Έφυγε από την ζωή ο Διονύσης Σαββόπουλος

Σε ηλικία 81 ετών έφυγε από την ζωή ο σημαντικός μουσικός Διονύσης Σαββόπουλος. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 2 Δεκεμβρίου 1944 και άρχισε να εμφανίζεται στην μουσική σκηνή το 1963. Σύμφωνα με πηγές δραστηριοποιείται στην ΕΔΑ, είναι κοντά με τους “Λαμπράκηδες”, συμμετέχει σε εκδηλώσεις για τον Θεοδωράκη, γνωρίζεται με τον Μάνο Λοίζο – κάνοντας ταυτόχρονα και άλλες δουλειές για να επιβιώσει (σερβιτόρος, μπογιατζής κλπ). Θα αρχίζει να διαμορφώνει και ένα δικό του ρεπερτόριο και να εμφανίζεται σε μπουάτ την περίοδο 1964-1966.

Το 1964 ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης θα τον πάει στην δισκογραφική εταιρία LYRA και θα ηχογραφήσει το πρώτο του δίσκο, ένα 45άρι με τα τραγούδια ” Ήλιε, ήλιε αρχηγέ”,” Μια θάλασσα μικρή”, ” Τα πουλιά της δυστυχίας” και ” Μην Μιλάς άλλο για αγάπη”. Το 1965 θα ηχογραφήσει άλλα 4 τραγούδια και το 1966 τον πρώτο μεγάλο του δίσκο το “Φορτηγό” που είναι και μια τομή στο ελληνικό τραγούδι μπολιάζοντας το με τα τραγούδια διαμαρτυρίας (επηρεασμένος από τον Bob Dylan). Αρχικά ο δίσκος θα πουλήσει λίγο αλλά θα αφήσει το στίγμα του στην ελληνική μουσική με εξαιρετικά τραγούδια – όλα τους είναι εξαιρετικά.

Στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ο Σαββόπουλος συλλαμβάνεται ως αριστερός και βασανίζεται στην Μπουμπουλίνας (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1967) και γράφει τα τραγούδια «Η Δημοσθένους λέξις», «Η θεία Μάνου» και «Θαλασσογραφία». Βγαίνει από την φυλακή, παντρεύεται την Άσπα (Ασπασία Αραπίδου) και φεύγουν μαζί για το Παρίσι. Αργότερα, το 1968 πια, θα μεταβούν στο Μιλάνο, για να επιστρέψουν στην Ελλάδα, μετά από ένα χρόνο.

Το φθινόπωρο του 1969 θα κυκλοφορήσει ο δεύτερος δίσκος του “Το περιβόλι του τρελού” -“παντρεύοντας” πρώτη του φορά την βαλκανική μουσική με τον ηλεκτρικό ήχο (το δυτικό ροκ) έχοντας μαζί του και το συγκρότημα “Μπουρμπούλια”. Τον ήχο αυτό θα τον ολοκληρώσει στην επόμενη δουλειά του τον “Μπάλλο (1971)”. Η επόμενη δουλειά του με το νέο του συγκρότημα “Λαιστρυγόνα” κυκλοφόρησε το 1972, λέγεται “Βρώμικο Ψωμί” και ολοκλήρωσε αυτό τον νέο ήχο – είναι ένας δίσκος ορόσημο (όπως και οι προηγούμενοι) για το ελληνικό ηλεκτρικό τραγούδι.

Όλη αυτή την περίοδο 1969-1973 θα δημιουργήσει μια νέα μουσική σκηνή μαζί με νέους μουσικούς που συμμετείχαν και στις παραστάσεις του ( Μαρίζα Κωχ, Θανάση Γκαιφύλλια, Βαγγέλη Γερμανό κ.α.) μαζί με παραδοσιακούς καλλιτέχνες (Δόμνα Σαμίου, Ευγένιος Σπαθάρης κ.α.).

 Από εκεί και πέρα η μουσική του συνεισφορά ενδεχόμενα να παρουσιάζει μια φθορά (μάλλον δεν εμφανίστηκαν αντάξια έργα του στην δισκογραφία του) όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε σημαντικές συνεργασίες, όπως αυτή με τον Π. Βούλγαρη στην ταινία “Happy Day” και την συνεργασία με τον Μ. Μενιδιάτη, την συνεργασία με την Σ. Μπέλλου, τον Μπαγαιντέρα, τον Μ. Ρασούλη, Νίκο Ξυδάκη, Ν. Παπάζογλου κ.α [1].

Δυστυχώς στην Μεταπολίτευση θα διαχωρίσει την θέση του από την αριστερά και θα ενσωματωθεί κατά διαστήματα μέσα στην αστική ιδεολογία – κάτι που κηλιδώνει την καλλιτεχνική του αξία και συνεισφορά, όμως δεν την μειώνει.

1. Πηγή πληροφοριών https://diskoryxeion.blogspot.com/2025/10/1944-2025-60.html