Στη λειψυδρία, η κυβέρνηση απαντάει: ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Από τα τέλη Οκτώβρη, η Αττική βρίσκεται αντιμέτωπη με ακόμη έναν μεγάλο κίνδυνο, την οξύτατη λειψυδρία. Τα αποθέματα νερού στους ταμιευτήρες βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΥΔΑΠ, στις 27 Οκτωβρίου 2025, οι ταμιευτήρες (πλέον τέσσερις με την προσθήκη του Ευήνου το 2002) περιείχαν συνολικά λιγότερα από 380 εκ. κυβικά μέτρα νερού, δηλαδή περίπου το 25% μόνο του όγκου τους. Ταυτόχρονα, ο ρυθμός εξάντλησης των αποθεμάτων –37% το τελευταίο 12μηνο, 5,7% από τις αρχές Οκτωβρίου και 40% από την 1η Ιανουαρίου 2025– έχει σημάνει συναγερμό σε όλα τα επίπεδα. Η Ελλάδα κατατάσσεται στη 19η θέση παγκοσμίως αναφορικά με τον κίνδυνο λειψυδρίας που αντιμετωπίζει. Η διαχρονική αδιαφορία για τη δημόσια υποδομή, η συνεπής και αδιάκοπη προσπάθεια ιδιωτικοποίησης στην εποχή των Μνημονίων και ειδικά από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η συνέχιση των πολιτικών που παροξύνουν την κλιματική κρίση / περιβαλλοντική καταστροφή, το καταστροφικό «παραγωγικό μοντέλο» του real estate, της «βαριάς βιομηχανίας του τουρισμού» κ.λπ. μάς βυθίζουν σε τεράστια προβλήματα.

Ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος. Αν δεν αλλάξουν οι τάσεις που επικρατούν σήμερα, τα αποθέματα στο Λεκανοπέδιο θα έχουν εξαντληθεί μέσα στην επόμενη διετία. Η έκρηξη του τουρισμού επιταχύνει αυτήν την εξέλιξη: σύμφωνα με διαθέσιμα στοιχεία (έκθεση της ιδιωτικής εταιρίας Deloitte), είναι υπεύθυνη για την αύξηση κατά 150% περίπου των απολήψεων νερού για ύδρευση από το 2000 ως σήμερα. Σε μια συνεχόμενη επιδείνωση της κατάστασης, η κυβέρνηση φέρνει πολύ σημαντικές αυξήσεις στα τιμολόγια για τα νοικοκυριά ή πλαφόν κατανάλωσης με τριπλασιασμό της τιμής σε περίπτωση υπέρβασης (αυτό θα πλήξει ιδιαίτερα τους αγρότες με σχετικά μικρές εκτάσεις). Αν εφαρμοστεί πλήρως η νέα τιμολόγηση, οι τιμές του νερού μπορούν να εκτοξευθούν (ειδικά σε περιοχές με παλιές υποδομές ή μικρές ΔΕΥΑ – οι τοπικές επιχειρήσεις ύδρευσης). Σε ακόμα χειρότερα σενάρια, οι περιοχές με χαμηλότερη προτεραιότητα μπορεί να αντιμετωπίσουν μειωμένες παροχές ή έκτακτες διακοπές. Αυτό πλήττει νοικοκυριά, νοσοκομεία κ.ά. Τέλος, υποβαθμίζεται και η ποιότητα του νερού, όταν τα αποθέματα πέφτουν κάτω από κρίσιμα όρια, καθώς αυξάνεται η συγκέντρωση ρυπαντών στα φράγματα.

Η κυβέρνηση, για άλλη μια φορά, προσπαθεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία για πλιάτσικο. Παρά τις φανφάρες του Μητσοτάκη στις φιέστες για τα 100 χρόνια της ΕΥΔΑΠ ότι «το νερό θα παραμείνει δημόσιο αγαθό», η κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη: Μετακύληση κόστους στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, ξεπούλημα και ιδιωτικοποίηση:

1) Από το 2023, τα ύδατα γλυκού νερού έχουν ενταχθεί στη ΡΑΑΕΥ, τη «ρυθμιστική αρχή» για τις τιμές. Ο ρόλος αυτών των «αρχών» είναι γνωστός, όπως της ΡΑΕ για την ενέργεια, που έχει νομιμοποιήσει τη ληστεία του λαού από τους ιδιώτες παρόχους ρεύματος μέσω του Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Στόχος η απελευθέρωση της αγοράς νερού, η εκχώρηση της οικονομικής διαχείρισης και τιμολόγησης σε ιδιώτες, ενώ οι όποιες επενδύσεις πραγματοποιηθούν θα βασίζονται στην απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων (πρόκειται ουσιαστικά για ενίσχυση ιδιωτικών κεφαλαίων, που θα εμφανιστούν ως «σωτήρες»).

2) Από το 2024, με Κοινή Υπουργική Απόφαση για την τιμολόγηση του νερού, η ΡΑΑΕΥ (όπως αντίστοιχα η ΡΑΕ για το ρεύμα) καθορίζει τιμές με βάση τη φόρμουλα «κόστος + επενδύσεις + απόσβεση». Έτσι, μπορεί να δικαιολογήσει υψηλότερα τιμολόγια, ώστε οι επενδύσεις (πραγματικές ή αεριτζίδικες) να πληρωθούν από την τσέπη των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων – ιδίως αν γίνουν από ιδιώτες.

3) Το 40 % της ΕΥΔΑΠ έχει μπει στο Χρηματιστήριο (δηλ. γίνεται αντικείμενο κερδοσκοπίας από ντόπια και διεθνή κεφάλαια), ενώ το μνημονιακό Υπερταμείο των ιδιωτικοποιήσεων ελέγχει το υπόλοιπο 60% και επίσης το 74 % της ΕΥΑΘ. Γενικά, με διάφορα τερτίπια, το Υπερταμείο μπορεί να εκχωρεί έργα στους ιδιώτες (ΣΔΙΤ) χωρίς την έγκριση της Βουλής.

4) Το νέο νομοσχέδιο για το νερό, που συζητιέται από τον Φλεβάρη του 2025, φέρνει συγχωνεύσεις των ΔΕΥΑ ανά δήμο, σε μεγαλύτερες «Μείζονες ΔΕΥΑ» ή περιφερειακά σχήματα. Με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά προωθείται η ίδρυση μεγάλων εταιριών ΑΕ ανά νομό, χάνεται ο έλεγχος των ΔΕΥΑ από τους δήμους και διευκολύνεται το «κλασικό» μοντέλο ιδιωτικοποίησης: ΣΔΙΤ – Παραχώρηση λειτουργίας – Μίσθωση δικτύων – Ανάθεση τιμολόγησης και συντήρησης σε ιδιώτες. Προφανώς όλα τα απαραίτητα έργα υποδομής θα γίνονται με απευθείας αναθέσεις σε γνωστούς «ημέτερους»-αρπακτικά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, παρά την έκδηλη απονομιμοποίησή της, θα κάνει ό,τι μπορεί για να ολοκληρώσει τη νεοφιλελεύθερη ατζέντα της. Οι κανίβαλοι της ΝΔ, δολοφόνοι των Τεμπών, ενορχηστρωτές της συγκάλυψης και της 13ωρης εργασίας-δουλείας, υπεύθυνοι σκανδάλων και ρημάγματος όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ και στα ΕΛΤΑ, βασικοί σύμμαχοι του σιωνιστικού κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ κ.λπ. θέλουν να ιδιωτικοποιήσουν το νερό και να πισωγυρίσουν τον ελληνικό λαό δεκαετίες, να τον αφήσουν εκτεθιμένο στην απώλεια αυτού του πιο ζωτικού αγαθού. Η ιδιωτικοποίηση κάθε τι δημοσίου και δωρεάν είναι βασικός πυλώνας της στρατηγικής τους. Η μέθοδος ιδιωτικοποίησης του νερού είναι η ίδια που εφάρμοσαν (μαζί με τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και με το 3ο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρα) στη ΔΕΗ στέλνοντας τα τιμολόγια στον ουρανό, στα ΕΛΤΑ (κι αυτά στο Υπερταμείο), στην Υγεία, την Εκπαίδευση με τα ιδιωτικά ψευτοπανεπιστήμια, στα Τρένα κ.ο.κ. Η κυβέρνηση δεν έχει ιερό και όσιο, ακόμα και το νερό θα πάψει να αποτελεί δημόσιο αγαθό. Θα κάνει ό,τι μπορεί να το μετατρέψει σε μια Αγορά, ακόμα ένα περιβόλι κερδοφορίας για το κεφάλαιο και τους πλούσιους, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι σύντομα θα πούμε το νερό νεράκι.

Δε θα τους αφήσουμε. Δε θα γίνουμε θύματα λειψυδρίας λόγω των α(χ)ρίστων της ΝΔ. Δεν πιστεύουμε καμιά κυβερνητική διακήρυξη ότι το νερό θα μείνει «δημόσιο». Η πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού είναι τεράστιας σημασίας, ζήτημα ζωής ή θανάτου της ελληνικής κοινωνίας – όπως και ο αγώνας γενικά ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Αυτός ο τεράστιος κίνδυνος δείχνει πόσο χρεοκοπημένη και επικίνδυνση είναι η αδιαφορία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ή οι εξυπνάδες ότι «δημόσιο ή ιδιωτικό, το ίδιο είναι, αφού πάλι καπιταλισμό έχουμε»… Ο μόνος δρόμος είναι ένας μαζικός, ενωτικός, μαχητικός αγώνας για να τσακίσουμε αυτά τα σχέδια – όπως μερικά χρόνια πριν είχε γίνει με τις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στις πρώτες απόπειρες ιδιωτικοποίησης. Πρέπει να κινητοποιηθούμε παντού, σε γειτονιές, χώρους δουλειάς, σωματεία, σχολεία και σχολές, να οργανωθούμε με συνελεύσεις και επιτροπές, να προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις. Να κάνουμε ξεκάθαρο ότι δε δεχόμαστε τα τιμολόγια-γκιλοτίνες των ιδιωτών, ότι οι ΔΕΥΑ δε θα συγχωνευτούν ούτε θα γίνουν Ανώνυμες Εταιρίες. Να προβάλλουμε ένα ριζοσπαστικό, ταξικό Πρόγραμμα Σωτηρίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού και τον εφιάλτη της λειψυδρίας – να απαιτήσουμε:

1. Να βγει το Νερό από το μνημονιακό Υπερταμείο των Ιδιωτικοποιήσεων. Ρητή ανακήρυξη της Εθνικοποίησης του Νερού. Απαγόρευση κάθε ιδιωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας/κερδοσκοπίας σε αποθέματα, υποδομές, έργα κ.λπ.

2. Να προχωρήσουν άμεσα όλα τα απαραίτητα έργα υποδομής, μέσα από ένα πρόγραμμα δημόσιων παραγωγικών επενδύσεων. Να χρηματοδοτηθούν από επιβολή έκτακτης, βαριάς φορολογίας στο κεφάλαιο και τους πλούσιους – ιδιαίτερα στους τομείς που επιβαρύνουν τα υδάτινα αποθέματα.

3. Καμία αύξηση στα τιμολόγια για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

4. Να απαγορευτούν οι προκλητικές «επενδύσεις» και επίδειξη χλιδής από τη ντόπια και διεθνή ελίτ, που επιβαρύνουν καταστροφικά τα υδάτινα αποθέματα, το περιβάλλον, τον πρωτογενή τομέα κ.λπ. (γήπεδα γκολφ, υπερπολυτελής τουρισμός κ.λπ.).

Το νερό θα μείνει δημόσιο αγαθό μέσα από ένα αγώνα διαρκείας που πρέπει να κλιμακωθεί σε μια μετωπική σύγκρουση με το καθεστώς Μητσοτάκη.