Οι 200 αγωνιστές και κομμουνιστές της Καισαριανής μας δείχνουν τον δρόμο | ΣΑΒΒΑΤΟ 14/3, 12.00, πλ. Καισαριανής – Σκοπευτήριο

Η ΜΝΗΜΗ ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ: ΤΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΩΝ ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ, ΠΥΞΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Αυτές τις μέρες είδαν το φως της δημοσιότητας φωτογραφίες που αφορούν τις τελευταίες στιγμές των 200 αγωνιστών αντιστασιακών που εκτελέστηκαν από τους γερμανούς ναζί/κατακτητές, την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής,. Αυτές οι φωτογραφίες, που βρέθηκαν στα χέρια κάποιου Βέλγου (μάλλον προέρχονται από τον γερμανό υπολοχαγό Χέρμαν Χόιερ), αποτελούν ανεκτίμητο ιστορικό υλικό.

Όπως είναι γνωστό, οι 200 αγωνιστές του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος εκτελέστηκαν σε αντίποινα για επίθεση του ΕΛΑΣ έξω από τους Μολάους. Οι περισσότεροι από τους εκτελεσθέντες προέρχονταν από την Ακροναυπλία, κρατούνταν ήδη από τη δικτατορία του Μεταξά και οι ελληνικές αρχές τους παρέδωσαν στους φασίστες/κατακτητές. Παρά την έντονη κινητοποίηση που έγινε για να μην εκτελεστούν οι «200», αυτό δεν έγινε κατορθωτό. Έτσι, τα χαράματα της Πρωτομαγιάς του 1944, τα φορτηγά μετέφεραν τους κρατούμενους στην Καισαριανή. Εκεί, οι Γερμανοί φασίστες μαζί με πρόθυμους ντόπιους συνεργάτες, προχώρησαν στην εν ψυχρώ εκτέλεση των «200» ανά ομάδες των 20. Υποχρέωναν την επόμενη 20άδα, πριν εκτελεστούν, να φορτώσουν οι ίδιοι τους νεκρούς στα φορτηγά. Το Σκοπευτήριο έγινε από εκείνη την Πρωτομαγιά μνημείο θυσίας και αγώνα ενάντια στον ναζισμό και στους ντόπιους καταπιεστές. Το θάρρος με το οποίο οι «200» αντιμετώπισαν τον θάνατο, θα αποτελεί φάρο για τους αγώνες της εργατικής τάξης. Μάλιστα, αυτή είναι η δεύτερη στη σειρά μαζική εκτέλεση, ως αντίποινα. Η πρώτη είχε γίνει λίγους μήνες πριν, στις 6 Ιουνίου 1943 στο Κούρνοβο/Νεζερό της Λάρισας με την εκτέλεση 106 αγωνιστών, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν 4 τροτσκιστές (μεταξύ των οποίων και ο θεμελιωτής του επαναστατικού μαρξισμού στη χώρα μας Π. Πουλιόπουλος) και ένας αρχειομαρξιστής. Ανάμεσα στους «200» ήταν 7 τροτσκιστές (Βασίλης Τζαματζάς, Γιώργος Κοβάνης, Γιώργος Κρόκκος, Δημήτρης Γιαννακουρέας, Δημήτρης Πανταζής, Ηρακλής Μήτσης, Χρήστος Σούλας) και 5 αρχειομαρξιστές (Πέτρος Ανδρώνης, Ανρύ Περαχιά, Παπαδημητρόπουλος, Χαζηχρήστος), που έπεσαν, όπως και οι σύντροφοί τους στο Κούρνοβο πριν από 1 περίπου χρόνο, τραγουδώντας τον ύμνο της Διεθνούς και φωνάζοντας για την 4η Διεθνή και τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης.

Η εκτέλεση της Πρωτομαγιάς του ’44 ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς σταθμούς της Ελληνικής Επανάστασης ’43-’49., που είχε ξεσηκώσει τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων, αγροτών, φτωχών λαϊκών στρωμάτων, νεολαίας.

Η Επανάσταση είχε πάρει τέτοια έκταση, που ήταν σχεδόν βέβαιη η επικράτησή της, αν δεν είχε μεσολαβήσει η προδοτική πολιτική του ΚΚΕ (που αποκρύπτει ή παραποιεί εσκεμμένα την ιστορία): α) Με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας το ’44, αφόπλιζαν το αντιστασιακό κίνημα και άνοιγαν τον δρόμο για την υποταγή στον αγγλικό ιμπεριαλισμό (βλ. και συμφωνία της Γιάλτας). β) Με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» υπό τον Γ. Παπανδρέου, όπου εφάρμοσαν σκληρά και αντεργατικά μέτρα (μειώσεις μισθών, απολύσεις υπαλλήλων, διευκολύνσεις σε βιομήχανους κ.ά.). γ) Με την ήττα στα Δεκεμβριανά, όπου η ηγεσία του ΚΚΕ/ΕΑΜ, αφού πρώτα υποδέχθηκε τους Άγγλους σαν «ελευθερωτές», τους έδωσε σαν «εύκολη λεία» τους αγωνιστές του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που μάχονταν γενναία για 33 ημέρες μέσα στην Αθήνα. Ο αξιόμαχος τακτικός στρατός του ΕΛΑΣ (μαζί με τα στρατεύματα του Α. Βελουχιώτη) είχαν διασκορπιστεί στην επαρχία και δεν επενέβησαν ποτέ στην Αθήνα, καθώς αυτό είχε συμφωνηθεί από την ηγεσία του ΕΑΜ/ΚΚΕ σε Λίβανο-Καζέρτα. Αποτέλεσμα της ήττας ήταν η ταπεινωτική συμφωνία της Βάρκιζας. δ) Με τα αισχρά ψεύδη, τη συκοφαντία αλλά και τις δολοφονίες όσων έκαναν κριτική, κυρίως τους επαναστάτες αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές. Με χαρακτηρισμούς όπως «λικβινταριστές», «συνειδητοί πράχτορες της κεφαλαιοκρατίας», «χαφιέδες», η ηγεσία του ΚΚΕ είχε αποκρούσει και την πρόταση των τροτσκιστών για την καθόλα εφικτή απόδραση των πολιτικών κρατούμενων από την Ακροναυπλία, όταν κατέρρεε το καθεστώς Μεταξά μετά την εισβολή των δυνάμεων του Άξονα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους κρατούμενους ήταν στους «200».

Η δημοσίευση αυτού του ανεκτίμητου αρχειακού υλικού έρχεται σε μια δύσκολη περίοδο για την ανθρωπότητα. Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν χωρίς κανένα πρόσχημα, φέρνει λουτρό αίματος στην περιοχή, μεγαλώνει τον κίνδυνο κλιμάκωσης και γενίκευσης του πολέμου. Ο Μητσοτάκης υπακούει σε όλα τα επικίνδυνα σχέδια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών: παρέχει βάσεις για τις επιθέσεις, στέλνει φρεγάτες και F-16 στην Κύπρο για να φυλάνε τις βρετανικές βάσεις και τα αμερικάνικα στρατεύματα, έχοντας μετατρέψει τη χώρα σε «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ. Κόβει κοινωνικές δαπάνες για να τα δώσει σε εξοπλισμούς και όπλα. Φτωχοποιεί ραγδαία τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα μέσω της ακρίβειας και των ιδιωτικοποιήσεων και προετοιμάζει τα χειρότερα, την αύξηση των τιμών των καυσίμων. Μια κυβέρνηση διεφθαρμένη, που κυβερνά με καταστολή και τρόμο, κλέβει λεφτά από αμέτρητα σκάνδαλα για να τα δώσει σε «ημέτερους» και «φίλους» της.

82 χρόνια μετά, με την αποκάλυψη του φωτογραφικού υλικού, αποδεικνύεται ότι οι «200» έχουν μείνει αθάνατοι στην ιστορική μνήμη του ελληνικού εργατικού κινήματος. Αγέρωχοι μπροστά στον θάνατο, βάζουν πιο ψηλά τις αξίες και τα ιδανικά τους για έναν καλύτερο κόσμο. Οι αγώνες και οι θυσίες του παρελθόντος πρέπει να φτιάξουν τη νέα συνείδηση του σήμερα. Τους «200» δεν μπορεί να οικειοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο ο κάθε Μητσοτάκης, που προσπαθεί να καπηλευθεί τις φωτογραφίες, παίρνοντάς τις ως με παράδοση ντελίβερι στο γραφείο του! Ενάντια στη σημερινή απειλή ενός Γ΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ενάντια στη δολοφονική κυβέρνηση Μητσοτάκη, να προτάξουμε τους αγώνες μας και την πάλη για μια άλλη κοινωνία, Σοσιαλιστική: χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους. Το χρωστάμε στην Ιστορία μας!