Γαλλία: Νέο αντεργατικό μνημόνιο – Νέα πολιτική κρίση
Προδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Σεπτέμβρη 2025
Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός συνεχίζει την φθίνουσα πορεία του σε γεωπολιτικό και οικονομικό επίπεδο — ακολουθώντας την συνολική υποβάθμιση της ΕΕ που μετατρέπεται ραγδαία σε μια περιφερειακή δύναμη με ρόλο κομπάρσου στα σχέδια των ΗΠΑ.
Παρά τους φανφαρονισμούς του Μακρόν και την επιθετική του ρητορεία κατά της Ρωσίας και υπέρ του Ζελένσκι, τις προτάσεις του για αποστολή στρατευμάτων στην Ουκρανία κ.ά., στην πράξη έκατσε υπάκουα στο «τραπέζι» του Τράμπ με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους για να ακούσει τις αποφάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Η Γαλλία και η ΕΕ δεν θα είναι σε κανένα τραπέζι διαπραγματεύσεων. Η υποβάθμισή τους είναι οριστική. Θα είναι διαρκώς αναγκασμένοι να πληρώνουν τους Αμερικανούς (βλ. οικονομική συμφωνία ΗΠΑ-ΕΕ, εξοπλιστικά) για να διατηρούν τις βάσεις τους στην Ευρώπη ως προστασία. Ειδικά η Γαλλία αποδυναμώθηκε και από την εκδίωξή της από την σφαίρα επιρροής που είχε στην Αφρική και όπου τώρα προωθούνται άλλες δυνάμεις (Ρωσία, Κίνα, Τουρκία). Η αμέριστη στήριξη των σιωνιστών-δολοφόνων που εξοντώνουν τον παλαιστινιακό λαό, εκθέτει ακόμα περισσότερο τον Μακρόν στις αράβικες μάζες (δεν πείθουν κανένα οι ανακοινώσεις του για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους στο απροσδιόριστο μέλλον) και οξύνει την απομόνωση της Γαλλίας στην περιοχή.
Αναλόγως υποχωρεί και η Γαλλική οικονομία, έρμαιο της γενικευμένης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και της αδυναμίας της να ανταγωνιστεί, όπως και συνολικά ο δυτικός καπιταλισμός, τις μεγάλες οικονομίες της Ανατολής.
Η κρίση χρέους της πλησιάζει στο κόκκινο. Το δημόσιο χρέος έφτασε στο 114% του ΑΕΠ (τρίτο μεγαλύτερο στην Ευρωζώνη μετά από Ελλάδα-Ιταλία) και το ετήσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού στο 5,8%. Το ΑΕΠ της χώρας είναι στάσιμο και για φέτος προβλέπεται μια αστεία αύξηση 0,6%. Η πτώση της παραγωγικότητας της εργασίας και η καθυστέρηση στις νέες τεχνολογίες, αποτυπώνεται στα διαρκή κλεισίματα παραγωγικών μονάδων (ειδικά στην αυτοκινητοβιομηχανία) και τη διόγκωση της ανεργίας. Σε συνδυασμό με την γιγάντωση της ακρίβειας και τους παγωμένους μισθούς έχει επέλθει μια απότομη φτωχοποίηση του γαλλικού προλεταριάτου.
Η κοινωνική αγανάκτηση που αποτυπώθηκε σε μεγάλους αγώνες και κινήματα (βλ. Κίτρινα Γιλέκα, απεργιακός αγώνας για την υπεράσπιση της Κοινωνικής Ασφάλισης) έχει θρυμματίσει το αστικό πολιτικό σκηνικό και έχει συρρικνώσει τις αστικές δυνάμεις. Ως αποτέλεσμα, ο Μακρόν αναγκάστηκε να αλλάξει 4 πρωθυπουργούς σε 5 χρόνια και να κυβερνά μετά τις τελευταίες εκλογές με κυβέρνηση μειοψηφίας που επιβιώνει στηριζόμενη στην ανοχή των υπόλοιπων κομμάτων, ειδικά του ακροδεξιού Μετώπου της Λεπέν — η διάλυση της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας (LCR) με ευθύνη της ηγεσίας της 4ης Διεθνούς και η πολιτική ενσωμάτωσης σε αποτυχημένα/προδοτικά «αριστερά» μέτωπα τύπου Μελανσόν, ευθύνεται για την εκλογική στήριξη των εργατικών μαζών στη Λεπέν που έχει γίνει ρυθμιστής των κοινοβουλευτικών ισορροπιών.
Ο πρωθυπουργός Μπαϊρού ανακοίνωσε τον Ιούλιο ένα ακόμη αντεργατικό Μνημόνιο για την σωτηρία του υπερχρεωμένου γαλλικού καπιταλισμού. Τα μέτρα ξεσήκωσαν λαϊκή αντίδραση και τα αστικά κόμματα, πιεζόμενα από την βάση τους, πήραν αρνητική θέση. Ο Μπαϊρού προσπαθεί να εκβιάσει με κινδυνολογίες τύπου «ή συναινείτε ή έρχεται το ΔΝΤ» και ζητά στις 8 Σεπτέμβρη ψήφο εμπιστοσύνης στην εθνοσυνέλευση για να προχωρήσει στην κατάρτιση του προϋπολογισμού. Αν καταψηφιστεί, ο Μακρόν πρέπει να προκηρύξει εκλογές ή να ξεκινήσει παζάρια για την δημιουργία νέας κυβέρνησης, που είναι και το πιθανότερο σενάριο. Οι εξελίξεις θα καθοριστούν από την στάση της Λεπέν η οποία έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων για 5 έτη για οικονομικά σκάνδαλα και η έφεσή της θα εκδικαστεί το καλοκαίρι του 2026.
Τα νέα μέτρα
Ο Μακρόν θέλει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα από το 5,8% στο 4,6% που μεταφράζεται σε μείωση των κοινωνικών δαπανών κατά 40-44 δισ. ετησίως. Προτείνει την απόλυση 3.000 δημοσίων υπαλλήλων και την κατάργηση/συγχώνευση δημόσιων υπηρεσιών για την περαιτέρω μείωση προσωπικού. Πάγωμα των μισθών στο δημόσιο τομέα. Αυστηροποίηση των φορολογικών ελέγχων. Περικοπή φορολογικών ελαφρύνσεων για συνταξιούχους. Πλαφόν στις δαπάνες για την υγεία και μείωση των επιδοτούμενων φαρμάκων. Μεταρρύθμιση του καθεστώτος των αδειών ασθενείας, των κανόνων πρόσληψης και του συστήματος ευρέσεως εργασίας. Παρεμβάσεις στους τομείς ασφάλισης, ανεργίας, σύνταξης. Κατάργηση 2 επίσημων αργιών. Αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κατά 6,8 δισ. ετησίως. Η νέα αύξηση σημαίνει στρατιωτικές δαπάνες 64 δισ. το χρόνο, ποσό διπλάσιο από τον γαλλικό προϋπολογισμό του 2017! Αυτή η εκτόξευση των πολεμικών δαπανών, η μαύρη τρύπα της Ουκρανίας, η δαπάνη της ενέργειας και κυρίως οι φοροελαφρύνσεις στο μεγάλο Κεφάλαιο, εξηγούν τα ελλείμματα του γαλλικού καπιταλισμού που καλείται να πληρώσει με ραγδαία φτωχοποίηση η εργατική τάξη, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα.
Τα πιο αγωνιστικά εργατικά σωματεία καλούν ήδη σε απεργία στις 10 Σεπτέμβρη πιέζοντας τις μεγάλες εργατικές ομοσπονδίες να κινητοποιηθούν άμεσα ενάντια στα νέα μέτρα με απεργιακές αποφάσεις. Οι εκδηλώσεις υπέρ του παλαιστινιακού λαού συνεχίζονται παρά την καταστολή. Ένα θερμό φθινόπωρο φαίνεται να περιμένει τον Μακρόν, που για να είναι όμως αποτελεσματικό για τα εργατικά συμφέροντα θα πρέπει να στηριχτεί στην εργατική βάση και όχι στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Απαιτείται ένας ταξικός αγώνας μέχρι τέλους για την ανατροπή του σχεδίου δουλοποίησης και στρατιωτικοποίησης του γαλλικού προλεταριάτου, μεγάλης σημασίας με διεθνή αντίκτυπο και συνέπειες για το εργατικό κίνημα στην Ευρώπη και τον κόσμο.
