραφωνία η εξαιρετικά άστοχη τοποθέτηση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης, που δεν επιτρέπει να την προσπεράσουμε ασχολίαστη: «Καλούμε όλες τις κομμουνιστικές και επαναστατικές οργανώσεις, όλους τους πολίτες που αναγνωρίζουν και εμπνέονται από την ΕΑΜική αντιφασιστική αντίσταση και τη θυσία των κομμουνιστών να ασκήσουν κάθε δυνατή πίεση σε Δήμους και κρατικούς φορείς ώστε να εγγυηθούν την απόκτηση των εν λόγω τεκμηρίων και τη δωρεάν, δημόσια έκθεσή τους.» (Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΚΑ εδώ: https://www.kommap.gr/post/φωτογραφίες-200-καισαριανής-ανήκουν-στην-ιστορία-του-κινήματος-και-όχι-στην-αγορά)
Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουν οι «πολίτες», που έχουν αγωνιστική, ταξική, αριστερή, κομμουνιστική κ.λπ. αναφορά, που «αναγνωρίζουν και εμπνέονται» από την Ελληνική Επανάσταση 1943-1949, αλλά που για οποιονδήποτε λόγο, είτε κριτικάρουν είτε αρνούνται την ολέθρια πολιτική του ΕΑΜ, που οδήγησε στην ήττα; Δεν έχουν αυτοί δικαίωμα και υποχρέωση να ενώσουν τη φωνή τους με το πάνδημο αίτημα για την απόκτηση από το ελληνικό δημόσιο, τους Δήμους κ.ά., των φωτογραφιών για την κατάλληλη έκθεση και προβολή τους; Τι πρέπει να κάνουν «όλες οι κομμουνιστικές και επαναστατικές οργανώσεις», που υπερασπίζονται την ταξική, διεθνιστική και σοσιαλιστική οπτική για την Ελληνική Επανάσταση του 1943-1949;
Είναι πλέον πασίγνωστο (από έρευνα, βιβλιογραφία, άρθρα κ.λπ.) ότι ανάμεσα στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, οι 12 αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές είχαν μια έντονη ή και κάθετη κριτική απέναντι στο ΕΑΜ. Αυτή τη στοιχειώδη ιστορική αλήθεια, αποδεκτή απ’ όλους τους ιστορικούς, δεν την αρνείται σήμερα σχεδόν κανένας, ούτε το ΚΚΕ, ούτε οργανώσεις σταλινικής αναφοράς. Και αυτό χωρίς καν να «χρειάζεται» να αναφερθεί κανείς στη συζήτηση/ αντιπαράθεση για την πολιτική του ΕΑΜ/ΚΚΕ εκείνη την περίοδο ( που ήταν και καθοριστικός παράγοντας για την ήττα). Ή για το ότι πολλοί εξέχοντες αγωνιστές εκείνης της περιόδου, από αυτά τα ρεύματα και οργανώσεις, αντιπολιτευόμενα τον σταλινισμό (αρχειομαρξισμός, τροτσκισμός), πλήρωσαν βαρύ τίμημα για τη συνεπή και θαρραλέα στάση τους: από τη συκοφαντία του «χιτλερο-τροτσκιστή» μέχρι τη φυσική εξόντωσή τους από τον σταλινικό μηχανισμό του ΚΚΕ.
Η απρόσεκτη (;) διατύπωση της ΚΑ φαίνεται να προτιμάει να ξεχαστεί ή να παραμεριστεί η ύπαρξη αυτών των αγωνιστών ανάμεσα στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, μιας και ορίζει το «κριτήριο» ποιος «αναγνωρίζει και εμπνέεται» από το ΕΑΜ. Γι’ αυτό και είναι μια τοποθέτηση που ξεπερνά πλέον τα όρια, αγγίζει την απρέπεια και ασέβεια. Οι σ. της ΚΑ θα ήταν καλό να διορθώσουν. Είναι ένα ελάχιστο αλλά απαραίτητο βήμα σεβασμού, αν όχι απέναντι στους επαναστάτες αγωνιστές εκείνης της περιόδου (όπως τους το οφείλουν), τουλάχιστον απέναντι στην ιστορική αλήθεια.
