Στην επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η ΟΚΔΕ διοργάνωσε σειρά εκδηλώσεων
Στην επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η ΟΚΔΕ διοργάνωσε σειρά εκδηλώσεων με κεντρικό σύνθημα «Νοέμβρης 1973 – Παλαιστινιακή Αντίσταση ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ»
Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Δεκεμβρίου
Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Γιάννενα με κεντρικούς ομιλητές τον σύντροφο Μιχιάρ Ικτάμι, από το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης – με το οποίο η ΟΚΔΕ έχει χτίσει σταθερές αγωνιστικές σχέσεις τα τελευταία χρόνια στην πάλη ενάντια στη Γενοκτονία και τον Σιωνισμό-, και τη συντρόφισσα Σοφία Θεοδωροπούλου εκ μέρους της ΟΚΔΕ. Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν πολλοί σύντροφοι και συναγωνιστές, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν έναν πλούσιο προβληματισμό και να αντλήσουν χρήσιμα συμπεράσματα.
Σε μια κρίσιμη συγκυρία σαν τη σημερινή, με τους αγωνιστές του εργατικού κινήματος αντιμέτωπους με μεγάλες προκλήσεις και δύσκολα προβλήματα, οι δύο αυτοί μεγάλοι άξονες δεν είναι μόνο ιστορικοί αλλά και εξαιρετικά επίκαιροι. Από τη μια, η ηρωική Αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, σε όλες τις μορφές της, η οποία βρίσκεται σήμερα στην πρωτοπορία των αγώνων ενάντια στον Ιμπεριαλισμό, στις προσπάθειες αναγέννησης ενός ισχυρού αντιπολεμικού και διεθνιστικού κινήματος σε παγκόσμια κλίμακα. Ο σ. Μιχιάρ Ικτάμι παρουσίασε πολλές πτυχές της σημερινής σύνθετης κατάστασης μετά από την «εκεχειρία» και τις προοπτικές, τα καθήκοντα του παλαιστινιακού αγώνα που βρίσκονται μπροστά μας.
Από την άλλη, το διαχρονικό ορόσημο του Νοέμβρη του 1973 αποτελεί έναν αναντικατάστατο εξοπλισμό, καθώς η ριζοσπαστική δράση των μαζών έφτασε ως μια αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας και έτσι άνοιξε τον δρόμο για τις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης, τις σημαντικότερες για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα από τη γέννηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Η σ. Σοφία Θεοδωροπούλου παρουσίασε την ιστορική διαδρομή μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά και τα διδάγματα αυτής όσον αφορά τα σημερινά ζητήματα στρατηγικής και τακτικής, όπως αναδεικνύονται από τους αγώνες και τα κινήματα των τελευταίων χρόνων, αλλά και τις αδυναμίες τους. Με επίκεντρό μας την πάλη για την οικοδόμηση μιας ισχυρής επαναστατικής αριστεράς, του αναγκαίου «εργαλείου» για την Επαναστατική Διέξοδο, για τον Σοσιαλισμό.
Οι κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης ήταν το τίμημα που υποχρεώθηκαν να πληρώσουν η αστική τάξη και τα πολιτικά επιτελεία της για την υποστήριξη που παρείχαν στη Χούντα των Συνταγματαρχών, για τη μίζερη και άθλια ζωή που επέβαλαν. Ήδη από τη δεκαετία του ’90 και μετά, οι ίδιες αστικές δυνάμεις εξαπολύουν μια λυσσασμένη επίθεση να ξηλώσουν αυτές ακριβώς τις κατακτήσεις, μια διαρκής αντιδημοκρατική και αντεργατική αναδίπλωση, για να σωθεί το σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς. Φτάνοντας σήμερα 52 χρόνια μετά, στις φαραωνικές κοινωνικές ανισότητες, την εξάπλωση της ακρίβειας και της φτώχειας, την κατάρρευση της παιδείας-υγείας-ασφάλισης, την επιβολή ενός μαύρου κράτους έκτακτης ανάγκης ενάντια στην εργατική τάξη και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα και ελευθερίες. Γι αυτό το σύνθημα “Ψωμί, Παιδεία Ελευθερία – Η Xούντα Δεν Τελείωσε το 73’” ακούγεται ακόμα στις εργατικές απεργίες, στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, εκφράζοντας ακριβώς αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα.
