Ο Ελληνοτούρκικος ανταγωνισμός – Ενάντια στην απειλή του πολέμου – Νέα μπροσούρα από τις εκδόσεις Εργατική Πάλη

Από τον πρόλογο

Σελίδες: 80

Όπως νομοτελειακά συμβαίνει στο καπιταλιστικό σύστημα, οι ιμπεριαλιστές συνηθίζουν: «Να υποκινούν τους λαούς τον έναν εναντίον του άλλου, να χρησιμοποιούν τον ένα για να καταπιέζουν τον άλλο κι έτσι να εξασφαλίζουν τη μονιμότητα της απόλυτης κυριαρχίας τους – αυτή ήταν η τέχνη και η δουλειά των ίσαμε τώρα εξουσιαστών και των διπλωματών τους. Η Γερμανία έχει διαπρέψει από την άποψη αυτή… Ακόμα κι ίσαμε την Ελλάδα στάλθηκαν ασκέρια Γερμανών μισθοφόρων επιφορτισμένα να στηρίξουν τον θρονίσκο του κάλου μας Όθωνα…».1 Η διατύπωση αυτή του Μαρξ περίπου δυο αιώνες μετά ισχύει στο ακέραιο για την ελληνική αστική τάξη, μόνο που οι Γερμανοί και ο Όθωνας έχουν αντικατασταθεί από τις ντόπιες κυβερνήσεις και τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Η ελληνική αστική τάξη συγκροτήθηκε σε βασική κυρίαρχη τάξη μετά τη «νίκη» της την περίοδο 1875-1909 και αυτό αποτυπώθηκε στον επιθετικό εθνικισμό της, στο επεκτατικό σχέδιο της Μεγάλης Ιδέας, των Βαλκανικών Πολέμων, της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Η ελληνική αστική τάξη ήταν η πιο ανεπτυγμένη όχι μόνο στα Βαλκάνια, όπου προπορευόταν περίπου κατά μισό αιώνα από τις υπόλοιπες αστικές τάξεις, αλλά και σε όλες τις χώρες της Εγγύς Ανατολής (έτσι ονομάζονταν κάποτε τα Βαλκάνια) και της Ανατολικής Μεσογείου. Βέβαια ο χαρακτήρας των πολιτικών συστημάτων και των αστικών τάξεων στις χώρες της Εγγύς Ανατολής ήταν «νόθος» και περιγράφεται από τον Τρότσκι με γλαφυρότητα: «Η ιστορία τις ανάγκασε να φτιάξουν σιδηροδρομικές γραμμές και ν’ αποκτήσουν αεροπλάνα για τους στρατούς τους πριν ακόμα στρώσουν τους δρόμους τους – έβαλε γυαλιστερά ψηλά καπέλα στα κεφάλια των προνομιούχων τάξεων πριν ακόμα μπούνε σ’ αυτά τα κεφάλια ευρωπαϊκές ιδέες».

1. Κ. Μαρξ – Φρ. Ένγκελς, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα.

2. Λέον Τρότσκι, Τα Βαλκάνια και οι Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912- 1913