Συνέδριο ΓΣΕΕ: “συγκυβέρνηση” ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ
Εργαζόμενοι, νεολαία και φτωχά λαϊκά στρώματα, διανύουμε μία κρίσιμη περίοδο. Η ακρίβεια καλπάζει, ο μισθός έπειτα από την αύξηση – κοροϊδία, δεν φτάνει ούτε για μισό μήνα. Η κυβέρνηση έχει περάσει το 13ωρο και έχει μονιμοποιήσει την απαγόρευση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Ταυτόχρονα μας εμπλέκει ολοένα και περισσότερο στα πολεμικά σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ.
Σε αυτή τη συγκυρία ολοκληρώθηκε το συνέδριο της ΓΣΕΕ, το οποίο έφερε στην επιφάνεια την κρίση του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος, την απονέκρωση των σωματείων και την πλήρη αποστασιοποίηση της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από τους εργαζόμενους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το συνέδριο έλαβε χώρα σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Κρήτης. Η διαδικασία χαρακτηρίστηκε από εκατέρωθεν καταγγελίες για νοθείες και “σωματεία φαντάσματα”, μεταξύ παρατάξεων και συνδικαλιστών, προσκείμενων σε ΠΑΣΟΚ/ΚΚΕ/ΣΥΡΙΖΑ. Το συνέδριο καταγράφει αύξηση 64 αντιπροσώπων, από 380 σε 444, αλλά μάλλον πρόκειται για σωματεία κίτρινα ή και «φαντάσματα».
Δύο γεγονότα στιγματίζουν ιδιαίτερα το συνέδριο. Πρώτον, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ, συμφώνησαν την εκλογή του Γ. Παναγόπουλου ως προέδρου και το “μοίρασμα” των διαφόρων θέσεων του προεδρείου. Ο επικεφαλής της ΔΑΚΕ, Αντώνης Καρράς, πήρε με βάση τη “συμφωνία” τη θέση του γραμματέα. Δεύτερον, το νέο διοικητικό συμβούλιο του Ινστιτούτου Ερευνών της ΓΣΕΕ, ορίστηκε από την νεοεκλεγείσα ηγεσία με fast-track διαδικασία, χωρίς να τεθεί στην ημερήσια διάταξη και χωρίς να κατατεθούν προτάσεις των παρατάξεων για το σχηματισμό του. Το ΙΝΕ είναι και το πεδίο πάνω στο οποίο ερευνήθηκε ο Γ. Παναγόπουλος για υπεξαίρεση. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ απαντούν στα παραπάνω, μάλλον σε χαμηλούς τόνους, με μία δήθεν βαρύγδουπη καταγγελία. Φαίνεται ότι μετά την κατάκτηση της πλειοψηφίας σε ΕΚΑ και ΑΔΕΔΥ, δεν θέλουν να αμφισβητήσουν τους συσχετισμούς στη ΓΣΕΕ. Έτσι, δεν ακλούθησαν την μέχρι πρότινος πεπατημένη π.χ. με σπάσιμο συνεδρίων (ΓΣΕΕ, 2019) ή “κατάκτηση” σωματείων με τη βία (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων, 2024).
Η “συγκυβέρνηση” ΠΑΣΚΕ/ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ, έρχεται να κλειδώσει την πλήρη μετατροπή της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από ακόλουθο και χειροκροτητή της νεοφιλελεύθερης επίθεσης της κυβέρνησης ΝΔ απέναντι στους εργαζόμενους, πλέον σε συνέταιρο της κυβέρνησης στην εφαρμογή της άγριας αντεργατικής πολιτικής. Ο Παναγόπουλος και οι όμοιοί του, αφού για μήνες συνομιλούσαν μυστικά με την κυβέρνηση, χειροκρότησαν την “κοινωνική συμφωνία”. Αυτή ουσιαστικά ακυρώνει το ρόλο της ΓΣΕΕ στις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό (οι οποίες έχουν ήδη απαγορευτεί από την περίοδο το μνημονίων), ενώ την υποβιβάζει σε ρόλο “ελεγκτή” των Συλλογικών Συμβάσεων που θα υπογράφουν οι ομοσπονδίες. Πανηγυρίζουν για την νέα αύξηση του κατώτατου μισθού και τη σύναψη κλαδικών συμβάσεων-ψίχουλα, όπως αυτή του επισιτισμού, που στην πραγματικότητα αποτελούν μία παγίωση των μνημονίων.
Οι δυνάμεις του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ δεν μπορούν και δεν θέλουν να προτείνουν μία εναλλακτική στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι αγώνες που έχουν να παρουσιάσουν, όπου γίνονται, είναι σύντομοι, μερικοί και διαλλακτικοί απέναντι στην εργοδοσία, με μόνο ορίζοντα τις εκλογές σε σωματεία, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα. Δεν ακολουθούν ένα σχέδιο ενότητας στη δράση και σύγκρουσης μέχρι τέλους με κυβέρνηση-εργοδοσία. Οι καταγγελίες προς την ΠΑΣΚΕ σε κάθε Εργατικό Κέντρο και ομοσπονδία για “σωματεία φαντάσματα” και “ανύπαρκτους εργαζόμενους” είναι κενό γράμμα. Οι ίδιοι δίνουν άπλετα παραδείγματα από “εργαζόμενους-ψηφοφόρους κατά παραγγελία”.
Μόνη λύση για το εργατικό κίνημα είναι η δημιουργία και το ξαναζωντάνεμα των σωματείων μέσα από την οργάνωση των ίδιων των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς και την οργάνωση μαχητικών, ανυποχώρητων αγώνων, όπως αυτοί των εκπαιδευτικών και των ναυτεργατών. Η ανασύνθεση του εργατικού κινήματος περνάει μέσα από έναν αγώνα διαρκείας, ενάντια στην εξαγριωμένη εργοδοσία και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που μας εμπλέκει ολοένα και πιο βαθιά στον πόλεμο.
