Μια απάντηση στις επιθέσεις του ΚΚΕ(μ-λ) στις θέσεις της ΟΚΔΕ
ΟΚΔΕ, 18/5/206
Δεν είναι λίγες οι φορές το τελευταίο διάστημα, που το ΚΚΕ(μ-λ) βρέθηκε στην ανάγκη να επιτεθεί στην ΟΚΔΕ για τις θέσεις της σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν (άρθρο Προλεταριακής Σημαίας 2 Μάη[i], αναρτήσεις Μαρτίου και Μαΐου στο site[ii] κ.λπ.). Δεν προκαλεί αυτό εντύπωση, καθώς η ΟΚΔΕ έχει ξεκάθαρες αντι-ιμπεριαλιστικές θέσεις για την ήττα των ΗΠΑ-Ισραήλ στο μέτωπο του Ιράν και τη σημασία αυτής για το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα και προλεταριάτο.
Ούτε προκαλούν εντύπωση οι γνωστές σε όλους τους αγωνιστές του εργατικού και λαϊκού κινήματος άνευρες και χωρίς καμία αιχμή θέσεις του ΚΚΕ(μ-λ). Που δε θέτουν ποτέ θέμα-αίτημα πτώσης μιας κυβέρνησης («γιατί αυτό θα στρώσει τον δρόμο στην επόμενη αστική κυβέρνηση»), ανατροπής του εκάστoτε νομοσχεδίου («γιατί θα έρθουν κι άλλα νομοσχέδια») και άλλα παρόμοια! Για το ΚΚΕ(μ-λ) με ένα «Κάτω η κυβερνητική πολιτική» έχεις καθαρίσει λίγο πολύ με το καθήκον της άσκησης πολιτικής, χωρίς να μπαίνεις στον κόπο να επεξεργαστείς τις πολιτικές σου απαντήσεις στη συγκεκριμένη συγκυρία, να καταγράφεις βήματα στην αλλαγή των ταξικών συσχετισμών κ.λπ.
Όμως, στο θέμα του Ιράν, προκαλούν πραγματικά εντύπωση οι τελείως έωλες «απαντήσεις» από μια πολιτική οργάνωση, που υποτίθεται ότι έχει στο DNA της το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό στοιχείο. Τα (χάρτινα) βέλη του ΚΚΕ(μ-λ) στρέφονται ενάντια σε επιχειρήματα και θέσεις της ΟΚΔΕ, κατά τα άλλα προφανή για τον μαρξισμό και την κοινή λογική, όπως ότι:
- Η ήττα των ΗΠΑ και Ισραήλ ευνοεί, αν μη τι άλλο αντικειμενικά, το ξέσπασμα αντι-ιμπεριαλιστικών και ταξικών αγώνων στη Μέση Ανατολή και στις «Δυτικές» χώρες (το ΚΚΕ(μ-λ) μας προειδοποιεί ότι «δεν είναι έτσι τα πράγματα», προφανώς δεν του λέει και πολλά η σημασία της ήττας του μεγαλύτερου αντιπάλου του παγκόσμιου εργατικού κινήματος στην προώθηση της Σοσιαλιστικής Επανάστασης).
- Κάθε πολιτική ίσων αποστάσεων παραλύει τον αγώνα ενάντια στον Νούμερο Ένα Εχθρό των λαών και Εμπρηστή του παγκόσμιου πολέμου, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό (εδώ το ΚΚΕ(μ-λ) βλέπει μόνο «απαρίθμηση των ιμπεριαλιστών» και ανησυχεί ότι θα ενισχύσουμε τους ανταγωνιστές Κίνας-Ρωσίας).
- Προτάσσουμε το σύνθημα «Νίκη στο Ιράν» για την ανακοπή των άμεσων αμερικανικών σχεδίων πολεμικής κλιμάκωσης, το αδυνάτισμα των επιτιθέμενων αστικών τάξεων της «Δύσης», την άνοδο της αυτοπεποίθησης των εργατικών και λαϊκών μαζών, το κέρδισμα χρόνου και χώρου για την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος. (Το ΚΚΕ(μ-λ) δεν καταλαβαίνει τίποτα από όλα αυτά, καταγγέλλει το σύνθημα σαν λανθασμένο, γιατί υποτίθεται «δίνει στήριξη στο θρησκευτικό καθεστώς των Μουλάδων»).
- Προτάσσουμε απερίφραστα το σύνθημα «Νίκη στην Παλαιστίνη», αναγνωρίζουμε το δικαίωμα των Παλαιστινίων σε ένα δικό τους ανεξάρτητο Κράτος. (Tο ΚΚΕ(μ-λ) αρνείται το σύνθημα για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, αν αυτό δεν είναι «από τη θάλασσα μέχρι τον ποταμό», γιατί προφανώς η υποστήριξή του στην παλαιστινιακή αντίσταση είναι υπό τον όρο ότι η ηγεσία ή το καθεστώς αυτής είναι της αρεσκείας του).
- Υπερασπιζόμαστε την Κούβα ως μια φτωχή, απομονωμένη και περικυκλωμένη από τον ιμπεριαλισμό χώρα (που επιπλέον είναι μια συνέχεια του επαναστατικού καθεστώτος από την ανατροπή της δικτατορίας του Μπατίστα το 1959), και κατανοούμε την ανάγκη για συμφωνίες με (προφανώς) καπιταλιστικές χώρες για να ανασάνει και να επιβιώσει ο λαός του νησιού (το ΚΚΕ(μ-λ) εγκαλεί την ηγεσία της Κούβας, γιατί διαλέγει την «πιο ευνοϊκή εξάρτηση» με αντίπαλους προς τις ΗΠΑ ιμπεριαλισμούς και την καλεί να αναμένει «την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης», βλ. πρόσφατη προκήρυξη σε εκδήλωση για την Κούβα)!
Με τόσο σαθρές απόψεις είναι επόμενο το ΚΚΕ(μ-λ) να καταφεύγει σε ειρωνείες ενάντια στην αναφορά της εφημερίδας της ΟΚΔΕ (Εργατική Πάλη, φύλλο Απριλίου 2026[iii]) στον Αλί Λαριτζανί και τις αναγνωρισμένες μελέτες του για τη θρησκεία και την επιστήμη, τη σχέση μεταξύ της καντιανής μεταφυσικής, της πολιτικής θεωρίας και της θεολογίας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Είναι λυπηρό να αντιμετωπίζεται με τέτοια ειρωνεία και αδιαφορία το γεγονός ότι ένας ηγέτης, που δολοφονήθηκε σαν «σκληροπυρηνικός», «φονταμενταλιστής» και «βάρβαρος» από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνο, υπήρξε «λαμπρός φιλόσοφος» (κατά ομολογία όχι της ΟΚΔΕ, αλλά της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz, άρθρο του Εβραίου Γκιντεόν Λεβί). Είναι απογοητευτικό να αναπαράγεται στις γραμμές του εργατικού κινήματος η δυτική προπαγάνδα και παραπληροφόρηση των απολογητών του ιμπεριαλισμού για το «καθεστώς των μουλάδων και τα εγκλήματά του» ή η συκοφαντία και δαιμονοποίηση ενός λαού πανάρχαιου, πολύπλοκου, αντιφατικού και ταυτόχρονα ολοζώντανου που έχει δώσει τόσα πολλά στον πολιτισμό και βαθιά επαναστατημένου, όπως ο ιρανικός λαός.
Όπως, επίσης, είναι απογοητευτικό ένας «κριτικός» να μην μπαίνει στον κόπο να παραθέσει μία παραπομπή, ώστε και ο αναγνώστης να μπορεί μόνος του να σχηματίσει άποψη. Ή να επιχειρεί να δημιουργήσει εντυπώσεις, για εσωτερική κατανάλωση και μόνο, με εξυπνάδες που υπάρχουν μόνο στη φαντασία του, όπως π.χ. ότι δήθεν για την ΟΚΔΕ η ιρανική κρατική συγκρότηση προκύπτει ως αποκορύφωμα της Διαρκούς Επανάστασης…
Ας είναι, ο καθένας με τα πολιτικά του εφόδια και όπλα!
