ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥΣ,

ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠ' ΑΥΤΟ

- Με μια ισχυρή και αποτελεσματική αντικαπιταλιστική αριστερά

- Για μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση

Α. Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Δεν χρειάζεται σπουδαία πολιτική διορατικότητα για να διαπιστώσει κανείς ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών αναταραχών. Τα νεοφιλελεύθερα δόγματα της υποτιθέμενης «ελεύθερης αγοράς» αποδείχτηκαν ανίκανα να αντιστρέψουν το μακρύ κύμα κάμψης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και σήμερα καταρρέουν με τον πιο παταγώδη τρόπο οδηγώντας την παγκόσμια οικονομία σε επικίνδυνα αδιέξοδα και τρομακτικές αντιθέσεις. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η παγκόσμια οικονομία βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και ό,τι διασώζεται το οφείλει στις διαρκείς ενέσεις χρήματος από τα κράτη και τις αστικές κυβερνήσεις. Η κυβέρνηση Μπους ξόδεψε τρισεκατομμύρια δολάρια για να σώσει από την χρεοκοπία τις αμερικάνικες τράπεζες χωρίς μέχρι τώρα κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Παρόμοια και στην Ευρώπη, τρισεκατομμύρια ευρώ πετιούνται στο βαρέλι των χρηματαγορών, που μοιάζει να μην έχει πάτο. Κανένας δεν γνωρίζει το πραγματικό μέγεθος της μαύρης τρύπας που υπάρχει αυτή την στιγμή. Και μιλάμε μόνο για τα ποσά που απαιτούνται για την διάσωση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων από τον άμεσο κίνδυνο της χρεοκοπίας, όχι για να κινηθούν η οικονομία και η παραγωγή, που βρίσκονται αντιμέτωπες με την χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής περιόδου: μείωση των ρυθμών ανάπτυξης στις λεγόμενες «αναδυόμενες δυνάμεις», απόλυτη μείωση της οικονομικής δραστηριότητας και της παραγωγής στις κυριότερες οικονομίες-κλειδιά των ιμπεριαλιστικών κέντρων.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σημερινής κρίσης αποκαλύπτουν με εξαιρετική σφοδρότητα την ιστορική παρακμή του καπιταλιστικού/ιμπεριαλιστικού συστήματος. Συνοπτικά:

α) Μαζί με την οικονομική κρίση, διογκώνεται η περιβαλλοντική κρίση, που παίρνει διαστάσεις Αρμαγέδωνα ενάντια στο μέλλον της ανθρωπότητας.

β) Έχουμε μια κρίση της παγκόσμιας αστικής ηγεσίας, όπως αποτυπώνεται και στην παταγώδη αποτυχία των απανωτών διασκέψεων κορυφής (G20 κλπ.) για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αυτή η κρίση της παγκόσμιας αστικής ηγεσίας, που φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο να λυθεί, είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες για την μεγάλη δυσκολία -μοιάζει σχεδόν αδύνατο- να σταθεροποιηθεί το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα («χάος» είναι μάλλον πιο κατάλληλη λέξη) και η παγκόσμια οικονομία, πράγμα που με την σειρά του τροφοδοτεί την όξυνση της κρίσης.

γ) Η αλλαγή των συσχετισμών δύναμης σε βάρος των ιμπεριαλιστικών χωρών και σε όφελος των «αναδυόμενων δυνάμεων» ή και γενικά κάποιων εξαρτημένων χωρών, έχει σταματήσει -αν δεν έχει αντιστρέψει- τη ροή υπεραξίας από τις δεύτερες στις πρώτες, που ιστορικά υπήρξε ένας βασικός μηχανισμός κυριαρχίας του παγκόσμιου καπιταλιστικού/ιμπεριαλιστικού συστήματος.

δ) Η τρομακτική «ιδιωτικοποίηση του χρήματος», με τα μυθώδη κεφάλαια και οικονομική ισχύ που συγκεντρώνουν τραπεζικοί κολοσσοί, πολυεθνικές, κερδοσκοπικά κεφάλαια κλπ., οδηγούν σε αποτυχία κάθε προσπάθεια να ελεγχθεί/αντιμετωπιστεί η κρίση με τα μέσα των εθνικών αστικών κρατών, ακόμα και των «υπερεθνικών ολοκληρώσεων» (EE, NAFTA κλπ.). Πράγμα που με την σειρά του τροφοδοτεί την πολιτική κρίση και την κρίση συνοχής στο εσωτερικό αυτών των «ολοκληρώσεων» και γενικά την κρίση της παγκόσμιας αστικής ηγεσίας.

ε) Τα ασφαλιστικά ταμεία κινδυνεύουν άμεσα με κατάρρευση, πράγμα που δεν θα έχει μόνο δραματικές συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, αλλά σημαίνει και το μπλοκάρισμα ενός μεγάλου μέρους της οικονομίας που κινείται με άξονα αυτά (πχ. φαρμακοβιομηχανία, υγεία).

στ) Έχουμε έτσι σήμερα μια εξάντληση όλων των μέσων που χρησιμοποίησε εδώ και σχεδόν 30 χρόνια το παγκόσμιο καπιταλιστικό/ιμπεριαλιστικό σύστημα ακριβώς για να αποφύγει την κρίση: διαρκής «φυγή προς το εμπρός» με τον μηχανισμό του χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) - άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση, «παγκοσμιοποίηση» κλπ. - Νέα Τάξη Πραγμάτων και πόλεμος. Μάλιστα, αυτό συμβαίνει σε μια συγκυρία που απομακρυνόμαστε από το σημείο καμπής των ηττών της δεκαετίας του 1990 -ζενίθ των ευνοϊκών συσχετισμών για το σύστημα ενάντια στο προλεταριάτο και τους λαούς-, που υπάρχουν αντιστάσεις, αγώνες, ακόμα κα εξεγέρσεις σχεδόν σε όλο τον πλανήτη.

Κανένα δάκρυ φυσικά δεν αξίζει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αστοί και το σύστημά τους. Όμως οι συνέπειες θα είναι δραματικές πάνω στους εργαζόμενους, τη νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που θα κληθούν να πληρώσουν τον βαρύ λογαριασμό της κρίσης με κατακόρυφη πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, εκτίναξη της ανεργίας, ακόμα μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών δαπανών, διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, εξάπλωση της φτώχειας και της πείνας... Επιπλέον, η όξυνση των ανταγωνισμών ανάμεσα στις μεγάλες οικονομικές και στρατιωτικές δυνάμεις και η αύξηση της αστάθειας στο διεθνές σκηνικό δημιουργούν τις προϋποθέσεις για νέες εντάσεις και πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς σε όλα τα μέτωπα. Οι απειλές που κρέμονται πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων και των λαών σε ολόκληρο τον κόσμο είναι τεράστιες. Και όλα αυτά για έναν και μόνο λόγο. Για να διατηρείται στην ζωή το καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό σύστημα, ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, που στο κέντρο της λειτουργίας του έχει τα κέρδη και τα προνόμια μιας χούφτας καπιταλιστών, που εξανδραποδίζει εκατομμύρια ανθρώπους, που οδηγεί σε πολέμους (Παλαιστίνη, Ιράκ κλπ.), που καταστρέφει το περιβάλλον πάνω στον πλανήτη μας. Ένα σύστημα ιστορικά ξεπερασμένο που για να διατηρηθεί στην ζωή σκορπά τον όλεθρο και την καταστροφή.

Το εργατικό κίνημα είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να βάλει φρένο στον κοινωνικό κατήφορο και την καταστροφή που φέρνει ο καπιταλισμός, να συντρίψει τις επιθέσεις που έρχονται και να σώσει τις κατακτήσεις, το βιοτικό επίπεδο και την ίδια την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Η σκληρή πάλη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις και οι αγώνες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια, σήμερα δικαιώνονται με τον πιο πανηγυρικό τρόπο. Σήμερα όλοι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια από το πρωί μέχρι το βράδυ εξόρκιζαν τον κρατικό παρεμβατισμό και υμνούσαν την «ελεύθερη αγορά», καλούν το κράτος να επέμβει και να σώσει την κατάσταση. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία καταρρέει (όχι όμως και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της άγριας αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης), τουλάχιστον με τη μορφή που την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, πράγμα που αντικειμενικά ενισχύει και τροφοδοτεί μια συνείδηση αμφισβήτησης του ίδιου του καπιταλισμού από πλατιά στρώματα των εργαζομένων. Όσο αποκαλύπτεται το βάθος της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, γίνεται φανερό σε όλο και πλατύτερα κοινωνικά στρώματα, από την μια άκρη της γης έως την άλλη, πως ο καπιταλισμός είναι γυμνός, ότι οι νεοφιλελεύθερες συνταγές της απελευθέρωσης των αγορών, των ιδιωτικοποιήσεων, τα δόγματα περί μικρότερου κράτους κλπ. όχι μόνο δεν λύνουν κανένα πρόβλημα αλλά οδηγούν σε τεράστια και επικίνδυνα αδιέξοδα.

Β. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ – ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στην χώρα μας, η αποσύνθεση της κυβέρνησης Καραμανλή και της ΝΔ, ειδικά μετά την δολοφονία του 15χρονου, παρασέρνει συνολικά το αστικό πολιτικό σκηνικό και τους αστικούς θεσμούς στην πιο βαθιά κρίση και στο χαμηλότερο επίπεδο αποδοχής και αξιοπιστίας σε όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης. Έχουμε έναν συνδυασμό της οικονομικής κρίσης με μια πολιτική και κοινωνική κρίση, που έτσι μετατρέπεται σε μια κρίση του συστήματος συνολικά.

Τα επίσημα νούμερα, που σχεδόν μέρα με τη μέρα αναθεωρούνται, έφτασαν να μιλάνε για «μηδενική ανάπτυξη» (0-0,2%) – κι αυτό ακόμα θα αποδειχτεί απάτη και γρήγορα θα ξεπεραστεί προς τα κάτω. Οι παραγωγικοί τομείς της οικονομίας βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση (πχ. κάθετη μείωση των επενδύσεων). Ο προϋπολογισμός-κουρελόχαρτο δείχνει ότι επιπλέον χάνεται κάθε δημοσιονομικός έλεγχος (έκρηξη του δημόσιου χρέους κλπ.). Ακόμα και η στοιχειώδης σταθεροποίηση της κατάστασης απαιτεί από τα αστικά επιτελεία να περάσουν όλο το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, με μέτρα έκτακτης ανάγκης στα πρότυπα των διαβόητων «θεραπειών-σοκ» (πάγωμα μισθών, απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων, διάλυση των εργασιακών σχέσεων κλπ.). Αυτό δείχνει και η προπαγάνδα για την ανάγκη ενός «ισχυρού υπουργού οικονομικών», η επαναφορά των σεναρίων για έναν «μεγάλο συνασπισμό» των δύο αστικών κομμάτων κλπ.

Τα μέτρα αυτά θα προστεθούν στο κύμα των απολύσεων που άμεσα αναμένεται – στην χρεοκοπία/κατάρρευση πολλών ασφαλιστικών ταμείων, όχι στον μακρινό ορίζονται αλλά στο άμεσο μέλλον - στο κλείσιμο της Ολυμπιακής και τις ιδιωτικοποιήσεις - στην ιδιωτικοποίηση-διάλυση της Υγείας και της Παιδείας – στην απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων («ευέλικτη ασφάλεια»-flexicurity κλπ.) – στους μισθούς φτώχειας και τις συντάξεις πείνας - στη στρατηγική της Λισαβόνας - στην κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών (τρομονόμοι κλπ.)... Όλα αυτά πάνε χέρι-χέρι με την υπέρογκη συσσώρευση πλούτου, την απογείωση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, τα σκάνδαλα κάθε είδους (Βατοπέδι κλπ.), τον πλουτισμό των υπουργών, τις μίζες της Ζήμενς, την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων κλπ.

Οι τάσεις αμφισβήτησης των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων και πολιτικών κάθε είδους και χρώματος και η αριστερή μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού, που εκφράστηκε στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, βαθαίνουν ακόμα περισσότερο. Η δραματική όξυνση όλων των προβλημάτων των λαϊκών μαζών που αναμένεται λόγω του ξεσπάσματος της οικονομικής κρίσης, θα πυροδοτήσει έναν νέο ισχυρό κύκλο αγώνων, κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής. Δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι αναζητούν τρόπους για να αντισταθούν στην βάρβαρη και χωρίς τέλος νεοφιλελεύθερη επίθεση, αναζητούν μια εναλλακτική πολιτική πρόταση απέναντι στους μονόδρομους της «ελεύθερης αγοράς» και της Νέας Τάξης.

Αυτές οι τάσεις αποτυπώθηκαν καθαρά και στην κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε τη δολοφονία του 15χρονου. Οι κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν πανελλαδικά (χωρίς να υπάρχει κανένας ιδιαίτερος «μηχανισμός»), είχαν μεγάλη μαζικότητα και αποφασιστικότητα, καθώς δεκάδες χιλιάδες νέοι και εργαζόμενοι έσπασαν στον δρόμο τον φόβο μπροστά στις δυνάμεις καταστολής. Οι μορφές πάλης και τα αιτήματα που υιοθέτησαν μαζικά οι μαθητές (μαζικές επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα, διαδηλώσεις στις γειτονιές και μπλόκα δρόμων, αιτήματα όπως «να φύγει η κυβέρνηση», «να αφοπλιστεί η αστυνομία» κλπ.) ξεπέρασαν τον αδιέξοδο κλεφτοπόλεμο με την αστυνομία και έγιναν η παρακαταθήκη μιας γενιάς νέων στην εκπαίδευση, νέων εργατών, επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων, μεταναστών, η οποία ριζοσπαστικοποιείται, πολιτικοποιείται και δεν διστάζει να έρθει σε σύγκρουση με τους μηχανισμούς του αστικού κράτους. Τα κανάλια αυτής της ριζοσπαστικοποίησης και πολιτικοποίησης είναι κατά βάση έξω από το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα και τους «στενούς» συνδικαλιστικούς αγώνες, για την υπεράσπιση των κεκτημένων κλπ.). Τέλος, αλλά καθόλου τελευταίο σε σημασία, οι κινήσεις αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν σε διεθνή κλίμακα, που δείχνει την διεθνιστική τάση των σημερινών κινημάτων και αγώνων.

Αυτές οι τάσεις διαπέρασαν και τους εργαζόμενους, που το μεγαλύτερο μέρος τους στάθηκε με συμπάθεια στις κινητοποιήσεις. Διευρύνθηκε, συσπειρώθηκε και «σκλήρυνε» ένα κομμάτι εργαζομένων που θέλει να παλέψει και αναζητά αποτελεσματικούς δρόμους για να το κάνει – και ακόμα ενισχύθηκε η τάση για οργάνωση μέσα στους χώρους δουλειάς. Συνολικά, η έκρηξη του Δεκέμβρη αποκρυστάλλωσε σε ένα πρώτο επίπεδο έναν πιο ευνοϊκό συσχετισμό υπέρ των εργαζομένων. Έστρεψε τα φώτα στις αιτίες της κοινωνικής κρίσης, στα βουνά προβλημάτων και αδιεξόδων που έχουν συσσωρεύσει στην κοινωνία οι αστικές πολιτικές - δημιούργησε ένα ισχυρότατο σοκ για τους μηχανισμούς καταστολής και τσάκισε την ιδεολογική νομιμοποίησή τους σε μαζικά κοινωνικά κομμάτια – έσπασε την κρούστα της φαινομενικής «ομαλότητας» και «απάθειας», δημιουργώντας ένα μεγάλο άνοιγμα απ’ όπου μπορούν να περάσουν μαζικοί και αποφασιστικοί αγώνες.

Όμως δεν αρκεί οι εργαζόμενοι και το εργατικό κίνημα να έρθουν σε ρήξη με τις εφαρμοζόμενες αντεργατικές-αντιλαϊκές πολιτικές ή και αυθόρμητα με τον καπιταλισμό. Πρέπει επίσης να έρθουν σε ρήξη και με όλες τις χρεοκοπημένες εκδοχές της ρεφορμιστικής πολιτικής που κυριάρχησαν μέσα στο εργατικό κίνημα τις τελευταίες δεκαετίες. Πρέπει να συνδέσουμε τους σημερινούς αγώνες με τις καλύτερες, τις πιο επαναστατικές και διεθνιστικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος. Πάνω σ’ αυτές να δημιουργήσουμε νέους αγώνες και παραδόσεις και μάλιστα επαναστατικής κλίμακας, για να δώσουμε με επιτυχία τους μεγάλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες στη νέα αυτή περίοδο της ταξικής πάλης που έχει ανοίξει.

Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ/ΣΥΝ δεν μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Οι εναλλακτικές τους προτάσεις στο επίπεδο της εξουσίας ή για μια «άλλη διακυβέρνηση» είναι στημένες με τους κανόνες του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού και της δικής τους εκλογικής ενίσχυσης, ώστε στην κρίσιμη στιγμή - όσο κι αν ορκίζονται για το αντίθετο- να γίνουν δεκανίκια της αστικής τάξης, όπως άλλωστε τόσες φορές έχουν κάνει στο παρελθόν. Στα πρόσφατα γεγονότα, το ΚΚΕ υπεράσπισε την «τάξη και νομιμότητα» του σημερινού καθεστώτος της αθλιότητας με μεγαλύτερη λύσσα και πιο αντιδραστικά επιχειρήματα κι από τις ίδιες τις αστικές δυνάμεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ/ΣΥΝ, αν και ακολούθησε σε γενικές γραμμές το κίνημα, έδειξε τα όρια της πολιτικής και πρακτικής του, αφού συναντήθηκε κι αυτός (μαζί με όλες τις πολιτικές δυνάμεις) με τον Καραμανλή εν μέσω των γεγονότων και ακολούθησε την υπόκλιση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην ακύρωση των απεργιακών πορείων στις 10/12.

Η χρεοκοπία των ρεφορμιστών δεν εξαντλείτα στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Επεκτείνεται στην «καθημερινότητα» των εργαζομένων και της νεολαίας. Δεν θέλουν και δεν μπορούν να οργανώσουν μια μαζική αντίσταση, νικηφόρους αγώνες ακόμα και για την υπεράσπιση των υπαρχόντων κατακτήσεων. Είναι βέβαιο ότι αν οι πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες μείνουν εγκλωβισμένοι είτε στην διασπαστική και σεχταριστική πολιτική του ΠΑΜΕ και στα λαϊκομετωπικά νεφελώματα της «λαϊκής εξουσίας και οικονομίας» του ΚΚΕ από την μια μεριά, είτε από την άλλη μεριά σε πολιτικές που κινούνται στην αναζήτηση «αριστερών» κυβερνητικών λύσεων, στην διαχείριση-αναπαραγωγή της άθλιας κατάστασης του συνδικαλιστικού κινήματος κλπ. όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ/ΣΥΝ, τότε δεν έχουν καμία προοπτική να σπάσουν το ασφυκτικό πλαίσιο της σημερινής πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας, να αποκρούσουν την αστική επίθεση, να υπερασπιστούν κατακτήσεις και δικαιώματα, να ανατρέψουν τον αρνητικό συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων.

Γ. Ο ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η αντικαπιταλιστική-επαναστατική αριστερά πρέπει να παλέψει για την συγκρότηση μιας αξιόπιστης εναλλακτικής απάντησης στην κρίση και στις διαχειριστικές λογικές του ρεφορμισμού. Χρειάζεται όμως να ξεπεράσουμε σοβαρές αδυναμίες και ελλείψεις που παρουσιάζονται και εκδηλώνονται σε όλα τα μεγάλα κινήματα, όπου αναμφισβήτητα οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστερά είναι παρούσες ή και πρωταγωνιστούν.

Αυτές οι αδυναμίες και ελλείψεις δεν οφείλονται μόνο στον κατακερματισμό των δυνάμεών της ή τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό της, όπως συχνά πιστεύεται ή υποστηρίζεται. Αυτά είναι περισσότερο τα αποτελέσματα, όχι οι αιτίες, ενός προβλήματος βαθύτατα πολιτικού.

Πρέπει να ξεπεράσουμε κάθε διασπαστική και σεχταριστική πολιτική μέσα στο κίνημα, αλλά και την αναπαραγωγή ρεφορμιστικών αντιλήψεων και πρακτικών. Να επιμείνουμε στην υπεράσπιση και ανάδειξη των βασικών πλευρών ενός επαναστατικού προγράμματος και μιας αντικαπιταλιστικής πολιτικής.

Πρέπει να ξεπεράσουμε τον βερμπαλισμό, τα μεγάλα σχέδια επί χάρτου που συμβαδίζουν με την απουσία κοινής πρακτικής/δράσης, τους οπορτουνισμούς πολλών ειδών και αποχρώσεων. Να σκύψουμε πάνω στις αναποτελεσματικές αντιλήψεις και πρακτικές που έχουν δημιουργήσει πολιτικά λάθη και αδιέξοδα, μικρομεγαλίστικους ανταγωνισμούς και ηγεμονισμούς, αδυναμία σύνδεσης με τη συνείδηση των εργαζομένων και τους ρυθμούς κινησής της, εσωστρέφεια, αδυναμία ανάληψης αξιόπιστων πρωτοβουλιών σε μαζική κλίμακα. Να αντιμετωπίσουμε την απογοήτευση και αποστράτευση αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς, ακόμα και κάποιον «υπερφαλαγγισμό» της στην δράση (όχι στο περιεχόμενο και την προοπτική) από τον αντιεξουσιαστικό-αναρχικό χώρο.

Δ. Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΚΔΕ

Η οργάνωσή μας πιστεύει ότι για το ξεπέρασμα της σημερινής κατάστασης χρειάζεται μια τομή στη λογική και πρακτική των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς, μια ρήξη με όλες τις αδιέξοδες και αναποτελεσματικές πολιτικές στο εσωτερικό της. Χρειάζεται μια πολιτική και πρακτική με τους εξής βασικούς άξονες:

- Πάλη για την οργάνωση και ανάπτυξη των αντιστάσεων και αγώνων των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Για την ανατροπή της αντεργατικής-αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ, του κεφαλαίου. Για να μην πληρώσουν για την κρίση οι εργαζόμενοι αλλά οι καπιταλιστές.

- Ενότητα μέσα στους αγώνες και συνειδητός αγώνας για μια τέτοια ενότητα, πάνω σ’ ένα πρόγραμμα σωτηρίας και στη βάση της ταξικής ανεξαρτησίας. Απόρριψη κάθε διασπαστικής και σεχταριστικής πολιτικής, που αποδυναμώνει το μέτωπο των εργαζομένων. Συντονισμός των κινητοποιήσεων, οργάνωση πραγματικά κοινών δράσεων όσων θέλουν να παλέψουν. Αιτήματα απλά και ενοποιητικά, που βοηθούν τους εργαζόμενους να κινητοποιηθούν στη βάση των προβλημάτων, όπως οι ίδιοι μπορούν να τα κατανοήσουν.

- Προώθηση αποφασιστικών μορφών πάλης (απεργίες, καταλήψεις επιχειρήσεων κλπ.) και οργάνωση της αυτοάμυνας του κινήματος ενάντια στους μηχανισμούς καταστολής.

- Ενίσχυση της αυτοοργάνωσης των εργαζομένων: α) Να κατεβάσουμε στη βάση, στις γενικές συνελεύσεις, το κέντρο λήψης των αποφάσεων, ώστε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να έχουν στα χέρια τους τον έλεγχο των αγώνων και των κινητοποιήσεων και να περιορίζεται στο ελάχιστο ο ρόλος των διαφόρων ΔΣ, γραφειοκρατών κλπ. β) Να οικοδομήσουμε ενοποιητικές μορφές οργάνωσης-δράσης, όπως συντονιστικά και επιτροπές αγώνα, με πραγματικά δημοκρατική λειτουργία, για να ενισχύεται η ενεργή συμμετοχή και δραστηριοποίηση των ίδιων των εργαζομένων, με βάση το επίπεδο συνείδησής τους. γ) Να οργανώσουμε λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές πρωτοβουλίας κλπ. στις γειτονιές ή και κεντρικά, για την ενοποίηση των πολλών διαφορετικών ρευμάτων αντίστασης και για να δοθεί μια διέξοδος σύνδεσης-οργάνωσης με κοινωνικά στρώματα που βρίσκονται έξω από τις παραδοσιακές δομές (συνδικάτα, σύλλογοι κλπ.).

- Ενίσχυση της οργανωτικής δύναμης των εργαζομένων: α) Οικοδόμηση νέων σωματείων εκεί που δεν υπάρχουν και επιτροπών βάσης, ιδιαίτερα στα πιο «ελαστικά» και εκμεταλλευόμενα κομμάτια των εργαζομένων. β) Αναζωογόννηση των σημερινών συνδικάτων-σωματείων πάνω σε μια ταξική βάση και με τις αρχές της εργατικής δημοκρατίας. γ) Συντονισμός όσο το δυνατόν περισσότερων σωματείων πάνω σε συγκεκριμένους στόχους και δράσεις.

- Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς μέσα στο εργατικό κίνημα: α) Ανειρήνευτη πάλη ενάντια στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Να απευθυνθούμε επίμονα, συστηματικά και ενωτικά στη βάση των εργαζομένων, για την άνοδο της αυτοπεποίθησής τους, ενάντια στη διαίρεση και ηττοπάθεια που καλλιεργούν οι επίσημες ηγεσίες. β) Να οικοδόμησουμε ταξικές-αντικαπιταλιστικές συσπειρώσεις πάνω σε συγκεκριμένο πρόγραμμα, στόχους και πρακτικές.

Η συνειδητοποίηση των καταστροφών όπου οδηγεί η κρίση του καπιταλισμού, της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που αντιμετωπίζουμε, επιβάλλει μια ριζική και αποτελεσματική αντιμετώπιση από την πλευρά του εργατικού κινήματος, που έχουν καθήκον να παλέψουν οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς. Να βάλουμε τέλος στον παραλογισμό του συστήματος που κλείνει εργοστάσια και επιχειρήσεις, που ρίχνει ανθρώπους στην ανεργία, την εξαθλίωση, την πείνα, που καταστρέφει το περιβάλλον. Χρήματα υπάρχουν (αδιάψευστος μάρτυρας τα τρισεκατομμύρια που διαθέτουν οι αστικές κυβερνήσεις για να σώσουν τους τραπεζίτες και καπιταλιστές), όπως υπάρχουν και αναρίθμητες και ανικανοποίητες κοινωνικές ανάγκες. Για την ΟΚΔΕ, αυτή η εναλλακτική αντικαπιταλιστική λύση-διέξοδος σημαίνει:

- Να περάσουμε στην αντεπίθεση, βάζοντας τις ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους. Να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του, με ένα πρόγραμμα σωτηρίας από την κρίση. Να μην κλείσει ούτε ένα εργοστάσιο ή επιχείρηση, να μην χαθεί ούτε μια θέση εργασίας, να καθιερωθεί αμέσως το 35ωρο-5νθήμερο-7ωρο και αν χρειαστεί ακόμα μεγαλύτερη μείωση των ωρών εργασίας. Να γίνει κατάληψη σε κάθε εργοστάσιο ή επιχείρηση που κλείνει ή μεταφέρεται αλλού ή απολύει, να απαιτήσουμε το άνοιγμα των λογιστικών βιβλίων τους και την κρατικοποίησή τους χωρίς αποζημίωση και κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων, ακόμα και με τη δήμευση της περιουσίας των καπιταλιστών ιδιοκτητών τους. Να αυξηθούν οι κοινωνικές και κοινοφελείς δαπάνες μ’ ένα πρόγραμμα οικοδόμησης σχολείων, νοσοκομείων, εργατικών και λαϊκών κατοικιών, προστασίας του περιβάλλοντος, σε βάρος των εξοπλιστικών δαπανών για τον στρατό και την αστυνομία. Άμεσα να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα στα ασφαλιστικά ταμεία, να δοθούν όλα τα δις ευρώ που χρωστάνε κράτος και εργοδότες, να ασφαλιστούν όλοι οι εργαζόμενοι, να σταματήσει κάθε τζογάρισμα των αποθεματικών και να επιστραφούν όλα τα χρήματα που χάθηκαν σε χρηματιστήρια, δομημένα ομόλογα και «τοξικά χαρτιά». Να υπάρξει άμεση κρατική χρηματοδότηση και εγγύηση των ταμείων και των αποθεματικών τους, με βαριά φορολογία του κεφαλαίου και των μεγάλων εισοδημάτων. Αύξηση των κοινωνικών δαπανών, οι κρατικές δαπάνες για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ – Δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση για όλους, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους. Να επανακρατικοποιηθούν άμεσα όσες επιχειρήσεις και δημόσιες υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν, κάτω από εργατικό-κοινωνικό έλεγχο και με ριζική μείωση των τιμολογίων για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα. Να παγώσουν όλα τα χρέη των εργαζομένων και αγροτών και όσων έχουν πάρει δάνειο για πρώτη κατοικία, να σταματήσει κάθε πλειστηριασμός και κατάσχεση σπιτιού ή αγροτικής γης, να παγώσουν τα χρέη των μικρών επιχειρήσεων προς τις τράπεζες.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ