Η απεργία πείνας των Χατζή-Doppagne βρήκε μια πρώτη δικαίωση – Ο αγώνας για την διάσωση των Προσφυγικών συνεχίζεται
Οι απεργίες πείνας των Αρίστου Χατζή και Suzon Doppagne ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Προσφυγικών σημείωσαν, σε ένα πρώτο στάδιο, μία νίκη. Αυτό έρχεται σε συνέχεια του ψηφίσματος του Δήμου Αθηναίων όπου: α) Καλεί την Περιφέρεια Αττικής να αναστείλει την ανάπλαση, β) αναγνωρίζει την ύπαρξη κοινότητας στα Προσφυγικά, που πρέπει να έχει ρόλο στην αποκατάσταση των κατοικιών, γ) Αναγνωρίζει το δικαίωμα των 400 οικογενειών όπου διαμένουν στην περιοχή να παραμείνουν στα κτήρια ακόμα και σε περίπτωση ανακαίνισης. Έτσι, ο Α. Χατζής σταματάει την σχεδόν 5μηνη απεργία πείνας του, όπως και η Doppagne.
Όσο μνημειώδης κι αν ήταν η αυταπάρνηση και το σθένος του Α. Χατζή, ο αγώνας δεν σταματάει. Παρά την υποχώρηση του Δημοτικού Συμβουλίου με το ψήφισμα που πέρασε (που, κατά τα άλλα, ήταν «ίσων αποστάσεων» καταδικάζοντας την αδιαλλαξία της Περιφέρειας και τα συνθήματα με σπρέι στο σπίτι του περιφερειάρχη, Ν. Χαρδαλιά!), τον λόγο τον έχει πλέον η Περιφέρεια Αττικής, όπου προς το παρόν δεν έχει πάρει θέση μετά τις τελευταίες εξελίξεις.
Ταυτόχρονα, η κατάσταση της υγείας του Χατζή βρίσκεται σε μια κλωστή. Σκελετωμένος, κάτω από 35 κιλά με σοβαρές επιπλοκές στον οργανισμό του, βρίσκεται νοσηλευμένος στο «Γεννηματάς» ένα βήμα πριν διασωληνωθεί σε ΜΕΘ.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πιστή στις δολοφονικές πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, προσπάθησε να ξεπουλήσει τα κατειλημμένα αυτά κτίρια αντί πινακίου φακής σε έναν ιδιώτη-κοράκι (πρακτικά δηλαδή πετώντας όλη την κοινότητα στον δρόμο) για να τα μετατρέψει σε ακόμη ένα πεδίο βρόμικης κερδοσκοπίας. Οι δύο αγωνιστές ρίσκαραν την ίδια τους τη ζωή παλεύοντας ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης που δολοφονεί, καταδικάζει κόσμο στην έξωση και καταστέλλει, χρησιμοποιώντας το ύστατο μέσο πάλης. Ενώ η κυβέρνηση ακολουθεί αυτήν την απάνθρωπη κατεύθυνση, τα Προσφυγικά διαψεύδουν τη λογική του κέρδους. Η κοινότητα των Προσφυγικών είναι ένα έμπρακτο παράδειγμα αυτοοργάνωσης και κοινωνικής φροντίδας, μια κοινωνική κατοικία της οποίας ο σκοπός είναι να καλύψει βασικές ανάγκες που η κυβέρνηση δεν καλύπτει λόγω ίδιας κερδοσκοπίας που ευθύνεται για τα Τέμπη. Είναι ένα παράδειγμα μιας εναλλακτικής. Εξάλλου, τα Προσφυγικά είναι ιστορικός τόπος αγώνα, όντας κάποια από τα ελάχιστα κτίρια με οπές οβίδων που απομένουν, από έναν από τους πιο σημαντικούς αγώνες στην ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος, τα Δεκεμβριανά του ‘44. Αυτή η λύσσα της κυβέρνησης είναι η προσωποποίηση της διάθεσής της να φέρει ένα τέλος σε όλα τα δικαιώματα που κερδήθηκαν με αίμα και θυσίες στη Μεταπολίτευση.
Για τον λόγο αυτό, η πρώτη νίκη του Χατζή και της Doppagne έχει μεγάλη σημασία. Έδειξε περίτρανα ότι μόνο με αγώνες στον δρόμο μπορούν να έρθουν νίκες, όπως είχε δείξει και η απεργία του Πάνου Ρούτσι. Ο Μητσοτάκης στην πραγματικότητα είναι αδύναμος και όσο ασταμάτητος προσπαθεί να φανεί, άλλο τόσο είναι στριμωγμένος. Όταν έρχεται αντιμέτωπος με την οργανωμένη πάλη και ανθρώπους που έχουν ταχθεί στον αγώνα και έχουν πάρει απόφαση να μην κάνουν πίσω μέχρι τη νίκη, υποχωρεί. Πρέπει να πάρουμε ώθηση από αυτήν τη νίκη και να διώξουμε την κυβέρνηση των δολοφόνων και των ιδιωτικοποιήσεων μία και καλή.
