Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας  
Αρχική σελίδα arrow Σοσιαλιστική Σπουδαστική Πάλη arrow Προκύρηξη της ΣΣΠ - Σεπτέμβριος 2009
30.07.10
 
 
Στέκι ΙΣΚΡΑ
Πρόγραμμα Εκδηλώσεων
Κεντρικό μενού
Παρεμβάσεις
Εκδόσεις
Προκύρηξη της ΣΣΠ - Σεπτέμβριος 2009 PDF Εκτύπωση E-mail
24.09.09

ΚΑΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ 

Εν μέσω σκανδάλων, σήψης και διαφθοράς και την ελληνική οικονομία σε κατάσταση χρεοκοπίας η κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο πρωθυπουργός κατέφυγαν σε πρόωρες εκλογές. Και ξαφνικά η συζήτηση μεταφέρθηκε στα τηλεοπτικά «παράθυρα», πολύ μακριά από την καθημερινή πραγματικότητα. Πολύ μακριά από την αγωνία των νέων για το μέλλον και την ανασφάλεια των εργαζομένων, από τις φλόγες του Δεκέμβρη και τον ηρωικό αγώνα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και των συναδελφισσών της. Πολύ μακριά τελικά από τις υπόγειες διεργασίες που συντελούνται στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας και τους μικρούς και μεγάλους αγώνες που ξεσπούν εδώ κι εκεί, αλλάζοντας τη ροή της καθημερινότητας και δίνοντας ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Οι πολιτικοί της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συναγωνίζονται καθημερινά στο ποιος είναι λιγότερο χειρότερος ή κλέφτης, λέγοντας απλά κούφια λόγια αφού η ατζέντα και των δύο είναι ίδια και μάλιστα αρκετά χειρότερη από αυτά που εξήγγειλε ο Καραμανλής στη Δ.Ε.Θ.. Όλα αυτά με φόντο την παγκόσμια οικονομική κρίση, ίσως τη χειρότερη κρίση που γνώρισε ποτέ ο καπιταλισμός και την ελληνική οικονομία να έχει αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, με το έλλειμμα του προϋπολογισμού να αυξάνει ραγδαία. Η ανεργία να έχει ήδη φτάσει το 9,5% σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (στην πραγματικότητα είναι γύρω στο 15%) και στους νέους εκτοξεύτηκε στο 25%. Η κυβέρνηση που θα προκύψει και οι επιχειρηματίες θέλουν για άλλη μια φορά να φορτώσουν την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας παίρνοντας νέα, σκληρά μέτρα.

Συνέχιση της πολιτικής της άγριας λιτότητας και των μηδενικών αυξήσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Νέο μισθολόγιο για το δημόσιο, που μειώνει δραματικά τους μισθούς των νεοεισερχόμενων. Αμφισβήτηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας από τους εργοδότες . Καταιγίδα νέων φοροεισπρακτικών μέτρων.

Γενίκευση των νέων ευέλικτων σχέσεων εργασίας («προσωρινή» εργασία, 4ημερα, ωράριο-λάστιχο, κ.α.) και ειδικές ρυθμίσεις για τις περιοχές που πλήττονται από την ανεργία με ανασφάλιστη, χωρίς εργασιακά δικαιώματα.

Μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της παιδείας, υγείας και ασφάλισης. Ξεπούλημα και των τελευταίων ΔΕΚΟ (ΕΥΑΘ, ΟΣΕ κτλ). Θέλουν να μετατρέψουν σε πολύ ακριβά εμπορεύματα τα κοινωνικά αγαθά που προσέφεραν αυτές οι υπηρεσίες, και οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να τα πληρώνουν πανάκριβα.

Νέα "μεταρρύθμιση" του ασφαλιστικού με εξίσωση ορίων ηλικίας ανδρών-γυναικών, δραστική μείωση των δαπανών για υγεία. Διαμόρφωση νέας λίστας Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων με αποχαρακτηρισμό της πλειοψηφίας τους. Θίγονται 270.000 νέοι εργαζόμενοι με μείωση  μισθού κατά 50 έως 250 ευρώ το μήνα, με συνταξιοδότηση 5 χρόνια αργότερα και με μείωση της σύνταξης κατά 20%.

 

Ένταση της καταστολής με γενίκευση του φακελώματος, τις κάμερες, την χρησιμοποίηση του στρατού για αστυνομικά καθήκοντα, τον εξοπλισμό της αστυνομίας (ηλεκτροφόρα όπλα, πλαστικές σφαίρες, τεθωρακισμένα, κ.α.), τις συνδικαλιστικές διώξεις, νέους τρομονόμους για τους αγωνιστές και προσπάθεια για την διαίρεση των εργαζομένων σε μετανάστες και ντόπιους, «προνομιούχους παλιούς» και νέους, άνεργους και απασχολούμενους, κ.λπ.

 

Η κατάσταση στην εκπαίδευση 

Εντάσσεται στο συνολικότερο περιβάλλον της κρίσης και ειδικά του ελληνικού καπιταλισμού. Έτσι εξηγούνται οι γενικές και άμεσες κυβερνητικές επιδιώξεις, πάντα σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Ε.Ε.Μόνιμος στόχος τα προηγούμενα χρόνια είναι μια συνολική αλλαγή της εκπαίδευσης που περιλαμβάνει την ιδιωτικοποίηση και τη μετατροπή της σε εμπόρευμα, την αυταρχικοποίηση και την ταξική διαφοροποίηση της, τον κατακερματισμό του ενιαίου χαρακτήρα της, την αποδέσμευση της από τις όποιες κατακτήσεις του παρελθόντος (πτυχία, επαγγελματικά δικαιώματα, άσυλο κλπ). Αυτός ο στόχος σχετίζεται με την άμεση ανάγκη να μετακυλιστεί στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας το κόστος της εκπαίδευσης για να μπορέσουν να ταΐσουν με ζεστό χρήμα τράπεζες και επιχειρήσεις. Οι άμεσες επιδιώξεις της  κυβέρνησης  στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αφορούν:

- Την εφαρμογή του νέου νόμου-πλαίσιο. Τα 4-ετή πλάνα αντικαθιστούν την ετήσια δημόσια δαπάνη του προϋπολογισμού, με έκτακτες επιχορηγήσεις, αν βέβαια η σχολή εκπληρώνει τους όρους «αξιολόγησης». Τα δημόσια ΑΕΙ & ΤΕΙ θα πρέπει να βάλουν δίδακτρα για να επιβιώσουν. Αυτό πιθανώς αρχικά να γίνει με το παράβολο εγγραφής ή πληρωμής βιβλίων κλπ. Το δρόμο άλλωστε δείχνουν τα χιλιάδες € διδάκτρων που υπάρχουν στα πανεπιστήμια των πιο πολλών χωρών της Ε.Ε.

- Το νόμο για τα κολέγια-Κ.Ε.Σ.. Το υπουργείο κατήργησε τις όποιες προϋποθέσεις για την άδεια λειτουργίας κολεγίων-ΚΕΣ. Ενώ σύντομα αναμένεται η έκδοση προεδρικού διατάγματος που θα τους αναγνωρίζει επαγγελματικά δικαιώματα σύμφωνα με οδηγία της Ε.Ε.. Να σημειώσουμε ότι τα κολέγια-ΚΕΣ χορηγούν κανονικά πιστωτικές μονάδες, όπως ισχύει στα ΑΕΙ-ΤΕΙ! Άρα στην πράξη αυτό πολτοποιεί κάθε έννοια πτυχίου και επαγγελματικών δικαιωμάτων. Όποιος έχει λεφτά θα σπουδάζει και όσες σχολές δεν εξυπηρετούν τις ανάγκες της αγοράς θα κλείνουν.

- Την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Με την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων, διαλύοντας τον ενιαίο χαρακτήρα των τριών βαθμίδων της εκπαίδευσης που διαδοχικά οδηγούν σε επαγγελματικά δικαιώματα που αναγνωρίζονται από το κράτος.

Ωστόσο για την υλοποίηση των παραπάνω δεν φτάνει η  υπονόμευση του δημόσιου δωρεάν πανεπιστημίου ( δεν λειτουργεί λόγω συχνών καταλήψεων, υπεράριθμους φοιτητές, έλλειψη ανταγωνισμού κλπ) αλλά θα πρέπει να ηττηθεί το φοιτητικό κίνημα. Δηλαδή αργά ή γρήγορα να ξεκαθαριστεί «το ποιος κάνει κουμάντο» στα πανεπιστήμια , το φοιτητικό κίνημα ή η κυβέρνηση και οι καθηγητές-τσιράκια.

 

Αυτά προβλέπουν και αρκετές από τις διατάξεις του νόμου-πλαίσιο (πειθαρχικά. Ανώτατο όριο φοίτησης κ.α.). Για να επιβληθούν αυτά πάνω στο φοιτητικό κίνημα χρειάζεται η αυταρχικοποίηση συνολικά της λειτουργίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αλλά οπωσδήποτε και μηχανισμοί καταστολής (security-αστυνομία), δηλαδή τη πλήρης κατάργηση του ασύλου.

Οι ατομικές λογικές που προβάλουν οι Δ.Α.Π. και Π.Α.Σ.Π. (παρατάξεις που πρόσκεινται στη Ν.Δ. και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. αντίστοιχα)  δεν μπορούν να δώσουν λύσεις, ενώ οι παρατάξεις αυτές στήριξαν και θα στηρίξουν στο μέλλον τις επιλογές των Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο κι αν φωνάζουν για το αντίθετο. Η Π.Κ.Σ. (πρόσκειται στο Κ.Κ.Ε.) έχει εχθρική στάση απέναντι στους αγώνες με έσχατη την περίπτωση του Δεκέμβρη όπου το Κ.Κ.Ε. συναγωνιζόταν σε ακραίες θέσεις το φασιστικό ΛΑ.Ο.Σ. και το μόνο που επιζητεί είναι η εκλογική ενίσχυση, ενώ από την άλλη η ΑΡ.ΕΝ. (πρόσκειται στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) αν και συμμετέχει ως ένα βαθμό στους αγώνες σταματάει στα όρια του κοινοβουλευτικού δρόμου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Το φοιτητικό κίνημα έχει κάποιες σημαντικές παραδόσεις από το παρελθόν, όπως και κάποιες παρατάξεις που παίζουν θετικό ρόλο. Ταυτόχρονα οι φοιτητές και συνολικά η νεολαία βλέπουν να υπονομεύεται με σειρά επιθέσεων η ζωή και το μέλλον τους ενώ αντιμετωπίζουν άμεσα ολοένα και περισσότερες οικονομικές δυσκολίες, την καταστολή, τον χλευασμό από κυβερνήσεις θεσμούς και κόμματα. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί τεράστια δυσφορία, οργή και αγανάκτηση που θα εκφράζεται όλο και πιο συχνά με μικρούς ή μεγάλους αγώνες αλλά και εξεγέρσεις χωρίς να  λείπουν περίοδοι «αδιαφορίας και σύγχυσης.

 

 

Ο Δεκέμβρης σημτοδοτεί τους νέους αγώνες που θα ξεσπάσουν

 

Αυτή  η  αγανάκτηση, η οργή  και  τα  τραγικά  αδιέξοδα  τα  οποία  βρίσκει  συνεχώς  μπροστά  της  η  νεολαία  τροφοδοτησαν  και  την  κοινωνική  έκρηξη  που ακολούθησε  τη  δολοφονία  του  15χρονου Γρηγορόπουλου.  Στα επόμενα  24ωρα οι  κινητοποιήσεις  εξαπλώθηκαν  πανελλαδικά  (χωρίς  να  υπάρχει  κανένας ιδιαίτερος «μηχανισμός»), είχαν μεγάλη μαζικότητα και αποφασιστικότητα, καθώς δεκάδες  χιλιάδες  νέοι  και  εργαζόμενοι  έσπασαν   στον  δρόμο  τον  φόβο  μπροστά  στις  δυνάμεις  καταστολής.  Οι  μορφές πάλης  και  τα  αιτήματα  που  υιοθέτησαν  μαζικά  οι  μαθητές (μαζικές  επιθέσεις  στα  αστυνομικά  τμήματα,  διαδηλώσεις  στις  γειτονιές  και  μπλόκα  δρόμων,  αιτήματα  όπως  «να  φύγει  η  κυβέρνηση»,  «να   αφοπλιστεί   η   αστυνομία»  κλπ. )  Ξεπέρασαν  τον  αδιέξοδο  κλεφτοπόλεμο  με  την  αστυνομία  και  έγιναν η παρακαταθήκη  μιας  γενιάς  νέων  στην  εκπαίδευση,  νέων  εργατών,  επισφαλώς εργαζομένων, ανέργων και μεταναστών, η οποία ριζοσπαστικοποιείται,  πολιτικοποιείται  και  δεν διστάζει  να έρθει σε  σύγκρουση  με  τους  μηχανισμούς  του  αστικού  κράτους.  Το  νεολαιίστικο  κίνημα δεν υποκλίθηκε και δεν πρέπει να υποκλιθεί στις κραυγές της αστικής νομιμότητας. Δεν νομιμοποιούνται να μιλούν για “καταστροφές” αυτοί που καταστρέφουν εργαζόμενους και νεολαία. Δεν νομιμοποιούνται να μιλούν για “πλιάτσικο” αυτοί που χαρίζουν 28 δις στις τράπεζες, και κάνουν το πραγματικό πλιάτσικο στους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τον δημόσιο πλούτο, τις κοινωνικές δαπάνες.

Ακόμα, σημαντικός είναι ο διεθνής αντίκτυπος του Δεκέμβρη. Κινήσεις αλληλεγγύης  αναπτύχθηκαν  παγκόσμια,  ενώ  στη  Γαλλία  η  κυβέρνηση  υπό  τον  φόβο ενός αντίστοιχου  “γαλλικού Δεκέμβρη” απέσυρε τις  μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.  Και  στο εργατικό  κίνημα όμως,  το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα, τα αρκετά νέα σωματεία που δημιουργούνται και η πρόσφατη μεγάλη νίκη της απεργίας των εργαζομένων στην WIND δείχνουν ένα διαφορετικό και  αρκετά  ελπιδοφόρο δρόμο για τους εργαζομένους.

 

 

Ή ΑΥΤΟΙ Ή ΕΜΕΙΣ. ΜΑΖΙΚΟΙ, ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

 

Τέτοιοι αγώνες  είναι η μόνη λύση. Αγώνες ενωτικοί, οργανωμένοι «από τα κάτω», μαχητικοί και ανυποχώρητοι. Το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία γενικότερα πρέπει να αντισταθούν τόσο στην επίθεση στην εκπαίδευση, όσο και στις επιθέσεις στους μισθούς, στα ωράρια, τις ιδιωτικοποιήσεις, την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, στην επίθεση στο μέλλον μας. Αυτά μπορεί και πρέπει να το κάνει μαζί με το εργατικό κίνημα και με όλους όσους πλήττονται εξίσου από τις επιθέσεις.Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να μπει σε μια τροχιά ένωσης με το εργατικό κίνημα. Αυτό σημαίνει να ανοίξει η συζήτηση στις συνελεύσεις για την οικονομική κρίση, τα προβλήματα των εργαζομένων, τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις που κλείνουν.

Σημαίνει να προχωρούν οι φοιτητές σε κινητοποιήσεις-διαδηλώσεις και καταλήψεις όχι μόνο για τα εκπαιδευτικά ζητήματα αλλά και για τα ζητήματα της εργασίας. Όλα αυτά με στόχο ένα ενιαίο κίνημα που δεν θα σώσει τον καπιταλισμό, αλλά θα παλεύει για να σωθούμε απ' αυτόν, ένα κίνημα που θα επιβάλλει τα συμφέροντα των πολλών ενάντια στις πολιτικές και τα συμφέροντα μιας χούφτας καπιταλιστών.

 

Η Σοσιαλιστική Σπουδαστική πάλη παλεύει για την οργάνωση της αντίστασης, την ενότητα και τη νικηφόρα προοπτική των αγώνων. Για μια κοινωνία χωρίς πολέμους και εκμετάλευση, για μία Σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση.

 

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ

Επικοινωνία: Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε , 6932201420

 


 
< Προηγ.   Επόμ. >
 
Top! Top!