1η Μάη 1944 – Ένα Μεγάλο Έγκλημα Η ιστορική αλήθεια από την Ακροναυπλία στην Καισαριανή

Αναδημοσίευση Εργατικής Πάλης Απριλίου

Με αφορμή έναν δημόσιο διάλογο που είχε ξεκινήσει με σειρά άρθρων στην Εφημερίδα των Συντακτών, στις πολιτικές οργανώσεις της άκρας αριστεράς και γενικά στον τύπο, ο Ριζοσπάστης προσπάθησε με το άρθρο του Θανάση Λεκάτη, μέλους του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο «Βιογραφικά στο απόσπασμα και αυτοβιογραφίες στη λάσπη» μάταια για μια ακόμη φορά να υποκαταστήσει την πραγματική αλήθεια με την «αλήθεια» του ΚΚΕ. (https://www.902.gr/eidisi/istoria/416585/viografika-sto-apospasma-kai-aytoviografies-sti-laspi)

Οι λαθροχειρίες, τα ψευδή και η διαστρέβλωση των πραγματικών γεγονότων (αναγκαστικά για να μπορέσει να υποκαταστήσει την αλήθεια ) ρέουν σε αφθονία στο εν λόγω άρθρο. Καταρχάς ξεκινάει το άρθρο του με μια επιθυμία « Κι από κείνη την ώρα δεν υπάρχει άνθρωπος, δεν υπάρχει γειτονιά, δεν υπάρχει εργασιακός χώρος, δεν υπάρχει χωριό που να μην ταυτίστηκε, να μην ένιωσε περηφάνια, να μην έψαξε να βρει μια συγγένεια μ’ αυτή τη ματιά των αδούλωτων, με το Κόμμα που τους γέννησε.» . Η επιθυμία του συγγραφέα είναι να θεωρεί δεδομένη την πλήρη ταύτιση με το κόμμα του, όχι μόνο των 200 εκετελεσθέντων της Καισαριανής αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας!

Στη συνέχεια προσπαθεί μάταια να χαρακτηρίσει όσους δε συμμερίζονται την άποψή του σαν «απολογητές του καπιταλισμού», χωρίς βεβαίως να αναφέρει πουθενά τις απόψεις των τροτσκιστών που βρίσκονταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ούτε το γνωστό γεγονός ότι μεταξύ των 200 ήταν οι 7 τροτσκιστές και άλλοι 5 αρχειομαρξιστές. Ο «ιστορικός» αποκρύπτει μάλλον σκόπιμα και την αρθρογραφία από οργανώσεις της άκρας και επαναστατικής αριστεράς, όπως το άρθρο του συντρόφου Σωφρόνη Παπαδόπουλου «Μια ‘άγνωστη’ ιστορία» (μέρος του οποίου δημοσιεύτηκε στην ΕφΣυν στις 12/3, αρ. φύλλου 3.938 και ολόκληρο στην ιστοσελίδα της ΟΚΔΕ https://www.okde.gr/archives/25722).

Η ηγεσία του ΚΚΕ έκανε συνειδητά εγκλήματα και όχι λάθη, δεν είχε καμία διάθεση να αφήσει τους κρατούμενους να αποδράσουν, είχε ήδη συνθηκολογήσει. Αποδεικνύεται (και) από τα πολύτιμα αρχεία των συντρόφων Λουκά Καρλιάφτη (Καστρίτη) και Χρ. Αναστασιάδη. Ο σ. Λουκάς συνελήφθη στη δικτατορία του Μεταξά, εξορίστηκε στην Ακροναυπλία, αργότερα στην Πύλο και μεταφέρθηκε ξανά στην Ακροναυπλία. Στα γραπτά του, που διασώθηκαν και εκδόθηκαν με τίτλο «Ιστορίες, Θέσεις και Πολεμικές, εκδόσεις Πρωτοπορία», υπάρχουν σημαντικές μαρτυρίες.

Καταρχάς, η στάση του Άγι Στίνα και οι θέσεις του είχαν απορριφθεί από το σύνολο των τροτσκιστών, όπως έχει καταγραφεί στα τετράδια της Ακροναυπλίας από τον Παντελή Πουλιόπουλο. Φυσικά, από τη στάση του αυτή μέχρι να χαρακτηρίζεται από τον «ιστορικό» του ΚΚΕ σαν «αντι-κομμουνιστής» υπάρχει μια απόσταση. Σκοπίμως οι σταλινικοί χρησιμοποιούν τη θέση του, παρά τις μαρτυρίες, για να δυσφημίσουν τους τροτσκιστές. Στο βιβλίο του «Η Ακροναυπλιά» ο Μανούσακας αναφέρει ότι, τον Αύγουστο 1939 σε μια συνέλευση της ομάδας όπου ήταν να γίνει εκλογή διοίκησης, προτάθηκε ο Παπαρήγας για γραμματέας. Τότε, σε ερώτηση αν υπήρχε αντίρρηση «μονάχα ένας σ. εργάτης, ο τροτσκιστής Η. Μήτσης επρότεινε τον Λουκά Καρλιάφτη για το νέο γραφείο. Μίλησε κιόλας… Είπε όμως πολλά για την πολιτική του Στάλιν και ήξερε να μας πείσει ότι στη Ρωσία προδίδονταν ο Μαρξισμός». Ο Ηρακλής Μήτσης εκτελέσθηκε μαζί με τους 200 στην Καισαριανή. Η ομολογία του σταλινικού Μανούσακα για την πειστικότητα των επιχειρημάτων του σ. Μήτση αποτελεί μια διάψευση της κακόπιστης αναφοράς του «ιστορικού» του ΚΚΕ στο όνομα του Στίνα σαν δήθεν οι σ. της ΕΟΚΔΕ να μην έλεγαν τίποτα για τις αντισοβιετικές θέσεις του “ντεφαιτισμού της ΕΣΣΔ”.

Την περίοδο που ξέσπασε ο πόλεμος Ιταλίας – Ελλάδας στο ΚΚΕ επικρατούσε χωρίς υπερβολή ένα χάος, αποτέλεσμα των προδοτικών συμφωνιών του Στάλιν και των ντόπιων αρχηγίσκων στο ελληνικό ΚΚ. Να σημειώσουμε ότι στις 23/8/1939 είχε υπογραφεί το σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ και ο πόλεμος Ελλάδας- Ιταλίας έβαζε σε δοκιμασία το ΚΚΕ.

Είναι γνωστό ότι την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά λειτουργούσαν 2 ΚΚΕ και 2 εφημερίδες Ριζοσπάστες, που αλληλοκατηγορούνταν για «ύποπτοι» και «χαφιέδες». Το σύμφωνο Χίτλερ – Στάλιν είχε και στην Ελλάδα τα επακόλουθά του. Στην Ακροναυπλία οι κρατούμενοι και από τα 2 ΚΚΕ υπέγραψαν υπόμνημα και το έστειλαν στον υφυπουργό Ασφαλείας Κωνσταντίνο Μανιαδάκη ζητώντας του να τους στείλει στο μέτωπο να πολεμήσουν για την «υπεράσπιση της πατρίδας». Στα τέλη Γενάρη του 1941 στάλθηκε από τον Μεταξά στην Ακροναυπλία ο στρατηγός Αγγελέτος (πριν τον θάνατο του), ο οποίος ήρθε σε επικοινωνία με την ηγεσία της ομάδας και υποσχέθηκε την απελευθέρωσή τους, χωρίς όμως να απελευθερωθεί κανείς. Μόνο τότε (και μετά τις σημαντικές αντιρρήσεις που συνάντησε στο πρώτο γράμμα του), ο Ζαχαριάδης έκανε αλλαγή της θέσης του με δεύτερο και τρίτο γράμμα, με το πρόσχημα ότι ο πόλεμος έπαψε να είναι αμυντικός από τη στιγμή που ο ελληνικός στρατός πέρασε τα σύνορα. Στο ίδιο μήκος κύματος η ΚΕ του Κτιστάκη καλούσε στις 7/12/1940 τους πολεμιστές να αρνηθούν να πολεμήσουν πέρα από τα σύνορα.

Όπως αφηγείται ο Λ. Καρλιάφτης: «Στις 29-1- 1941 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Πύλο ο διοικητής κάλεσε Επιτροπή των σταλινικών και των τροτσκιστών και ζήτησε να πάρουνε θέση για τον πόλεμο. Η σταλινική επιτροπή απάντησε ‘Ναι! Είμαστε στο πλευρό της κυβέρνησης στον πόλεμο με τους Ιταλούς φασίστες. Και ζητάμε να μας στείλετε στο μέτωπο να πάμε να τους πολεμήσουμε.’ Ύστερα ο φρούραχος κάλεσε τη δικιά μας επιτροπή. Είχαμε αποφασίσει να πάω εγώ με τον Γιάννη Μακρή (εκτελέσθηκε στο Κούρνοβο στις 6/6/1943) και τον Χρήστο Σούλα (εκτελέσθηκε στην Καισαριανή, ένας από τους 200). Απάντησα στο όνομα των Τροτσκιστών: ‘ΌΧΙ. Είμαστε εναντίον αυτού του πολέμου. Είναι ιμπεριαλιστικός κι από τα δύο μέρη, τόσο των δυτικών όσο και των αξονικών ιμπεριαλιστών. Η Ελλάδα δεν είναι παρά το πιόνι των Αγγλοσαξώνων’. Οι τροτσκιστές κράτησαν την ίδια στάση σε όλα τα στρατόπεδα στην Ακροναυπλία, Φολέγανδρο, Άι Στράτη, Σκόπελο, Ανάφη, Γαύδο κ.ά.»

Όσο για τον Απρίλη του 1941 παραθέτουμε τη μαρτυρία του σ. Λ. Καρλιάφτη: «Το στρατόπεδο παρέλυσε. Οι φρουροί είχαν πανικοβληθεί. Έτρεχαν ξέφρενοι στα καταφύγιά τους….. Σε μια απ’ αυτές τις βομβαρδιστικές επιθέσεις, όντας στο καταφύγιο και οι 560 κρατούμενοι, ο Πουλιόπουλος μίλησε με δυνατή φωνή: ‘Πρέπει η ομάδα να αποφασίσει και γλήγορα να δραπετεύσουμε. Κάτω απ’ τις συνθήκες πανικού και αποδιοργάνωσης της φρουράς, η επιτυχία θα ήταν σίγουρη. Αλλιώς θα μας παραδώσουν στα νύχια των Χιτλερικών’. Ευθύς αμέσως πήρα τον λόγο. … υπήρχαν και οι φρουροί που μας συνιστούσαν να δραπετεύσουμε, για να φύγουν κι αυτοί… ο σταλινικός της ηγεσίας της κολεκτίβας Θέος μας απάντησε αρνητικά… βεβαίωσε ότι ο διοικητής του στρατοπέδου είχε δώσει τον λόγο του ότι δεν θα μας παρέδινε στους Γερμανούς κι ότι … θα μας απέλυε».

Βέβαια η προπαγάνδα στα μέλη του ΚΚΕ είχε και έναν άλλον τόνο, όπως μαρτυρά ο σ. Καρλιάφτης άλλα και άλλοι σ.: «Αυτό έγινε βασικά με το επιχείρημα ότι οι Χιτλερικοί ήταν τώρα ‘σύμμαχοι’ του Στάλιν κι άρα ‘σύμμαχοι δικοί μας’. Θυμάμαι με πόση δυσκολία προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στους σκεπτικιστές, απλά μέλη του ΚΚΕ, γιατί οι φανατισμένοι φιλο-χιτλερικοί ήταν παράσιτα, ότι ο Χίτλερ … δεν μπορούσε παρά ν΄ αποβεί ο υπερβάγκελ – δολοφόνος της Ρωσίας, όπως προφητικά είχε γράψει ο Τρότσκι». Στις 22 Ιουνίου 1941 ο Χίτλερ παραβίασε το Σύμφωνο και επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Από εκείνη τη στιγμή ο Στάλιν θα αλλάξει στρατόπεδο, θα πάρει το μέρος των δυτικών συμμάχων. Οι εκατοντάδες Ακροναυπλιώτες που πέσανε στο Κούρνοβο τον Ιούνη του 1943 και στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 θα είχαν ασφαλώς σωθεί, αν οι σταλινικοί του ΚΚΕ κρατούσαν μια στοιχειωδώς καλύτερη θέση και δεν απέτρεπαν την απόδραση.