ΟΠΕΚΕΠΕ: σκάνδαλο χωρίς τέλος ή το τέλος της κυβέρνησης;
Προδημοσίευση από την Εργατική Πάλη Σεπτέμβρη 2025
Το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για την αποδυνάμωση και εξάρθρωση της κυβέρνησης και του πολιτικού σκηνικού εν γένει. Για την κυβέρνηση της Ν.Δ. δεν είναι μόνο ένα ακόμη σκάνδαλο, από τα αλλεπάλληλα που έχουν ξεσπάσει στην εξάχρονη θητεία της και τα οποία βέβαια επιχείρησε να συγκαλύψει με τον πιο μαφιόζικο τρόπο, με πρώτο το έγκλημα των Τεμπών, αλλά δημιουργεί πλέον μια τεράστια δυσκολία για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να διαχειριστεί οποιοδήποτε σκάνδαλο. Μετά τις προανακριτικές για τον Τριαντόπουλο και Καραμανλή για τα Τέμπη, επέβαλε την ατιμωρησία για τους Βορίδη, Αυγενάκη σε δύο συνεδριάσεις στη βουλή πραξικοπηματικά.
Έτσι η κυβέρνηση πρότεινε τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνούσε τα τεκταινόμενα στον ΟΠΕΚΕΠΕ από το 1998 γιατί κατά τη γνώμη της δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες για τους δύο πρώην υπουργούς. Στην εν λόγω συνεδρίαση μάλιστα συμμετείχε και ο πρωθυπουργός που ακολούθησε τη γραμμή της διάχυσης των ευθυνών λέγοντας πως «ανέκαθεν υπήρχε φαγοπότι» και βέβαια με ωμό και προκλητικό τρόπο αθώωσε τους δύο πρώην υπουργούς του λέγοντας πως η κυβερνητική πλειοψηφία πιστεύει πως δεν στοιχειοθετείται ποινική ευθύνη. Το καλύτερο το φύλαγε ο αντιπρόεδρος της βουλής, που πρότεινε η εξεταστική να ολοκληρώσει τις εργασίες της σε ένα τρίμηνο, για να παραγραφούν οι ευθύνες Βορίδη. Η Π. Τυχεροπούλου όμως, η υπάλληλος του ΟΠΕΚΕΠΕ που παρέδωσε μια έκθεση ελέγχου στον αναπληρωτή Επίτροπο του Ελεγκτικού Συνεδρίου τιμωρήθηκε με δυσμενή μετακίνηση, υποβιβασμό και χρηματική ποινή.
Στη συνέχεια και ξεπερνώντας τον ίδιο της τον εαυτό, η κυβέρνηση μεθόδευσε στην επόμενη συζήτηση στη βουλή των προτάσεων για προανακριτική επιτροπή της αντιπολίτευσης (του ΠΑΣΟΚ και των ΣΥΡΙΖΑ-Νέα Αριστερά) ένα ακόμη πραξικόπημα. Επέβαλε στους βουλευτές της την απουσία από τη βουλή και την επιστολική ψήφο. Έτσι η αντιπολίτευση αποχώρησε και καταψηφίστηκαν οι προτάσεις για την σύσταση προανακριτικής με τους ελάχιστους παρόντες βουλευτές της Ν.Δ. (επτά στο σύνολο) και με την επιστολική ψήφο των υπολοίπων (75 βουλευτών). Ο πρωθυπουργός ήταν απών από τη συνεδρίαση, αλλά τον αντικατέστησαν επάξια οι δύο πρώην υπουργοί Βορίδης και Αυγενάκης ισχυριζόμενοι ότι είναι αθώοι και βέβαια την παράσταση έκλεψε για μια ακόμη φορά ο υπουργός Δικαιοσύνης, αυτός που αποκαλεί «μπάζα» όσους μιλούν για το μπάζωμα στα Τέμπη, που κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι είναι υπέρ της Τουρκίας λέγοντας: «Και μη νομίζετε ότι δεν καταλαβαίνει ο ελληνικός λαός τι κάνετε αυτό τον καιρό στα λιμάνια της χώρας, όταν προσπαθείτε να αποτρέψετε με αυτές τις γελοίες περιθωριακές ομάδες την προσέγγιση των Ισραηλινών, θέλοντας να δυναμιτίσετε αυτή τη στρατηγική συμμαχία της Ελλάδος υπέρ της Τουρκίας».
Προφανώς με αυτή τη μεθόδευση η κυβέρνηση επιχείρησε να ελέγξει την ψήφο των βουλευτών της και να αποκλείσει τις διαρροές. Δεν μπορεί να ανεχτεί ούτε καν την προανακριτική επιτροπή και πρέπει να βγάλει λάδι άμεσα τους δύο πρώην υπουργούς της. Για να κρατήσουν ίσως το στόμα τους κλειστό; Βέβαια και αυτή η προσπάθειά της δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα ευοδωθεί. Καθώς καθημερινά αποκαλύπτονται νέα στοιχεία για το μεγάλο φαγοπότι των δεξιών κομματαρχών, στελεχών της Ν.Δ. και των οικογενειών τους, με τις Ferrari και Porsche της Καλλιόπης Σεμερτζίδου, που καταχράστηκε 2,5 εκ. ευρώ μαζί με την οικογένειά της. Και βέβαια και αυτή ισχυρίστηκε ότι δεν έκανε τίποτε παράνομο! Επιπλέον ο αριθμός των εμπλεκομένων πολιτικών προσώπων, βουλευτών κυρίως, στο σκάνδαλο ενδέχεται να μεγαλώσει με νέες αποκαλύψεις και να φτάσει τους 30 από εννιά που εμπλέκονται μέχρι τώρα (δύο υπουργοί, τρεις υφυπουργοί, ένας Γενικός Γραμματέας και τρία κομματικά στελέχη).
Σίγουρα τα σκάνδαλα δεν είναι καινούρια στη χώρα, ούτε και η ατιμωρησία των πολιτικών. Είναι μια πραγματικότητα που με την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού από το 1989 και μετά εντείνεται. Ακριβώς γιατί αυτό το σύστημα προωθεί το «απαγορεύεται το απαγορεύεται για το κεφάλαιο» και ο ευφυής ιδιώτης αρπακτικό μπορεί να αρπάζει τη δημόσια περιουσία μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, να διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα μέσω εργολαβιών και παράδοσης κάθε δημόσιου έργου στον ιδιωτικό τομέα, να φοροδιαφεύγει, να μην παίρνει κανένα μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος, να μην έχει κανένα εμπόδιο στην εκμετάλλευση των εργαζομένων με το ξήλωμα της εργατικής νομοθεσίας και την παραβίαση όποιων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν παραμείνει. Και βέβαια πρέπει να παραμένει ατιμώρητος και με ασυλία.
Στην περίοδο όμως της κυβέρνησης της Ν.Δ. έχουμε μια τομή. Η αποτυχία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και με της εξάχρονης διακυβέρνησης από τη Ν.Δ. να αναπτύξουν τη βιομηχανική παραγωγή, την αγροτική οικονομία, και με τις διαρκείς ιδιωτικοποιήσεις και αρπαχτές να την έχουν διαλύσει, το παράδειγμα του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις επιδοτήσεις σε μια ανύπαρκτη κτηνοτροφία είναι χαρακτηριστικό. Το μόνο που βλέπουν οι εργαζόμενοι και οι φτωχοί είναι η ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, η κατάρρευση της δημόσιας παιδείας και υγείας, η διάλυση των υποδομών και της προστασίας από την κλιματική κρίση. Ταυτόχρονα όμως βλέπουν να περνούν μπροστά τους αλλεπάλληλα σκάνδαλα που καταντούν να είναι ο τρόπος διακυβέρνησης της Ν.Δ.. Βλέπουν την πλήρη ατιμωρησία για όλα αυτά τα εγκλήματά της κυβέρνησης και την αηδιαστική συγκάλυψή τους.
Ο κυνισμός και η ξεδιαντροπιά με την οποία η κυβέρνηση συγκαλύπτει τα στελέχη της παραπέμπει σε μια πραγματική μαφία. Η βουλή στην οποία επικεντρώνεται η αντιπολίτευση για να λυθεί το θέμα των διαρκών σκανδάλων, που έτσι κι αλλιώς αποτελεί ένα ασφαλές πεδίο για τους εγκαλούμενους πολιτικούς, π.χ. με την ασυλία, ξεσκίζεται από τα διαρκή πραξικοπήματα της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Όλα αυτά τροφοδοτούν καθημερινά την οργή και αγανάκτηση των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και οξύνουν την κρίση του πολιτικού συστήματος. Μόνο η πλατιά κινητοποίηση στον δρόμο των εργαζομένων και της νεολαίας, όπως στις κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών, μπορεί να βάλει ένα πρώτο φρένο σε αυτή την κατάσταση, να αποδώσει μια πρώτη τιμωρία, και εντέλει να ρίξει τον Μητσοτάκη.
