Αργεντινή: οι εκβιασμοί του Τραμπ έδωσαν την εκλογική νίκη στον Μιλέι
Αναδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Νοεμβρίου 2025
Στις 26/10, έγιναν εκλογές στην Αργεντινή για τη Γερουσία και άλλα νομοθετικά και αντιπροσωπευτικά σώματα εν μέσω βαθιάς κρίσης και αναταραχής.
Ο συνασπισμός του ακραίου νεοφιλελεύθερου και ακροδεξιού Μιλέι συγκέντρωσε πάνω από 40% πανεθνικά. Ο Μιλέι παρουσίαζεται ως «αναρχοκαπιταλιστής», υπέρ μιας εντελώς ανεμπόδιστης λειτουργία της «ελεύθερης αγοράς», χωρίς την παραμικρή παρουσία του κράτους (εκτός φυσικά από τους μηχανισμούς καταστολής). Γι’ αυτό εμφανιζόταν κρατώντας ένα αλυσοπρίονο, σύμβολο των αχαλίνωτων περικοπών σε κρατικές και κοινωνικές δαπάνες.
Μόλις πριν έναν μήνα, ο Μιλέι είχε ηττηθεί στις εκλογές για κυβερνήτη στην πολιτεία του Μπουένος Άιρες (συγκεντρώνει το 1/3 του πληθυσμού της χώρας). Η τωρινή επιτυχία του οφείλεται σε καθοριστικό βαθμό στην απειλή του Τραμπ, ότι αν δεν κέρδιζε ο Μιλέι οι ΗΠΑ θα απέσυραν ένα «πακέτο διάσωσης» δεκάδων δισ. δολαρίων. Σε όλη τη Λατινική Αμερική, την άλλοτε «πίσω αυλή» του, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός επιχειρεί με τέτοιους «τραμπουκισμούς» να αποκαταστήσει μια πλήρη κυριαρχία. Σε αντάλλαγμα, η κυβέρνηση Μιλέι έχει παραδώσει ουσιαστικά στις ΗΠΑ τον έλεγχο του συναλλάγματος, της εξωτερικής πολιτικής και τώρα των σπάνιων γαιών (κρίσιμα ορυκτά για πολλούς κλάδους αιχμής) και άλλων φυσικών πόρων.
Οι Περονιστές –ρεύμα με βαθιές λαϊκίστικες και συντεχνιακές παραδόσεις «ενσωμάτωσης» του εργατικού κινήματος, που ελέγχει μια από τις πιο σκληρές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες στον κόσμο– έμειναν στο 34%. Αποτέλεσμα μάλλον απογοητευτικό, καθώς είχαν πετύχει πολλά περισσότερα στις εκλογές στο Μπουένος Άιρες και καθώς ελπίζουν να επανέλθουν στην εξουσία ως «ήπιοι» διαχειριστές μιας τεράστιας κρίσης.
Μαζική ήταν η αποχή (έφτασε τα 12 εκ.), δείχνοντας το βάθος της πολιτικής κρίσης, της απονομιμοποίησης όλου του αστικού πολιτικού σκηνικού αλλά και τους κινδύνους μιας απογοήτευσης και έλλειψης προοπτικής. Η συμμετοχή (67%) ήταν η χαμηλότερη από το 1983, όταν έπεσε η τελευταία αιματηρή δικτατορία, μια από τις πολλές που έχει γνωρίσει η χώρα. Μιλέι και Περονιστές πήραν αθροιστικά 5 εκ. ψήφους λιγότερες από ό,τι δύο χρόνια πριν. Για τον Μιλέι, αυτό οφείλεται στα κανιβαλικά αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα, αλλά και στην αντίσταση των εργαζομένων και της νεολαίας, που του έχουν επιβάλλει και σημαντικές ήττες στο κοινοβούλιο και στον δρόμο (π.χ. το μπλοκάρισμα κάποιων περικοπών από την κινητοποίηση φοιτητών, συνταξιούχων και εργαζόμενων στην υγεία). Για τους Περονιστές, ο λόγος είναι η δυσφήμιση των παλιότερων κυβερνήσεών τους (που άνοιξαν τον δρόμο στον Μιλέι για ν’ ανέβει στην εξουσία) αλλά και στην πολιτική συμβιβασμού ή σαμποτάζ της περονιστικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.
«Σφήνα» στο σκηνικό το αποτέλεσμα των 1 εκ. ψήφων συνολικά της Αριστεράς (Μέτωπο των Εργαζομένων και της Αριστεράς / FIT, Nuevo MAS, ΚΚ Αργεντινής), όπου το μεγαλύτερο μέρος αποτελείται από τροτσκιστές ή συγγενικές δυνάμεις. Αυτό οφείλεται στον ρόλο αυτών των δυνάμεων στους αγώνες αλλά και πολιτικά, παρά τις αδυναμίες τους. Το FIT ξεπέρασε τις 850.000 ψήφους σε εθνικό επίπεδο, ερχόμενο τρίτο με 9% στην πρωτεύουσα Μπουένος Άιρες και παίρνοντας 5% στην αντίστοιχη πολιτεία, καθώς και 3 έδρες στο Εθνικό Κογκρέσο.
